Διαφορά Σχίσματος και Αἱρέσεως. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος

Διαφορά Σχίσματος και Αἱρέσεως

Ὁμιλία Ἀρχιμανδρίτου Ἀρσενίου Κατερέλου  καθηγουμένου τῆς Ι. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος.
Ἡ ὁμιλία πραγματοποιήθηκε στήν Παναγία Δέσποινα τό 2000.

Οὐσιαστικά ἐμεῖς (οἱ Νεοημερολογίτες), ἀκολουθούμε τό Παλαιό Ἰουλιανό Ἠμερολόγιο διορθωμένο κατά 13 ἡμέρες.
Σχετικός Λόγος Ἀγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου. Λόγοι καί περιστατικά μέ τόν γέροντα Παΐσιο - γέροντα Ἐφραίμ Κατουνακιώτη
Τί εἶναι Σχίσμα; Τί Αἱρεσις κ.λ.π



Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)
Ἀρχείο Ἀναβάσεων

Ἀκούστε σχετικά:   Τό Παλαιό Ἡμερολόγιο. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος
Μέ ποιό ἡμερολόγιο ἑορτάζει ὁ Οὐρανός; Άρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος
Ζηλωτισμός -Οἰκουμενισμός. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος
Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ἄθεος μέσα στήν Πολυθεΐα του. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Β'. Μέρος Ζ'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης. Τελευταῖο

«῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»
Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ
Μέρος Ζ'

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

Μοναχός«Χριστόδουλος Εὐστάθιος» ἐν ῾Αγίῳ ῎Ορει, ἦτο πανθεϊστής, ἐδέχετο ὅτι ἡ ὕλη καί τό πνεῦμα εἶναι δύο ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ, ὅλα τά ἐν τῷ κόσμῳ εἶναι μέρη αὐτοῦ. Ἠρνεῖτο τά ἰδιαίτερα δόγματα τοῦ Χριστιανισμοῦ (τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ, τήν ἐνσάρκωσιν τοῦ Υἱοῦ Λόγου, τήν θεοπνευστίαν τῆς ῾Αγίας Γραφῆς, τήν ἀξίαν τῆς Ἐκκλησίας, τῶν μυστηρίων, τοῦ κλήρου, μοναχῶν κλπ). Κατεδικάσθη ὑπό τοῦ Κων/πόλεως Νεοφύτου Ζ΄  καί ῾Ιεροσολύμων 'Ανθίμου.
«Θεόφιλος Καῒρης» 1784 ἱερεύς, ἐδίδασκε θεοσεβισμόν.Ἐξέδωσε συγγράμματα εἰς τά ὁποῖα ἀνεπτύσσεντο αἱ ἰδέαι τῆς φυσικῆς θρησκείας (Δεϊσμός), ἀθετουμένων τῶν ἰδιαιτέρων δογμάτων τῆς Χριστιανικῆς Ἐκλλησίας. Ἀντικατέστησε τήν Θείαν λατρείαν δι' ἄλλης, συμφώνως πρός τάς ἰδέας του.
Εἰσήγαγε νέας τελετάς, νέο Σύμβολο πίστεως, νέας προσευχάς ἐκ τῆς ῾Αγίας Γραφῆς καί τῶν ψαλμῶν. Ἀντικατέστησε τήν ἑβδομάδα διά τῆς δεκάδος καί τῆς ἀπό Χριστοῦ χρονολογίαν διά τῆς ἀπό τοῦ 1801 ἔτος κατά τό ὁποῖον μετέβη εἰς τήν Δύσιν, παρημέλει τάς νηστείας καί τά ἐκκλησιαστικά καθήκοντα.Κληθείς εἰς ἀπολογίαν ὑπό τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἠρνήθη νά δώση ὁμολογίαν πίστεως, ἐπικαλούμενος τήν ἐλευθερίαν τῆς συνειδήσεως. Καθηρέθη, ἀφωρίσθη καί ἀναθεματίσθη. Ἀπέθανεν ἐν φυλακῇ.

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Β'. Μέρος ΣΤ'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

 «῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μέρος ΣΤ'

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

Οἱ ἄκροι ὁπαδοί τοῦ Λουθήρου, ἀπεμακρύνθησαν αὐτοῦ, ὡς συντηρητικοῦ καί ἔφθασαν εἰς ἐνθουσιαστικάς τάσεις, καθώς καί οἱ ὁποδοί τοῦ Ζβιγγλίου. Ἀμφότεροι κατεπολέμουν τόν νηπιοβαπτισμόν, ὡς ἀντιβαῖνον εἰς τήν ἐκ πίστεως σωτηρίαν (τά νήπια δέν ἔχουσι πίστιν).
Οἱ τοῦ Ζβιγγλίου εἰσήγαγον τόν ἀναβαπτισμόν ἀπό τοῦ 1524, δι' αὐτό ὠνομάσθησαν «Ἀναβαπτισταί».
Οἱ ἄλλοι Προτεστάνται, ἐδέχοντο τήν ἀπ' εὐθείας ἕνωσιν μετά τοῦ Θεοῦ (προσωπική θρησευτικότης), καί ὅτι ὁ Θεός ἀπεκάλυψεν ἑαυτόν καί τό θέλημά του ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Γραφῇ τήν ἀνωτάτην αὐθεντίαν, ἐν ἀντιθέσει πρός τούς ἀναβαπτιστάς, οἱ ὁποῖοι ἐδέχοντο, ὅτι ὁ Θεός ἀποκαλύπτῃ ἑαυτόν καί τό θέλημά του ἀπευθείας εἰς τόν ἕκαστον πιστόν, διά τῆς Θείας «Ἐλλάμψεως» (ἕκαστος θεόπνευστος), οὖσα ἀνωτέρα, δι' αὐτό καί εἶναι ἡ ἀνωτάτη αὐθεντία, ἐνώ ἡ ῾Αγία Γραφή ἔχει δευτερεύουσα βοηθητική σημασίαν, ὡς ἐξωτερικόν ὑλικόν καί καταστρέφει τό ἄμεσον καί ἐσωτερικόν χαρακτῆρα, εἶναι δηλαδή ὡς ἄλλος νέος Πάπας Οἱ Προτεστάνται ἀφήρεσαν τόν Πάπαν, οἱ ἀναβαπτισταί τήν ῾Αγίαν Γραφήν καί ἔθεσαν τήν ἄμεσον ἀποκάλυψιν. Ἐδέχοντο τήν ἐκ πίστεως σωτηρίαν, ἀλλ' ἐχρειάζετο συμπληρώσεως.
 Ἀπαιτεῖται νά συναισθανθῇ τις τήν δυσκολίαν καί τόν  κίνδυνον τῆς σωτηρίας του, καί πρέπει νά δοκιμάσῃ ἕνεκα τούτου τήν ἀγωνίαν τήν ὁποίαν ὠνόμαζον «Σταυρός», ἀντιστοιχοῦσα τήν ἐπί τοῦ Σταυροῦ ἀγωνίαν τοῦ Χριστοῦ. ῎Εφθασαν εἰς ἀντινομικάς πράξεις (τό κακόν εἶναι ἀγαθόν).

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Β'. Μέρος Ε'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

«῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μέρος Ε'

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

Τό ἔτος 1549 ἤρχησεν ἡ ἕνωσις Ζβιγγλιανῶν καί Καλβινιστῶν. Οὕτως ἔμεινον μόνον Λουθηριανοί καί Καλβινισταί..Οὗτοι ὠνομάσθησαν «μεταρρυθμισμένοι» ἐν ἀντιθέσει πρός τήν καθολικήν 'Εκκλησίαν.
Τό ἔτος 1540, ὁ 'Ισπανός κληρικός «'Ιγνάτιος Λαϋόλας», ἵδρυσε τό τάγμα τῶν«'Ιησουϊτῶν».Ἐφήρμοσεν ἀσκητικόν βίον καί Θείαν Εὐχαριστίαν κατά Κυριακήν.
Σκοπός τοῦ τάγματος ἦτο ἡ ἐπιστροφή τῶν αἱρετικῶν καί ἀπίστων καί ἀποκατάστασις τῆς κυριαρχίας τῆς παπικῆς Ἐκκλησίας.
 Εἶχε τυφλήν ὑπακοήν εἰς τόν Πάπαν, ὑπακοήν πράξεως, θελήσεως καί ἀντιλήψεως. Εἶχε πλήρη ἀνεξαρτησίαν ἀπέναντι τῶν ἐξωτερικῶν καθηκόντων  τοῦ μοναχοῦ καί κληρικοῦ, δυνάμενος ἕκαστος ἐξ αὐτῶν ν' ἀποβάλῃ τό μοναχικόν ἔνδυμα καί νά μή ἱερουργῇ.
 'Ανέπτυξεν ἰδιαιτέρας ἠθικάς ἀρχάς, α) τήν πιθανολογίαν β) τήν ἐν νῷ ἐπιφύλλαξν καί γ) τήν ἀπόδοσιν τῆς ἀπολύτου σημασίας εἰς τόν σκοπόν. Ἐχρησιμοποίη τήν ἐξομόλγησιν, τήν ἐκπαίδευσιν (ἐπιστήμην, οἰκονομικά, θέατρον, βιομηχανίαν).
῏Ηταν ἄκρα ἀντιπροτεσταντικοί. Προσπάθειαι συμβιβασμοῦ Προτεσταντῶν καί Καθολικῶν ἀπέβησαν ἄκαρποι. Σύνοδος ἐν Τρεδέντῳ τό 1563 ἀπεφάνθη. Πηγαί τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι δύο, ῾Αγία Γραφή καί Παράδοσις ἴσης σημασίας αὐθεντικό κείμενο τῆς Γραφῆς ἡ «Βουλγάτα».

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Β'. Μέρος Δ'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

 «῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μέρος Δ'

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

Κατά τό δεύτερον ἥμισυ τῆς ιβ΄ ἑκατ/ρίδος ἐνεφανίσθησαν οἱ «Βάλδιοι» ἐκ τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχηγοῦ αὐτῶν Βαλδίου. Οὗτοι δέν ἦσαν διαλυσταί, δέν ἀπέρριπτον τά μυστήρια καί ἱεροτελεστίας.
 Αἱ δοξασίαι των ἦσαν, ἄρσις κύρους τῶν μυστηρίων ἀναξίων κληρικῶν (δυτικῶν), ἀπέρριπτον τά συγχωροχάρτια, τό καθαρτήριον πῦρ καί τά μνημόσυνα ὑπέρ τῶν νεκρῶν.
Μέχρι τῆς ιδ΄ ἑκατ/ρίδος ἐχειροτονοῦντο κληρικοί, βραδύτερον ὅμως ὅλοι οἱ τέλειοι Βάλδιοι, ἄνευ χειροτονίας, ἐθεωροῦντο κληρικοί καί ἐτέλουν τά μυστήρια.
῾Η Δυτική 'Εκκλησία κατεδίωξε τάς αἱρέσεις ταύτας διά παπικῶν ἀνακριτῶν, καί οὕτω κατέστη τό παπικόν καθίδρυμα τό ὁποῖον ὠνομάσθη«῾Ιερά ἐξέτασις».
Διά τῶν βασανηστηρίων οἱ καθαροί Βάλδιοι ἐξωλοθρέφθησαν, ἀλλά δέν ἐξερριζώθησαν. Διέδωσαν τάς ἀντιπαπικάς καί ἀνθιερουργικάς ἰδέας των καί ἔγιναν πρόδρομοι τοῦ Λουθήρου καί ἄλλων μεταρρυθμιστῶν. Βραδύτερον συνεχωνεύθησαν μετά τῶν Προτεσταντῶν.
Τέλη ιδ΄ ἑκατ/ρίδος (1374), ἐνεφανίσθη ὁ «'Ιωάννης Βίκλιφ», τοῦ ὁποίου θεμελιώδης ἰδέα τῆς διαδασκαλίας του εἶναι «Θεῖον, εἶναι ὅ,τι ρητῶς ἀναφέρεται ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Γραφῇ), ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν.

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Β'. Μέρος Γ'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

   

«῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

 'Αντίπαλος αὐτοῦ ἦτο ὁ «Γρηγόριος Παλαμᾶς», ὁ ὁποῖος ὑπεστήριξε τήν δυνατότητα ταύτην τῆς θέας τοῦ ἀΰλου καί ἀκτίστου φωτός, ἐξηγῶν, ὅτι τό ὁρώμενον ὑπό τῶν ἡσυχαστῶν φῶς, δέν εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἄϋλος, ἄκτιστος καί ἀόρατος, ἀλλά ἡ ἐνέργεια τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι μέν ἄκτιστος, ἄϋλος, ἀλλ' εἴς τινας περιστάσεις, ὁρατή, προσιτή, μεθεκτή, ὡς ἡ φλεγομένη βάτος τοῦ Μωϋσέως κ.λ.π.
῾Ο Βαρλαάμ ἠρνεῖτο τήν διάκρισιν οὐσίας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, θεωρῶν αὐτάς ἀκτίστους (ἀΰλους), ἀοράτους, ἀπροσίτους καί ἀμεθέκτους. Σύνοδος ἐν Κων/πόλει τό 1341 ἐδικαίωσε  τόν Παλαμᾶν καί ἐπέπληξε τόν Βαρλαάμ, διότι ἐγέννησε δογματικά ζητήματα.
Μαθητής τοῦ Βαρλαάμ, ὑπῆρξεν ὁ «Γρηγόριος 'Ακίνδυνος» πολέμιος τῶν ἡσυχαστῶν.Ἐδέχετο ὡς μόνους ἀκτίστους ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, τόν Υἱόν καί τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον, ὅλας δέ τάς ἄλλας, ἐθεώρει ὡς ἐνεργήματα καί ἑπομένως κτιστάς.῾Ο χαρακτηρισμός τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ὡς ἐνεργειῶν, ἐφαίνετο ὡς ἄρνησις τῆς προσωπικότητος αὐτῶν, δι' αὐτό ἡ Σύνοδος τοῦ 1351 ἐν τοῖς 'Ανακτόροις, ἐπεδοκίμασε τήν διδασκαλίαν τοῦ Παλαμᾶ, ἀναθεμάτισε τόν Βαρλαάμ καί τόν 'Ακίνδυνον, ὡς Μοναρχιανούς, ἀρνουμένους τήν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ.

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Β'. Μέρος B'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

  «῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

῾Η ἀντίληψις αὕτη ἐπεκράτησε κυρίως εἰς τόν Προτεσταντισμόν. 'Αντιθέτως ἀρχάς γ΄ ἑκατ/ρίδος, ὁ «Τερτυλλιανός», ἑδέχετο ἀρχικῶς τήν 'Εκκλησιαν, ὡς ὁρατόν νομικόν καθίδρυμα, ἀλλά τό 207 γενόμενος Μοντανιστής, ἐδέχθη τήν 'Εκκλησίαν, ὡς ἀόρατον καί πνευματικήν, καί ἐδέχθη τήν γενικήν ἱερωσύνην.

Ἐκ τῶν δύο τούτων ἀντιλήψεων, ὁ Αὐγουστῖνος, τάς συνεδύασε καί ἐδέχθη τήν Ἐκκλησίαν ὡς ὁρατόν καί ἀόρατον, εἰς τά μυστήρια τοῦ βαπτίσματος καί τῆς ἱερωσύνης ἐδέχετο ἀποτύπωσιν σφραγίδος ἀνεξαλείπτου, παραμένουσα καί ἐκτός καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἄνευ ἐνεργείας.
 Ἐνεργεῖ δέ σωτηριωδῶς μόνον ἐν αὐτῇ
Αἱ θεολιγικαί ἰδέαι τοῦ Αὐγουστίνου, ἀπομακρυνθεῖσαι τῆς ἑλληνικῆς Θεολογίας, συνετέλεσαν εἰς τήν ἐμφάνισιν τοῦ καθολικισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ. ῾Η κατά τό δεύτερον ἥμισυ τῆς η΄ ἑκατ/ρίδος, ἡ ἀναγέννησις τῶν Θεολογικῶν γραμμάτων, ἀνέδειξε Θεολόγους οἱ ὁποῖοι ἐπροκάλεσαν Θεολογικά ζητήματα.
«῾Ο Πασχάσιος Ρορβέρτος» τό 856, ἔγραψε περί τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὑποστηρίξας τήν μετουσίωσιν τοῦ ἄρτου καί οἴνου, εἰς Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. 'Αντέδρασεν ὁ μοναχός «Ράτραμνος» ὑποστηρίξας, ὅτι ἐν τῷ ἄρτῳ καί οἴνῳ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, εἶναι ἡ παρουσία τῆς δυνάμεως τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας μεταλαμβάνουν μόνον οἱ πιστοί.

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Β'. Μέρος Α'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

 «῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

'Από τῆς γ΄ ἑκατ/ρίδος, προέκυψε τό «Μητροπολιτικόν ἀξίωμα», τό ὁποῖον τήν δ΄ ἑκατ/ρίδα ἀπέκτησε τό ὄνομα «῎Εξαρχοι». Τό ἀξίωμα τῶν Ἐξάρχων προέκυψεν ἐκ τριῶν αἰτίων,
α) ἐκ τῆς φυσικῆς διαιρέσεως τοῦ Ρωμαϊκοῦ κράτους εἰς μεγάλα διαμερίσματα,
β) ἐκ τῶν μεγάλων πόλεων ἑκάστου διαμερίσματος καί
γ) αἱ 'Εκκλησίαι τῶν πόλεων τούτων κατέστησαν κέντρα διαδόσεως τοῦ Χρστιανισμοῦ. Αἱ περισσότεραι τῶν πόλεων τούτων, εἶχον ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, ἤ εἶχον ἔλθει εἰς ἐξαρτικήν σχέσιν μετά τινος αὐτῶν  ('Αποστόλων). ῾Η Ἀνατολή ἔδιδε μεγαλυτέραν σημασίαν εἰς τήν β΄ αἰτίαν καί ἡ Δύσις εἰς τήν γ΄. Συνεπείᾳ τῶν τριῶν αἰτιῶν, οἱ ἐπίσκοποι ἑκάστης πόλεως, ἀπέκτησαν ἐκκλησιαστικήν ὑπεροχήν.
Τέλη τῆς γ΄ ἑκοτ/ρίδος τό Ρωμαϊκόν κράτος διηρέθη πολιτικῶς εἰς διοικήσεις, αἱ ὁποῖαι συνέπεσαν μέ τάς ἐκκλησιαστικάς Ἐξαρχίας. ῾Η πολιτική σημασία τῆς πόλεως, καθώριζε τά πρεσ-βεῖα τιμῆς τοῦ ἐπισκόπου. Οὕτως ὁ Ρώμης, ὡς μεγαλυτέρα εἶχε τά πρεσβεῖα τιμῆς.Τό ἔτος 330, ὅτε ὑπό τοῦ Μ. Κων/ντίνου ἱδρύθη τό Βυζάντιον (Κων/πολις Νέα Ρώμη), καί κατέστη ἡ μεγαλυτέρα πόλις τῆς 'Ανατολῆς, ἡ Β Οἰκ. Σύνοδος τό 381, ἀνεγνώρισεν εἰς τόν Κων/πόλεως δεύτερα πρεσβεῖα τιμῆς μετά τόν Ρώμης.

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Α'. Μέρος Ε'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

 «῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

Τό ἔτος 482, ὁ αὐτοκράτωρ Ζήνων, ἠκολούθη ἑνωτικήν πολιτικήν, ἐκδώσας τό «῾Ενωτικόν», ἐν ἀντιθέσει πρός τόν Βασιλίσκον, ὁ ὁποῖος τό 476 εἶχεν ἐκδώσει τό «Ἐγκύκλιον», διά τοῦ ὁποίου ἐπέβαλε τόν Μονοφυσιτισμόν.
Διά τοῦ ἑνωτικοῦ κατεδικάζετο ὁ Νεστόριος καί ὁ Εὐτυχής, καί ὡρίζετο τό ζήτημα τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων ἐν Χριστῷ, χωρίς νά γίνεται λόγος περί μιᾶς ἤ δύο φύσεων μετά τήν ἕνωσιν, καί νά μή ἰσχύῃ πᾶν ὅ,τι ἀντίθετον ἐν Χαλκιδόνι ἐθεσπίσθη (Δ΄ Οἰκ. Σύνοδος) ἤ ἀλλοῦ.
Τό ῾Ενωτικόν τό ὑπέγραψεν ὁ Κων/πόλεως Ἀκάκιος, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί ῾Ιεροσολήμων. Κατά τοῦ ῾Ενωτικοῦ, ἀντέδρασαν ὁπαδοί τῆς Δ΄ Οἰκ. Συνόδου καί πολλοί τῶν μονοφυσιτῶν διά τήν διδομένη συμβιβαστικήν λύσιν. Οἱ Μονοφυσίται τῆς 'Αλεξανδρείας ἀπεσπάσθησαν καί βραδύτερον ὠνομάσθησαν «'Ακέφαλοι», ὡς μή ἔχοντες ἐπίσκοπον.
Οἱ Ὀρθόδοξοι Αἰγύπτου καί Κων/πόλεως, ἀπετάνθησαν εἰς τόν Ρώμης Φίλικα Γ΄, ὁ ὁποῖος διά δύο Συνόδων τό 484 καί 485, καθήρεσε καί ἀφώρισε τούς ὑπογράψαντας τό ῾Ενωτικόν.
Συνεπείᾳ τούτου ἐγεννήθη σχίσμα ἀποκληθέν «Σχίσμα 'Ακακιανόν».Κατά τήν ἐπί τριακονταπενταετίαν διάρκειαν τοῦ 'Ακακιανοῦ σχίσματος, ὁ Μονοφυσιτισμός μετεδόθη εἰς 'Αντιόχειαν ἀφ' ἑνός, ἀφ' ἑτέρου δέ προεκλήθη ἡ «Θεοπασχητική ἔρις».

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Α'. Μέρος Δ'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

«῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

'Εν τῇ διδασκαλίᾳ διάδοχος τοῦ Παύλου ὑπήρξεν «ὁ Λουκιανός» πρεσβύτερος, ὁ ὁποῖος βραδύτερον ἀπεδέχθη τήν ὕπαρξιν τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου, ὡς ἰδαιτέρου προσώπου.
῾Η νέα διδασκαλία τοῦ Λουκιανοῦ ἦτο τοιαύτη  ὥστε ἐξ αὐτῆς προέκυψεν ὁ 'Αρειανισμός.
῾Ο ῎Αρειος μαθητής τοῦ Λουκιανοῦ ἐκ Λιβύης πρεσβύτερος, ἦτο λίαν πεπαιδευμένος, εὐσεβής καί ἀσκητικός. Διετέλεσε καί Μελιτιανός.
'Εδίδαξεν, ὅτι ὁ Υἱός εἶναι «ἀλλότριος καί ἀνόμοιος κατά πάντα τῆς τοῦ Πατρός οὐσίας, κτῖσμα ἐξ οὐκ ὄντων θελήματι τοῦ Πατρός, πρό χρόνων καί αἰώνων», ἦτο πρό τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου.
῾Ως δημιούργημα δέν ὑπῆρχε πρίν δημιουργηθῇ, ἦτο περιωρισμένης γνώσεως. Δέν ἐγίγνωσκε τελείως καί ἀκριβῶς τόν Πατέρα. Δύναται νά ὀνομασθῇ Λόγος καί Θεός (μονογενής), ἀλλά οὐχί κυριολεκτικῶς. Ἐν τῇ διδασκαλίᾳ τοῦ ΄'Αρείου ὑπερρίπτετο ὁ δυναμικός μοναρχιανισμός, ἄρνησις δηλαδή τῆς Τριαδικότητος τοῦ Θεοῦ καί τῆς Θεότητος τοῦ Χριστοῦ. ῾Ο ῎Αρειος, ἑνώσας τήν διδασκαλίαν τῶν Μοναρχιανῶν καί τήν τοῦ 'Ωριγένους, ἐδέχθη δύο διαφόρους Λόγους, τόν ἐν τῷ Θεῷ ἀπρόσωπον Λόγον, καί τό κτῖσμα Λόγον.
῾Ο 'Αλεξανδρείας 'Αλέξανδρος, καθήρεσε καί ἀνεθεμάτισε τόν ῎Αρειον καί τούς ὁμόφρονας κληρικούς.Τῇ ἀπαιτήσει συμμαθητῶν τοῦ 'Αρείου ἐπισκόπων (Συλουκιανισταί), Παλαιστύνης, Συρίας καί Μ. 'Ασίας, ἵνα ἀποκαταστήσῃ τούς καθαιρεθέντας, ὁ 'Αλέξανδρος διά Συνόδου ἐπισκόπων Αἰγύπτου καί Λιβύης, περί τῶν 100, ἐπεκύρωσε τάς προηγουμένας ἀποφάσεις του.

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Α'. Μέρος Γ'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

  

«῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

'Εν τῇ προσπαθείᾳ καταπολεμήσεως τῶν γνωστικῶν καί μαρκιανῶν, ἤρχισαν νά σχηματίζωνται «θεολογικαί τάσεις καί θεολογικαί σχολαί», δηλαδή διαπραγμάτευσις θεολογικῶν ζητημάτων ὑπό τῶν Χριστιανῶν θεολόγων, μεταξύ τῶν ὁποίων διεκρίθησαν πολλοί.
Οὗτοι διεκρίνοντο οὐσιωδῶς τῶν γνωστικῶν, διότι ἔμενον πιστοί εἰς τάς πηγάς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἤτοι τήν γραπτήν καί ἄγραφον ἀποστολική παράδοσιν.

'Εχρησιμοποίουν ὅμως καί τήν ἑλληνικήν φιλοσοφίαν καί ἐν πολλοῖς ὑπέστησαν ἐπίδρασιν αὐτῆς ἐν τῇ καταπολεμήσει τῶν γνωτικῶν καί γενικῶς τῶν ἐνθουσιαστικῶν τάσεων, ὁπως ὁ Ὠριγένης.
Οὗτος γεννηθείς καί ἐκπαιδευθείς ἐν 'Αλεξανδρείᾳ, ἔζη βίον ἀσκητικόν φθάσας μέχρις αὐτοακρωτηριασμοῦ τῆς ἀνδρότητός του. Παρ' ἐνορίαν ἐν Καισσαρείᾳ τῆς Παλαιστύνης ἐχειροτονήθη πρεσβύτερος.
῾Υπό τοῦ 'Αλεξανδρείας Δημητρίου ἐν δυσί Συνόδοις κατεδικάσθη καί καθηρέθη.
 'Εγκατασταθείς ἐν Καισσαρείᾳ, ἵδρυσε θεολογική Σχολήν ἐν ᾗ ἐτηρεῖτο τὀ πρόγραμμα τῆς Στωϊκῆς καί Πλατωνικῆς Σχολῆς, ἥν καί ἀνεβίβασεν εἰς ἐπιστημονικήν θεολογίαν, χρησιμοποιῶν κυρίως τήν Πλατωνική φιλοσοφίαν, ἠθέλησε νά ἑδραιώσῃ τά καθωρισμένα καί καθωρίσῃ τά ἀκαθώριστα σημεῖα τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας.

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Α'. Μέρος Β'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

 «῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

῾Ο Χριστός, κατά τόν Μαρκίωνα, ἐνεφανίσθη μέ φαινομενικό σῶμα καί φαινομενικῶς ἐσταυρώθη. 'Απέδιδεν εἰς αὐτόν πραγματικήν σωτηριώδη ἐνέργειαν. ῎Απέρριπτε τά βιβλία τῆς Π. Διαθήκης καί μερικά τῆς Νέας. ῎Εδέχετο τό Εὐαγγέλιον τοῦ Λουκᾶ καί δέκα (10) ἐπιστολάς τοῦ 'Αποστόλου Παύλου, ὅστις ἦτο ὁ μόνος ὁποῖος ἐννόησε τόν Χριστόν, ἐνῶ οἱ ἄλλοι ἐπανέπεσον εἰς τόν 'Ιουδαϊσμόν.
῞Ιδρυσεν ἰδιαιτέραν 'Εκκλησίαν. ῾Η διάκρισις κλήρου καί λαοῦ ἦτο ἀσαφής καί τήν Θ. Εύχαριστίαν ἐτέλει μέ ἄρτον καί ὕδωρ, μεταβάλλων τούς λόγους τοῦ Χριστοῦ «τοῦτο ἐστί τό Σῶμα μου», εἰς «τοῦτο ἐστί τό σχῆμα τοῦ σώματός μουὅ» καί ἀπήτει ἀσκητικόν βίον.
Αἱ κοινότητες τῶν Μαρκιωνιτῶν διετηρήθησαν μέχρι της δ$ ἐκατ/ρίδος, ὅτε ὁ Μ. Κων/ντῖνος ἀπηγόρευσε τόν Μαρκιωνισμόν. 'Εν τῇ 'Ανατολῇ διετηρήθησαν μέχρι τῆς ζ΄ ἑκατ/ρίδος, ὅτε τῇ μεσολαβήσει συμπληρωματικῶν παραγόντων, παρή-γαγον τόν «Παυλικιανισμόν», ἐνῶ ἐν τῇ Δύσει συνεχωνεύθη-σαν μετά τῶν Μανιχαίων.
῾Η διδασκαλία τῶν Γνωστικῶν καί Μαρκίωνος, εἶχε θεολογικήν σημασίαν, διότι ἐπραγματεύοντο περί Θεοῦ, δημιουργίας, πτώσεως, σωτηρίας καί ἔσχατου, ἕνα σύστημα δογματικῆς διάφορον πρός τήν Χριστιανική διδασκαλίαν. 'Ιδίως διέφερεν εἰς τά κύρια σημεῖα:

῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία. Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ. Κεφάλαιο Α'. Μέρος Α'. Πέτρος Μοναχός Γρηγοριάτης

«῾Η διάκρισις καί ἐπιλογή, ἀποτελεῖ δημιουργία»

Αἱρέσεις καί σχίσματα ἐν τῷ χριστιανισμῶ

Μοναχός Πέτρος Γρηγοριάτης

῾Η κατά τάς τελευταίας ἑκατ/ρίδας π.χ. ἀνάμιξις τῶν ἀρχαίων πολιτισμῶν, μοιραίως ἐπέφερε καί τήν ἀνάμιξιν τῶν ἀρχαίων θρησκειῶν (ἑλληνικοί θεοί, ἀνατολικοί, αἰγυπτιακοί) ἀλληλοανεμίχθησαν καί ἐν πολλοῖς ἐπῆλθεν ἀφομοίωσις τῶν ξένων θεῶν μετά τῶν ἐγχωρίων. ῾Η ἀνάμιξις αὐτή ὠνομάσθη «Συγκρητισμός».
Κατά τάς ἐθνικάς ταύτας λατρείας, ἀξιοζήλευτος ἦτο ὁ ἐπί τῆς γῆς βίος. Μετά θάνατον αἱ ψυχαί ἐν τῷ ἄδῃ ἦσαν κατά τόν ῎Ομηρον «σκιαί ἀῒουσαι», ζῶσαι θλιβερῶς καί νοσταλγοῦσαι τήν ἐπίγειον ζωήν. Βραδύτερον ἐθεσπίσθησαν διάφορα μυστήρια, τά ὁποῖα ὑπέσχοντο μέλλουσαν εὐδαίμονα ἀθανασίαν. Οὕτως ὁ μετά θάνατον βίος κατέστη ἀξιοζήλευτος, ἐν συγκρίσει πρός τόν παρόντα βίον, ὅστις ἀργά ἤ γρήγορα κατέστη «ἡ κοιλάς τοῦ Κλαυθμῶνος».
Πηγή τῶν μυστηρίων τούτων ὑπῆρξε σπουδαῖο διά τόν ἄνθρωπον φυσικό φαινόμενον, ἤτοι ἡ κατά τόν χειμῶνα νέκρωσις καί κατά τό ἔαρ ἀναζωογόνησις τῆς φύσεως.
Τό φαινόμενο τοῦτο ἐπροσωποιήθη εἰς περιπετείας τῶν θεῶν (παθήματα καί λύτρωσις). Τῶν περιπετειῶν τούτων ἐγένετο ἀναπαράστασις, καί ὁ ἄνθρωπος μετεῖχε τῆς ἀναπα-ραστάσεως καί μεθ' ὡρισμένων μυστηριακῶν πράξεων, ἤρχετο εἰς ἕνωσιν μετά τοῦ θεοῦ ἑκάστου μυστηρίου, ἐθεοῦτο καί ἐξησφάλιζεν εὐδαίμονα μετά θάνατον βίον, ἐν τῷ τόπῳ τῶν μακάρων.

Ιστορικό γεγονός για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας

Chrysostome Bakuatsibasu. Ήταν η πρώτη χειροτονία του μακαριστού Τιμοθέου Κοντομέρκου στην Κανάνγκα του Κογκό (εις διάκονον 20. 8. 1977 και εις πρεσβύτερον 21. 8. 1977). Σεμνός κληρικός, Ιεραποστολικός, σεβαστικός και αγαπητός στους πιστούς.

Φθόνω διαβόλου και τη ένοχη του απεμακρύνθη από τοπική Εκκλησία μας. Συνεδέθη με τον σχισματικό Ωρωπού Αττικής, εν συνεχεία με κάποιον επίσκοπο Ρώσο της διασποράς. Δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια περιφερόμενος σε «άνυδρους τόπους» και αναψυχή δεν εύρισκε. Ήρθε καιρός που η απογοήτευση από τους συναδέλφους του εν τω σχίσματι εκορυφώθηκε. Ομοίως και η νοσταλγία του («τι είχα και τι έχασα!»). Ομολόγησε στον Μητροπολίτη Κεντρώας: «Κάθε φορά που μάθαινα ότι έρχεσθε στην Κανάνγκα, έβγαινα στον δρόμο που θα περνούσε το αυτοκίνητο σας να σας δω και έλεγα, αν με καλούσε ο Δεσπότης… !».
Τον κάλεσα. Εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού (6. 8. 2009). Ήρθε με πόνο και συντριβή. «Ό,τι μου πείτε θα το κάμω. Δεν εγείρω κανένα αίτημα, καμιά απαίτηση. Επιστρέφω σαν τον άσωτο υιό της παραβολής του Κυρίου. Σας εμπιστεύομαι την σωτηρία της  ψυχής μου…».

«Κρέμασε το επιτραχήλιο σου. Περίμενε στο "χώλ του Θεού" με νηστεία και προσευχή, θα ενημερώσω τον Μακαριώτατο Πατριάρχη μας και την Ιερά Σύνοδο. Σύντομα θα έχειs απάντηση».

Ἀριστουργηματική μελέτη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου περί τῶν αἰτίων τοῦ σχίσματος και τῆς διαιωνίσεως αὐτοῦ.

Πρεσβυτέρου Εὐθυμίου Μουζακίτου
ἐφημερίου Ι. Ν. Ἁγ. Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ Ἀμαρουσίου

[ΜΕΛΕΤΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ Α΄ ἔκδοση 1911, Β΄ ἔκδοση 1998 και ἐπανέκδοση 2006 Βιβλιοπωλεῖον Νεκτάριος Παναγόπουλος]

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος μᾶς ἄφησε ἕνα μοναδικό ἀντιαιρετικό ἔργο πού περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή εἶναι λίαν χρήσιμο καί ἄκρως ἀπαραίτητο ἐγχειρίδιο ὀρθοδόξου ποιμαντικῆς καί ἀπολογητικῆς γιά κάθε ὀρθόδοξο πιστό καί ὄχι μόνο.

Προέβλεπε ἀσφαλῶς ὁ ἐν Ἁγίοις θαυματουργός μας Ἅγιος Νεκτάριος ὅτι στίς ἔσχατες ἡμέρες μας «τό βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως» θά ἔρχεται ὕπουλα νά ἐγκαθίσταται «ἐν τόπω ἁγίω» μέσα στίς οἰκογενειακές μας ἑστίες, μέσα στίς ἐκκλησίες μας, στή θεία Λατρεία μας, μέ τή μορφή τῆς «λειτουργικῆς ἀνανέωσης ἤ ἀναγέννησης» μέ τή μορφή τῆς ἀγαπητικῆς διακοινωνίας μέ παπικούς ἀντιπροσώπους, μέ τελικό στόχο τήν ὑποταγή στό πρωτεῖο τοῦ Πάπα.

Δεκαεπτά χρόνια ἀφιέρωσε ὁ σύγχρονός μας Ἅγιος ἀπό τήν ζωή του, γιά νά συγκεντρώσει ἄφθονο ἱστορικό ἁγιογραφικό καί θεολογικό ὑλικό, γιά νά ἀποδείξει ἀδιαμφισβήτητα τήν παπική πλάνη σ’ ὅλο τό εὗρος, μῆκος καί βάθος της.  Ὁλοφώτεινο μυαλό, καλοκάγαθος, ἀφανάτιστος, χωρίς ἴχνη ἐμπαθείας ὁ ἅγιος Νεκτάριος κατανοεῖ τό μέγεθος τοῦ παναιρετικοῦ παπικοῦ κινδύνου καί θέλει μέ τήν μελέτη του αὐτή νά προστατεύσει τό ποίμνιό του ἀπό ὅλες τίς πλάνες καί τίς αἱρέσεις πού ἐμπεριέχονται στόν παπικό σκοταδισμό. 

Ξεκινάει ἀπό τόν 2^ο μ.Χ. αἰῶνα γιά νά ἀποδείξει μέ ἀδιάσειστα ντοκουμέντα ἁγιογραφικά καί ἱστορικά ὅτι ἡ πλάνη ἀρχίζει ἀπό τή ρίζα παπισμοῦ, ἀπό τότε πού κάποιοι φιλόδοξοι ἐπίσκοποι τῆς Ρώμης