Τό πλῆθος τῶν παραμέτρων, μέ τίς ὁποῖες συσχετίζεται τό πρόβλημα τῆς ἀσθένειας, ὑπῆρξε ἡ ἀφορμή ὥστε τίς τελευταῖες δεκαετίες, πλῆθος ἀποκρυφιστικῶν, ἐσωτεριστικῶν, γκουρουϊστικῶν κ.ἄ. ὁμάδων κομμάτια τοῦ παγκόσμιου ἀντιχριστιανικοῦ μωσαϊκοῦ τῆς “Νέας Ἐποχῆς”, νά χρησιμοποιοῦν μέσα στίς διδασκαλίες τους θέματα, πού σχετίζονται μέ τήν ὑγεία1.
Ἐπικρίνοντας ἐν πολλοῖς τόν τρόπο κατανόησης τῆς ἀσθένειας καί τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τή σύγχρο- νη ἰατρική ἐπιστήμη, ἀντιτείνουν μιά ἄλλη θεώρηση τῶν πραγμάτων «ὁλιστική», ὅπως τή χαρακτηρίζουν, σύμφωνη μέ τίς ἀντίστοιχες ἀντιλήψεις τῆς «Νέας Ἐποχῆς».
Στά πλαίσια αὐτά διαφημίζονται καί προωθοῦνται ἀπό τίς ὁμάδες αὐτές διάφορες ἀνορθόδοξες «θεραπευτικές» μέθοδοι.
Μέθοδοι πού δέν ἔχουν καμμία ἀπολύτως ἐπιστημονική βάση. Ἀντιθέτως, ἀφετηρία ἐκκίνησης και ὑπόβαθρο πάνω, στό ὁποῖο θεμελιώνονται αὐτές οἱ ἀνορθόδοξες «θεραπευτικές» μέθοδοι, εἶναι ἄλλοτε οἱ δοξασίες θρησκευμάτων τῆς Ἀνατολῆς ἤ καί ἄλλοτε ἀποκρυφιστικές ἀντιλήψεις2.
