Αρχίζει από τα προσκλητήρια
«Ἔλεγα πώς τή γλύτωσα, μά ἄσχημα τά νέα.Βάπτιση μοῦ ἑτοιμάζουνε μέ μπόλικη παρέα.
Μοῦ εἶπαν δέν εἶναι τίποτα, ὡραĩα θά περάσω.
Ρώτησα ὅμως κι ἔμαθα καί λέω νά τό σκάσω.
Καλά – καλά στά ψάλλουνε, σέ γδύνουν, σέ λαδώνουν καί στό νερό σέ βάζουνε καί τό μαλλί σοῦ κόβουν.
Ὅλα αὐτά θά τά τραβήξω τήν Κυριακή…
στίς 11.00 στόν Ἱερό Ναό….»
Τό παραπάνω κείμενο εἶναι ἕνα ἀπό τά πιό ἤπια καί συνηθισμένα προσκλητήρια σέ βάπτιση νηπίου ἀπό ὀρθόδοξη, δυστυχῶς, οἰκογένεια. Ὑπάρχουν καί χειρότερα, τά ὁποĩα καταργοῦν τελείως κάθε αἴσθηση σοβαρότητας καί ἱερότητας τοῦ μεγάλου Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος.
Ὑπάρχουν καί ἄλλα κείμενα προσκλήσεων σέ ἄλλα Μυστήρια, κυρίως τοῦ Γάμου. Ἔγραφε ἕνα, μιά φορά, περίπου τά ἑξῆς:
