Ἀγάπη πρός τόν πλησίον. (π. Σάββα Ἀγιορείτη)

Ἡ ἐντολή εἶναι μία: ἡ ἀγάπη. Ἁπλῶς ἔχει δύο σκέλη. Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό συνεπάγεται καί τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Διότι εἶναι ἀδύνατόν νά ἀγαπᾶς τόν Θεό καί νά μήν ἀγαπᾶς τά παιδιά τοῦ Θεοῦ πού εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. 

 «Ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν͵ καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ͵ ψεύστης ἐστίν· ὁ γὰρ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ὃν ἑώρακεν͵ τὸν Θεὸν ὃν οὐχ ἑώρακεν οὐ δύναται ἀγαπᾶν. 4.21 καὶ ταύτην τὴν ἐντολὴν ἔχομεν ἀπ΄ αὐτοῦ͵ ἵνα ὁ ἀγαπῶν τὸν Θεὸν ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ»(Α΄ Ἰωάν. 4, 20-21).

«Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ἀντώνιος ὅτι ἀπό τόν πλησίον προέρχεται ἡ ζωή καί ὁ θάνατος· διότι ἐάν κερδίσουμε τόν ἀδελφό, κερδίζουμε τόν Θεό· καί ἄν σκανδαλίσουμε τόν ἀδελφό, ἁμαρτάνουμε στόν Χριστό». 

Ἔλεγε καί ὁ ἅγιος Ἀββᾶς Ἰωάννης ὁ Κολοβός: «Δέν εἶναι δυνατόν νά οἰκοδομήσει κανείς τό σπίτι ἀπό πάνω πρός τά κάτω, ἀλλά ἀπό τό θεμέλιο πρός τά πάνω· καί  τοῦ λένε· τί σημαίνει αὐτός ὁ λόγος; καί ἀπάντησε ὁ Γέροντας· ὁ θεμέλιος εἶναι ὁ πλησίον καί πρέπει νά τόν κερδίσεις· καί πρέπει πρῶτα νά γίνει αὐτό· διότι σ' αὐτόν κρέμονται ὅλες οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ» (Στό Γεροντικό, Εὐεργ. τομος Γ',σελ.471).  

«Καλότυχη ἡ ψυχή πού ἀγάπᾶ τόν ἀδελφό της, γιατί ὁ ἀδελφός μας εἶναι ἡ ζωή μας» σημειώνει ὁ ἅγιος Σιλουανός. (ἀρχ. Σωφρόνιου σελ. 408)

 Πρέπει νά ἀγαπήσουμε ὅλα τά παιδιά τοῦ Θεοῦ χωρίς διακρίσεις. Πρέπει ἀκόμη νά τά ἀγαπήσουμε μέ ἀγάπη ἀπεριόριστη, μέ δική μας θυσία, περισσότερο κι ἀπ' τόν ἑαυτό μας. Εἶναι τά δύο χαρακτηριστικά, τό ποιόν καί τό ποσόν πού πρέπει νά ἔχει ἡ πρός τόν πλησίον ἀγάπη. Τό ποιόν εἶναι νά μήν κάνουμε διακρίσεις καί νά μήν περιμένουμε ἀνταπόδωση στήν ἀγάπη μας.