Το Εικονοστάσι των ηρώων του Κιλκίς. Δημήτρης Νατσιός

Το Εικονοστάσι των ηρώων του Κιλκίς

Δημήτρης Νατσιός Δάσκαλος Κιλκίς -Θεολόγος

Και ο νoμός Κιλκίς «μέθυσε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα», όπως διθυραμβικά απάντησε ο εθνικός μας ποιητής, Κωστής Παλαμάς, στους φοιτητές που τον επισκέφτηκαν λίγο μετά την κήρυξη του πολέμου.
Πρόσφυγες οι περισσότεροι, πονεμένοι άνθρωποι, έστησαν στον φιλόξενο τούτο τόπο καινούργια σπιτικά, ανέστησαν οικογένειες, οι πληγές του φρικτού ξερριζωμού σιγά σιγά επουλώνονταν. Όμως, από την Δύση αυτή την φορά, ουρλιάζουν τα θηρία του πολέμου. Ο ελληνικός λαός, διά στόματος του τότε πρωθυπουργού Ιω. Μεταξά, βροντοφώναξε το αθάνατο «ΟΧΙ».
Να σημειώσω παρενθετικά κάτι. Ο ιστορικός αναχρονισμός και η ιδεολογική χρήση της ιστορίας είναι οι δύο μεγάλες αρρώστιες των ασχολουμένων με την ιστορία. Και το κακό είναι ότι αυτές οι ασθένειες είναι μεταδοτικές στον λαό.

Τέτοιοι «τρελοί» μας απελευθέρωσαν… Δημήτρης Νατσιός

Τέτοιοι «τρελοί» μας απελευθέρωσαν… 

Δημήτρης Νατσιός - Δάσκαλος Κιλκίς -θεολόγος

Αφιέρωμα  το παρόν άρθρο. Αφιέρωμα σ’ έναν άγνωστο ήρωα. Σ’ έναν από αυτούς τους χιλιάδες, που όταν το  καλέσει η στιγμή, φανερώνουν την ξεχωριστή ψυχική τους αρματωσιά. Σπαρμένη η ηρωοτόκος ελληνική γη με τα κόκκαλα τα ιερά τέτοιων ανθρώπων. Τέτοιοι αντρειωμένοι, που ο θάνατός τους θάνατος δεν λογιέται, ανάγκασαν τον ποιητή να πει πως όταν θέλουμε να καυχηθούμε, τέτοιους βγάζει το έθνος μας θα λέμε. Για τον ταγματάρχη Ιωάννη Βελισσαρίου ο λόγος, που η προτομή του κοσμεί  και τον λόφο της ένδοξης μάχης του Κιλκίς.

Γόνος πλούσιας οικογένειας, γεννιέται το 1861 στην Κύμη της Ευβοίας. Μεγαλώνει σε μια εποχή που η Ελλάδα εξαρτημένη, ανάπηρη και υποτελής στους ξένους, προσπαθεί να απλωθεί, να μεγαλώσει τα αξιοθρήνητα σύνορά της, τα εδαφικά ψυχία που της παραχώρησαν οι κακουργηματικές Μεγάλες Δυνάμεις. Πνίγεται όμως ο αγωνιστικός δυναμισμός του λαού εξαιτίας των ξενοχειροτονημένων μοναρχιών και των διεφθαρμένων κυβερνήσεων.
Είναι η εποχή που σαβανώνει την πατρίδα το δόγμα «της μικράς, εντίμου» και αξιολύπητης Ελλάδος, το οποίο, μετά την περίοδο 100  ετών, επαναλαμβάνεται γιατί και τώρα μας κυβερνούν τα απολειφάδια του παλαιοκομματισμού και της υποτέλειας. Ο 19ος αιώνας κλείνει με την συμφορά του ψευτοπολέμου του 1897. Από τους ελάχιστους που διακρίνονται στον ατιμωτικό αυτό πόλεμο είναι ο υπολοχαγός, τότε, Βελισσαρίου, που κρατάει την θέση του στα στενά της Μελούνας, όταν ολόκληρη η 2η ταξιαρχία εγκαταλείπει πανικόβλητη το πεδίο της μάχης.

Ἡ Μάχη τοῦ Κιλκίς. Δημητρίου Νατσιοῦ

Ἡ Μάχη τοῦ Κιλκίς

Δημητρίου ΝατσιοῦΔασκάλου – Θεολόγου

«Ὅλα τά εἶχα προβλέψει, τά εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτός ἀπό τήν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων». Εἶναι λόγια τοῦ Νικολάου Ἰβανώφ, ἀντιστρατήγου, διοικητῆ τῆς 2ης Βουλγαρικῆς Στρατιᾶς, μετά τήν ἥττα του στό Κιλκίς. Χωρίς νά τό γνωρίζει ὁ Βούλγαρος στρατηγός ἐπαναλαμβάνει τά λόγια τοῦ θρυλικοῦ Γέρου τοῦ Μοριά, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πού ἔλεγε λίγα χρόνια μετά τήν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21: «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἠμεῖς, ἄν δέν ἤμεθα τρελλοί, δέν ἐκάναμεν τήν ἐπανάστασιν, διατί ἠθέλαμεν συλλογισθῆ πρῶτον διά πολεμοφόδιαν, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθῆκες μας, τά μαγαζιά μας, ἠθέλαμεν λογαριάσει τήν δύναμιν τῆν ἐδικήν μας, τήν τούρκικη δύναμη. Τώρα ὅπου ἐνικήσαμεν, ὅπου ἐτελιώσαμεν μέ καλό τόν πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, ἐπαινόμεθα. Ἄν δέν εὐτυχούσαμεν, ἠθέλαμεν τρώγει κατάρες ἀναθέματα…» («Ἅπαντα περί Κολοκοτρωναίων», ἐκ. «ΙΔΕΒ», σελ. 215) Ναί, ἡ ἴδια «τρέλλα», ὁ ἡρωισμός, ἡ «νηφάλιος μέθη» τῶν Ἑλλήνων, φανερώθηκε καί στή Σαλαμίνα καί στήν Πόλη καί στό Μεσολλόγι καί στό ἔνδοξο ’40.