Αφιέρωμα μνήμης. Μορφές του Μακεδονικού Αγώνα: Καπετάν Ράμναλης από το Ίσωμα. Δημήτριος Νατσιός

Αφιέρωμα μνήμης 

Μορφές του Μακεδονικού Αγώνα: Καπετάν Ράμναλης από το Ίσωμα*

Δημήτριος Νατσιός Δάσκαλος Κιλκίς -Θεολόγος

Το 1955 ο αείμνηστος Σταύρος Μάνεσης γυρίζει την Μακεδονία και μελετά τα γλωσσικά ιδιώματα. Εκεί συναντά γέρους που αναθυμούνται το δράμα της σκλαβιάς. Ένας εκατοχρονίτης γέροντας του λέει το εξής πρωτότυπο. «Δεν μπορούσαμε να ζήσουμε σκλάβοι σε ξένα χέρια επ' άπειρον το γραφτό έλεγε πως θα ενωθούμε με την Ελλάδα, γιατί Ελλάς θα πει.... Έλα».
Ίσως η αφελής αυτή «ετυμολογική» ανάλυση του εθνικού μας ονόματος να είναι και η ωραιότερη που έχει γραφτεί. Άθελά του όμως ο γέροντας, ετυμολόγησε μία άλλη λέξη, την ελευθερία, η οποία προέρχεται από το ρήμα έρχομαι, από τον μέλλοντα του «ελεύσομαι», που σημαίνει «θα έλθω».
Η ελευθερία είναι το αγαθό που έρχεται στους λαούς που έχουν τόλμη και αρετή. Ας μη μας διαφεύγει το γεγονός πως ο εθνικός μας ύμνος, είναι “Ύμνος εις την Ελευθερίαν”.  Λέμε πολλές φορές πως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το σωστό είναι πως δεν επαναλαμβάνεται η ιστορία, απλώς οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη.
Πριν η Μακεδονία περιέλθει οριστικά -με το αίμα των παιδιών της Ελλάδας- στους κόλπους της μητρός της, ταλανιζόταν από τις δολοπλοκίες και τις ασχημονίες των τότε Μεγάλων Δυνάμεων, που την προόριζαν για την Βουλγαρία. Όπως συμβαίνει στις μέρες μας, έτσι και πριν από την απελευθέρωσή της από τον Ελληνικό Στρατό, η Μακεδονία το ενδοξότερο, τολμώ να πω, τμήμα του Ελληνισμού και της ιστορία μας, είχε καταντήσει διπλωματικό παίγνιο των ισχυρών της γης.

Αικατερίνη Χατζηγεωργίου: η δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα που έκαψαν ζωντανή οι κομιτατζήδες…

Αικατερίνη Χατζηγεωργίου: η δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα που έκαψαν ζωντανή οι κομιτατζήδες…

 ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ…
Μιά μόλις μέρα μετά την δολοφονία του Παύλου Μελά, στις 14 Οκτωβρίου του 1904… και η ελληνική παράδοση καταγράφει με το παράκάτω δημώδες και γλαφυρό ποιήμα την θυσία της:

-Παιδιά μου , γιατί χύνεται δάκρυα με τόση λαύρα
κι όλα φοράτε μαύρα στο έρμο αυτό σχολειό ;
- Έκαψαν τη δασκάλα μας Βούλγαροι δολοφόνοι
κι έχουμε μείνει μόνοι , χωρίς μανούλα πλειό .
Γιατί από μάνα πιο πολύ μας αγαπούσε εκείνη ,
η δόλια Αικατερίνη από τη Γευγελή .
Της είπαν να παραδοθεί τα τέρατα εκείνα.
Μ’ αυτή σαν Μπουμπουλίνα, ενώ πυροβολεί, τους λέει
” Δεν παραδίνεται ποτέ της μια Ελληνίδα “.
Κι ως λύκαινα ηρωίδα τρεις ώρες τους κρατεί.
Μα τέλος την εκάψανε κι επέταξε στα ουράνια
κι εμάς σε μαύρη ορφάνια μας άφησε στη γη .

Εις μνήμην του Παύλου Μελά. Νίκου Ι. Κωστάρα

Εις μνήμην του Παύλου Μελά

Σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα

Νίκου Ι. Κωστάρα

«Ενός ανδρός το αίμα αν ποτίσει το χώμα της Μακεδονίας, θα ξυπνήσουν οι κοιμώμενοι, θα εγκαρδιωθώσιν οι τρομοκρατηθέντες, θα φυτρώσωσιν επί της γης εκδικηταί και σωτήρες». Αυτά πίστευε ο πρωτεργάτης του Μακεδονικού Αγώνα και με το αίμα του πότισε και ανέστησε το δέντρο του αγώνα στην Μακεδονία με την αναβίωση του κλεφταρματολισμού.
​Και πράγματι ο ηρωικός θάνατος του ανθυπολοχαγού Παύλου Μελά στις 13 Οκτωβρίου 1904 στα Στάτιτσα – σημερινό χωριό Μελάς – της περιοχής Καστοριάς, ήταν ένα γεγονός που συγκλόνισε τους Έλληνες και συνέγειρε τον Ελληνισμό. 
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες η ημερομηνία αυτή έχει καθιερωθεί να τιμάται ως η συμβολική ημέρα ενάρξεως του Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908). Φέτος οι εορτασμοί αποκτούν μεγαλύτερη λαμπρότητα διότι έχει περάσει ένας αιώνας. Και είναι υποχρέωσή μας να θυμόμαστε και να τιμούμε αυτούς που αγωνίστηκαν για την ελευθερία των ελληνικών εδαφών. Διότι λαός που δεν τιμά τους μαχητές της ελευθερίας είναι καταδικασμένος να ξαναχάσει αυτή την πολύτιμη ελευθερία.
​
Τότε από κάθε γωνιά της Ελληνικής γης άρχισαν να καταφθάνουν στη Μακεδονία γενναίοι άνδρες, που έγιναν δεκτοί από τους Μακεδόνες καπεταναίους με ενθουσιασμό. «Ποτέ στην ιστορία του Ελληνισμού τόσοι λίγοι δεν προσέφεραν τόσο πολλά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα» θα τονίσει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος για εκείνο τον Μακεδονικό Αγώνα.

Ο Μακεδονικός αγώνας συνεχίζεται. Κωνσταντίνος Χολέβας

Ο Μακεδονικός αγώνας συνεχίζεται 

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων 

Ο θάνατος του παλληκαριού συγκλόνισε όλον τον Ελληνισμό. Στις 13 Οκτωβρίου 1904 στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία, στο χωριό Στάτιστα της Καστοριάς,  έπεφτε νεκρός ο Παύλος Μελάς. Με πατέρα πρώην Δήμαρχο Αθηναίων και πεθερό πρώην Πρωθυπουργό, ο νεαρός ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού, βρέθηκε εθελοντικά στην πανάρχαια ελληνική γη του Αλεξάνδρου, του Αριστοτέλους και των πολυαρίθμων αγίων της Ορθοδοξίας. 
Ήλθε να βοηθήσει τον εντόπιο πληθυσμό να διατηρήσει την ελληνική του ταυτότητα και να μην περάσει από την τουρκική κατοχή στη δουλεία των Βουλγάρων. Η θυσία του αφύπνισε την ελεύθερη Ελλάδα και την κυβέρνηση των Αθηνών. Και ο γυναικάδελφός του, ο λαμπρός Ίων Δραγούμης, βροντοφώναξε:  «Ας τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία και η Μακεδονία θα μας σώσει».

Πράγματι ο Μακεδονικός Αγώνας της περιόδου εκείνης έσωσε τον Ελληνισμό και τον έβγαλε από την εθνική κατάθλιψη. Είχε προηγηθεί η πτώχευση του 1893, η ήττα από τους Τούρκους το 1897 και η επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. 

Του αντρειωμένου Παύλου Μελά ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται… Δημήτης Νατσιός

Του αντρειωμένου Παύλου Μελά ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται… 

 «Το χρέος του παλληκαριού είναι να λογίζεται σφαγάδι και όχι ψοφίμι»

Δημήτης Νατσιός  Δάσκαλος Κιλκίς -Θεολόγος

«Το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου• και το τουφέκι του Μίκη• και να τους πεις ότι το καθήκον μου έκαμα». 13 Οκτωβρίου του 1904, η γη της Μακεδονίας ανοίγει τη στοργική αγκαλιά της, για να δεχτεί το κουρασμένο σώμα του παλληκαριού. Και ο μεγάλος μας στιχοσμιλευτής, ο Κωστής Παλαμάς, θρηνεί:
«Σε κλαίει λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι
Στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι».
Υπήρχε στο παλιό Ανθολόγιο, Ε’ και Στ’ Δημοτικού, απόσπασμα από το ατίμητο βιβλίο, «Παύλος Μελάς», της γυναίκας του Ναταλίας, στο οποίο περιγραφόταν η ένδοξη θανή του ήρωα. Στα νέα βιβλία, τα οποία παραλάβαμε το 2006, το κείμενο δεν υπάρχει. Η αντιστόρητη αυθάδεια το λογόκρινε. Γιατί; Μα για να μην μαθαίνουν τα παιδιά ότι η Μακεδονία πολέμησε σαν λιοντάρι και κέρδισε την ελευθερία της με το αίμα της και ό,τι κερδήθηκε με αίμα δεν μπορεί να σβήσει με το μελάνι μιας υπογραφής.
 Στο Κιλκίς φέτος, τιμούμε τα 100 χρόνια από την τριήμερη εποποιϊα, 19-21 Ιουνίου του 1913. Στα σιταροχώραφα του Κιλκίς ακόμη και σήμερα ξεθάβουν τα αλέτρια κόκκαλα ιερά Ελλήνων στρατιωτών και αξιωματικών. 8.500 άνδρες, ο ανθός της πατρίδας, έπεσε στο πεδίο της τιμής.
Συζητούν οι ανθυπομετριότητες της πολιτικής για διπλές ονομασίες.

Ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς, τὸ Βυζάντιο καὶ ἡ ἐποποιΐα 1912-13 1912-13 Κωνσταντῖνος Χολέβας

Ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς, τὸ Βυζάντιο καὶ ἡ ἐποποιΐα 1912-13 

Κωνσταντῖνος Χολέβας- Πολιτικός Ἐπιστήμων 

Ὁ ἑορτασμός τῶν 100 χρόνων ἀπό τούς νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-13 καί τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἠπείρου, τῆς Μακεδονίας, τῆς Κρήτης καί τῶν νησιῶν τοῦ Βορείου Αἰγαίου, μᾶς φέρνει στόν νοῦ τό ἐρώτημα: Ποιές ἦσαν οἱ πνευματικές ρίζες αὐτῆς τῆς μεγάλης ἐθνικῆς ἐξορμήσεως; Ποιός ἦταν ὁ ρόλος τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων πού βοήθησαν νά ξεπερασθεῖ ἡ ἐθνική κατάθλιψη μετά τήν πτώχευση τῆς χώρας ἐπί Χαρ. Τρικούπη τό 1893 καί τήν ἧττα ἀπό τούς Τούρκους τό 1897;
Κορυφαία θέση μεταξύ τῶν πνευματικῶν πατέρων τῆς νίκης κατέχει ὁ ἐθνικός μας ποιητής Κωστῆς Παλαμᾶς. Προετοίμασε τήν ἀνάσταση τοῦ Γένους ἐπαναφέροντας στό προσκήνιο τό Βυζάντιο-Ρωμανία καί προβάλλοντας τήν ἀδιάσπαστη ἱστορική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μία συνέχεια, ἡ ὁποία γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς δέν ἀντιμετωπίζεται μέ βιολογικά,-φυλετικά κριτήρια, ἀλλ΄ ὡς ἐνότητα πνεύματος, ὡς πολιτιστική συνέχεια, ὡς ἄρρηκτος ψυχικός δεσμός μεταξύ Ἀρχαίας, Βυζαντινῆς, Τουρκοκρατούμενης, Φραγκοκρατούμενης και Νεώτερης Ἑλλάδος.

Τό κορυφαῖο ποίημα τοῦ Παλαμᾶ, τό ὁποῖο χαρακτηρίσθηκε ὡς τό Ἔπος τῆς Ἑλληνικῆς Διάρκειας, εἶναι Ἡ  «Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ». Ἐγράφετο ἐπί 25 χρόνια καί ἐξεδόθη σέ βιβλίο τό 1910.

Από τη μάχη του Λαχανά στα σύγχρονα Βαλκάνια. Κωνσταντίνος Χολέβας

Από τη μάχη του Λαχανά στα σύγχρονα Βαλκάνια 

Κωνσταντίνος Χολέβας - Πολιτικός Επιστήμων

 Διάβαζα σε κυριακάτικη εφημερίδα το άρθρο Πανεπιστημιακού καθηγητού, ο οποίος προέτρεπε την Ελλάδα και την Τουρκία να αποφύγουν τις «εθνικιστικές» αντιλήψεις και να ακολουθήσουν το παράδειγμα της γαλλογερμανικής προσέγγισης. Φοβούμαι ότι το παράδειγμα είναι ατυχές, διότι οι δύο περιπτώσεις είναι τελείως ανόμοιες.

Η Γερμανία έκανε πλήρως την αυτοκριτική της για τη Χιτλερική περίοδο και ζήτησε συγγνώμη για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και για εγκλήματα των Ναζί στις χώρες που κατέκτησαν. Δεν λησμονώ τις πολεμικές αποζημιώσεις που εκκρεμούν, αλλά η μεταμέλεια είναι σαφής.
Αντιθέτως η Τουρκία ουδέποτε έκανε την αυτοκριτική της ούτε ζήτησε συγγνώμη για τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων, των Μικρασιατών και για την εισβολή στην Κύπρο.
Η Γερμανία δεν απειλεί με πόλεμο τους γείτονες και δεν αμφισβητεί εδάφη της Γαλλίας ή άλλων χωρών. Η Τουρκία απειλεί με πόλεμο -casus belli- αν επεκτείνουμε στα 12 τα χωρικά μας ύδατα και χαρακτηρίζει ως αμφισβητούμενης κυριαρχίας πολλές ελληνικές περιοχές  (Καστελλόριζο, γκρίζες ζώνες κ.α).

Ἡ Μάχη τοῦ Κιλκίς. Δημητρίου Νατσιοῦ

Ἡ Μάχη τοῦ Κιλκίς

Δημητρίου ΝατσιοῦΔασκάλου – Θεολόγου

«Ὅλα τά εἶχα προβλέψει, τά εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτός ἀπό τήν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων». Εἶναι λόγια τοῦ Νικολάου Ἰβανώφ, ἀντιστρατήγου, διοικητῆ τῆς 2ης Βουλγαρικῆς Στρατιᾶς, μετά τήν ἥττα του στό Κιλκίς. Χωρίς νά τό γνωρίζει ὁ Βούλγαρος στρατηγός ἐπαναλαμβάνει τά λόγια τοῦ θρυλικοῦ Γέρου τοῦ Μοριά, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πού ἔλεγε λίγα χρόνια μετά τήν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21: «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἠμεῖς, ἄν δέν ἤμεθα τρελλοί, δέν ἐκάναμεν τήν ἐπανάστασιν, διατί ἠθέλαμεν συλλογισθῆ πρῶτον διά πολεμοφόδιαν, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθῆκες μας, τά μαγαζιά μας, ἠθέλαμεν λογαριάσει τήν δύναμιν τῆν ἐδικήν μας, τήν τούρκικη δύναμη. Τώρα ὅπου ἐνικήσαμεν, ὅπου ἐτελιώσαμεν μέ καλό τόν πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, ἐπαινόμεθα. Ἄν δέν εὐτυχούσαμεν, ἠθέλαμεν τρώγει κατάρες ἀναθέματα…» («Ἅπαντα περί Κολοκοτρωναίων», ἐκ. «ΙΔΕΒ», σελ. 215) Ναί, ἡ ἴδια «τρέλλα», ὁ ἡρωισμός, ἡ «νηφάλιος μέθη» τῶν Ἑλλήνων, φανερώθηκε καί στή Σαλαμίνα καί στήν Πόλη καί στό Μεσολλόγι καί στό ἔνδοξο ’40.

Βιώματα ενός δωδεκάχρονου παιδιού του 1912-1913. Ιωάννη Ξηροτύρη

Βιώματα ενός δωδεκάχρονου παιδιού του 1912-1913

Ιωάννη Ν. Ξηροτύρη Ομοτ. Καθηγητή Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Μακεδονίας

 Θα ήθελα να αναφερθώ σε βιώματά μου ως δωδεκάχρονου το 1912, που αντανακλούν και στην ατμόσφαιρα της εθνικής υφής των χρόνων του 1912-13, του απελευθερωτικού αγώνα μας της Μακεδονίας-Θράκης. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο και απουσιάζουν εκείνοι που έζησαν εκείνη την περίλαμπρη εποχή του Έθνους.
   Δεν θα λησμονήσω ποτέ εκείνη την εποχή. Περπατούσα στα δώδεκα χρόνια της ζωής μου. Μία ηλικία εξαιρετικά ευεπίφορη σε εντυπώσεις και μνήμες, σε γεγονότα τα οποία βιώνει η παιδική προεφηβική ψυχή κατά τον πιο απλό και κυρίως αγνό και αληθινό, της πραγματικότητας, τρόπο. Τα διαφυλάσσει όσο ζει κατά έντονα ζωηρό και καθαρό τρόπο, τέλεια ανόθευτο.
   Να γιατί ένα τέτοιο είδος μαρτυρίας βρίσκεται κοντά, σιμά και μέσα στο κέντρο των γεγονότων, μακριά από ρητορισμούς και βερμπαλισμό. Μακριά από παραπομπές και σημειώσεις.

Η επέτειος του 1912 και οι επαίτες του 2012. Κωνσταντίνος Χολέβας

Η επέτειος του 1912 και οι επαίτες του 2012

Κωνσταντίνος Χολέβας Πολιτικός Ἐπιστήμων

Τό ἔτος πού λήγει σέ λίγες ἡμέρες μᾶς θύμισε χρόνια ἔνδοξα καί λαμπρά. Μέσα στήν ἐθνική κατάθλιψη, πού δυστυχῶς ἐξαπλώνεται λόγῳ τῆς κρίσης, ἦλθαν οἱ ἑορτασμοί γιά τά 100 χρόνια τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων νά μάς τονώσουν καί νά μᾶς διδαξουν. 

Βεβαίως ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός δέν πρέπει ποτέ νά ἀπελπίζεται οὔτε σέ προσωπικό οὔτε σέ ἐθνικό ἐπίπεδο. Ὅμως εἴμαστε γεμᾶτοι ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καί ζητοῦμε κάποιες ἀφορμές γιά νά ἀναθαρρήσουμε καί νά χαμογελάσουμε μέ έλπίδα. 

Οἱ ἑορτασμοί συνεχίζονται καί μέσα στή νέα χρονιά. Ὁ Α΄ Βαλκανικός Π¨ολεμος ἔληξε τόν Μάϊο τοῦ 1913 αφοῦ μᾶς χάρισε στίς 21 Φεβρουαρίου 1913 τήν ἀπελευθέρωση τῶν Ἰωαννίνων. 
Μετά τή λήξη καί τοῦ Β΄ Βαλκανικοῦ Πολέμου τόν Ἰούλιο τοῦ 1913 ἡ μικρή Ἑλλάδα τῆς χρεωκοπίας τοῦ 1893 καί τῆς στρατιωτικῆς ἥττας τοῦ 1897 εἶχε διπλασιάσει τά ἐδἀφη της καί εἶχε ἀπελευθερώσει ἑκατομμύρια Ἑλλήνων, ὑποδούλων ἐπί 500 χρόνια στούς Τούρκους.

Θεσσαλονίκη: Διεθνές επιστημονικό συνέδριο "Το Άγιον Όρος στα χρόνια της απελευθέρωσης"

Η απελευθέρωση του Αγίου Όρους από τον ελληνικό στόλο τον Νοέμβριο του 1912 έθεσε τέρμα στην οθωμανική κυριαρχία, που διήρκησε επί μισή χιλιετία. Το ιστορικό πλαίσιο της περιόδου αυτής, η τέχνη, η αρχιτεκτονική θα απασχολήσουν μεταξύ άλλων, το Ζ’ επιστημονικό συνέδριο της Αγιορείτικης Εστίας με θέμα «Το Άγιον Όρος την εποχή της απελευθέρωσης» που ξεκίνησε σήμερα τις εργασίες του.

Ο δρ. Ιστορίας, Δημήτριος Μουζάκης, υπογράμμισε ότι η απελευθέρωση του Αγίου Όρους στάθηκε αφορμή να αναδειχθούν προβλήματα που υπέφωσκαν τις προηγούμενες δεκαετίες και συνδέονταν με το πολιτικό και διοικητικό καθεστώτος του, τους θεσμούς της πολιτικής και πνευματικής εξουσίας, αλλά και της εσωτερικής αυτοδιοίκησης.
Το Άγιον Όρος έως την απελευθέρωση το 1912 του από τον ελληνικό στρατό υπαγόταν πολιτικά στη κυρίαρχη οθωμανική αυτοκρατορία, εκπρόσωπος της οποίας ήταν ο καϊμακάμης, πολιτικός διοικητής και πνευματικά υπαγόταν στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ήταν αυτοδιοίκητο, διατηρώντας άθικτα τα πανάρχαια έθιμα, δίκαια και προνόμια του και φορείς της αυτοδιοίκησης ήταν η Ιερά Κοινότητα και το εκτελεστικό της όργανο, η Ιερά Επιστασία.

Εκδηλώσεις Εορτασμού 100 Ετών από την Απελευθέρωση του Αγίου Όρους

Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώνεται ότι την 14η και 15η Νοεμβρίου 2012, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Κοσμάς Χρηστίδης ΠΝ συνοδευόμενος από τον Αρχηγό Στόλου Αντιναύαρχο Κωνσταντίνο Μαζαράκη - Αινιάν ΠΝ, επισκέφθηκε το Άγιο Όρος στο πλαίσιο του εορτασμού των εκατό χρόνων από την απελευθέρωση της Αθωνικής χερσονήσου από τον Ελληνικό Στόλο. Στις επετειακές εκδηλώσεις συμμετείχε και αντιπροσωπεία προσωπικού από τη Φρεγάτα ΣΑΛΑΜΙΣ, η οποία κατέπλευσε στον όρμο της Δάφνης. 

     Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων περιελάμβανε, υποδοχή του προσωπικού Π.Ν. στη Δάφνη και στις Καρυές, Παναγιορειτική Αγρυπνία, Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο στο Πρωτάτο, και Αρχιερατικό Αγιασμό επί της Φ/Γ ΣΑΛΑΜΙΣ.

Θεσσαλονίκη 1012-2012. Από την Οθωμανική στην Τροϊκανική σκλαβιά. Νίκος Χειλαδάκης

Θεσσαλονίκη 1012-2012. Από την Οθωμανική στην Τροϊκανική σκλαβιά

Νίκος Χειλαδάκης  Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Σαν γέννημα και θρέμμα αυτής της πόλης, σαν ένας Θεσσαλονικιός που μεγάλωσε στις γειτονιές της Κασσάνδρου, του μαρμαρένιου Διοικητηρίου, της Ολύμπου, της παλιάς Πρίγκηπος Νικόλαου, του Φαλήρου και της Βασιλέως Γεωργίου, αισθάνομαι το λιγότερο ντροπή να βλέπω πως η αποκορύφωση των εκατοντάχρονων της απελευθέρωσης έγιναν με συνοδεία 2000 αστυνομικών και με την πλήρη απουσία του λαού αυτής της πόλης. Λες και οι γιορτές έγιναν αποκλειστικά για όλο αυτό το κατεστημένο που μας οδήγησε στην τροϊκανική  συμφορά.

Εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, με ένα πρωθυπουργό που αποδείχτηκε ο μεγαλύτερος χαμαιλέοντας της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, (ζήλεψε ακόμα και τον ΓΑΠ), με ένα πολιτικό σύστημα που καθημερινά επιβεβαιώνει ξεδιάντροπα τον ρόλο του σαν μια συμμορία ανικάνων και εθνόπροδοτών, με ένα από τους χειροτέρους δημάρχους της ιστορίας της πόλης,

Διδάγματα από τον Οκτώβριο του 1912. Κωνσταντίνος Χολέβας

Διδάγματα από τον Οκτώβριο του 1912

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων 

 Έχουμε εισέλθει ήδη στον Οκτώβριο και η ιστορική μνήμη μας καλεί να ξαναμελετήσουμε τα θριαμβευτικά γεγονότα που συνέβησαν πριν από 100 ακριβώς έτη. Τον Οκτώβριο του 1912 η Ελλάς με Βασιλέα τον Γεώργιο Α΄, Αρχιστράτηγο τον Διάδοχο Κωνσταντίνο και Πρωθυπουργό τον Ελευθέριο Βενιζέλο μετέσχε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και απελευθέρωσε ελληνικούς πληθυσμούς που ήσαν υπόδουλοι στους Οθωμανούς Τούρκους.

Η συμμαχία των Ελλήνων, Σέρβων, Μαυροβουνίων και Βουλγάρων έδιωξε από τα Βαλκάνια την καταπιεστική τουρκική παρουσία. Από τις 5 Οκτωβρίου, που κηρύξαμε επισήμως τον Πόλεμο, ο στρατός μας προήλαυνε με ταχύτητα παρά την τουρκική αντίσταση και στις 26 Οκτωβρίου, ανήμερα του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου, απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη.

Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης: Ο χριστιανός ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων

Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης: Ο χριστιανός ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων

Με αφορμή τη  συμπλήρωση 100 χρόνων από την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων (1912), ιερό καθήκον επιτάσσει  αναφορά σε μια από τις πιο ηρωικές μορφές που κυριάρχησαν σε αυτούς, του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη.

     Γεννήθηκε στην Ύδρατο 1855. Καταγόταν από αρχοντική ναυτική οικογένεια και ακολουθώντας την ναυτική της παράδοση, το 1873 κατετάγη στο Βασιλικό Ναυτικό, στο Ναυτικό Σχολειό. Απεβίωσε στις 22 Αυγούστου1935στο Παλαιό Φάληρο και ενταφιάστηκε, κατόπιν επιθυμίας του, στον οικογενειακό τους τάφο στην Ύδρα. Το όνομά του έχει δοθεί μέχρι σήμερα σε 4 πλοία του Πολεμικού Ναυτικού:
Στο τελευταίο από αυτά, τη  φρεγάτα «Κουντουριώτης» ο θυρεός της, φέρει το Σταυρό και από κάτω την ημισέληνο με τη φράση «ΠΛΕΩ ΜΕΘ' ΟΡΜΗΣ ΑΚΑΘΕΚΤΟΥ»,η οποία  αναγραφόταν στο σήμα που έστειλε ο ΝαύαρχοςΚουντουριώτης, κατά την καταδίωξη του Τουρκικού Στόλου στη Ναυμαχία της Έλλης. Ο Σταυρός επί της ημισελήνου συμβολίζει την νίκη του ορθοδόξου Ελληνικού έθνους επί του Τουρκικού.