Παλιά υπήρχε ένα
ποίημα στο Δημοτικό Σχολείο: «Οι φίλοι
μου τα ζώα». Το έλεγαν με πολλή χάρη τα παιδάκια των πρώτων τάξεων του
Δημοτικού κυρίως. Είχαν και πιο άμεσες, προσλαμβάνουσες παραστάσεις από την
αγροτική ζωή και ασφαλώς ήξεραν πολύ περισσότερα από όσα γνωρίζουν μικροί και
μεγάλοι σήμερα. «Οι φίλοι μου τα ζώα,
μην τάχα σαν κι εμένα κι εκείνα δεν πονούν;…»
Πράγματι τα ζώα πονούν και αισθάνονται. Έχουν
κατώτερο συναισθηματικό κόσμο και κάποιες εγκεφαλικές λειτουργίες, ενστικτώδεις
κινήσεις και ανταποκρίσεις προς το περιβάλλον, ανθρώπινο και φυσικό. Γνωρίζουν,
μπορούν να μάθουν κάποια πράγματα, θυμούνται ήχους και λέξεις, γνωρίζουν τα
αφεντικά τους.
Το λέγει και η Αγία Γραφή, ότι «γνωρίζει το βόδι το αφεντικό του». Μάλιστα η Αγία Γραφή
υπογραμμίζει ότι «ο δίκαιος άνθρωπος
οικτείρει» και σπλαγχνίζεται τις ζωές των κτηνών. Ο Ίδιος δε ο Θεός
στέλνοντας τον Προφήτη Ιωνά στην
αμαρτωλή Νινευί για να κηρύξει μετάνοια και επιστροφή στην οδό του Κυρίου,
λαμβάνει υπόψη Του ότι σ΄ αυτή την πόλη κατοικούν πολλοί άνθρωποι και πολλά
κτήνη.
.jpg)
