Λόγοι περὶ ἀγαθότητος

Ὁ ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς σχετικὰ μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγαθότητος μᾶς λέει ὅτι «Κατὰ φύσι ἀγαθὸς εἶναι μόνο ὁ Θεός. Γίνεται καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀγαθὸς μὲ τὴν ἐπιμέλεια τῆς διαγωγῆς του μέσῳ τοῦ ὄντως ἀγαθοῦ, δηλ. τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀλλάζει ὁ ἄνθρωπος καὶ γίνεται αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι, δηλαδὴ ἀγαθός, ὅταν ἡ ψυχὴ, μὲ τὸ νὰ ἐπιμελεῖται τὸ καλὸ, πλησιάζει τόσο τὸ Θεό, ὅσο ἐνεργοποιεῖται ἡ δύναμή της στὸ ἀγαθό».¹

 Ὁ Μέγας Φώτιος μιλώντας γιὰ τὴν ἀγαθότητα, τὴν σοφία καὶ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ λέει ὅτι «Ἡ θεότητα δὲν συνηθίζει, προβλέποντας τὶς παραβάσεις τῶν ἀνθρώπων, νὰ ἀναστέλλει τὸν πλοῦτο τῆς εὐεργεσίας καὶ τὶς δωρεές της, οὔτε θέλει νὰ τιμωρεῖ τὶς παραβάσεις χωρὶς νὰ ἔχει πραγματοποιηθεῖ ἀκόμα τὸ τόλμημα.
Ἔτσι καὶ στὶς ἀσώματες δυνάμεις, ἂν καὶ γνώριζε τὸν ἀποστάτη ἀπὸ τὴν πρόνοια καὶ τὴν ἀγαθότητά του, ὅμως τὸν ἔφερε στὴν ὕπαρξη ἀπὸ ἀγαθότητα, καὶ δημιουργεῖ βέβαια τὸν ἀποστάτη ὡς ἑωσφόρο, χωρὶς νὰ τοῦ στερήσει οὔτε τὴν δημιουργία οὔτε τὴν λαμπρότητα, ἐπειδὴ ἀργότερα θὰ καταβυθιζόταν στὸ σκότος τῆς ἀγνωμοσύνης.