Μετά
τη συνθήκη που υπογράφηκε στο Πέτα στις αρχές Σεπτεμβρίου 1821, ανάμεσα
στους Έλληνες και στους Αλβανούς, τα πράματα ωρίμασαν για μια
σημαντική πια επιθετική ενέργεια των συμμάχων κατά των τούρκων.
Σε
μια σύσκεψη στο Βραχώρι, αποφασίστηκε να γίνει επίθεση κατά της Άρτας.
Αλλά στο μεταξύ έπεσε στα χέρια των τούρκων ένα από τα φρούρια του Αλή η
Λιθαρίτσα κι οι σουλιώτες με τους αλβανούς αποφάσισαν να επιτεθούν κατά
του στρατοπέδου του Χουρσίτ, που πολιορκούσε τον Αλή.
Ο Αλής όμως
φοβούμενος μη γίνει υποχείριος στους σουλιώτες, τους αναχαίτισε μ΄ένα
του γράμμα:
«Πολυφίλητα
τέκνα μου. Προ μικρού επληροφορήθην ότι έρχονται τα παλληκάρια σας
εναντίον του εχθρού μου Χουρσίτ. Προειδοποιώ ότι στο φρούριό μου είμαι
απόρθητος. Περιφρονώ τον ασίαιο (=από την Ασία) αυτόν πασά και μπορώ
ν΄αντισταθώ επί πολλά χρόνια.
Η μόνη εκδούλευσις που ζητάω από την
ανδρεία σας, είναι να καθυποτάξετε την Άρτα και να πιάσετε ζωντανό τον
Ισμαήλ Πασόμπεη, τον αρχαίο μου δούλον, τον λυσσαλέον εχθρόν της
οικογενείας μου, τον εργάτην των κακών και δεινών συμφορών που μαστίζουν
την ατυχή χώρα μας, που την ερήμωσε μπροστά στα μάτια σας. Διπλασιάσατε
τας προσπαθείας σας προς τούτο.
Θα κόψετε το κακό στη ρίζα του, οι δε
θησαυροί μου θα είναι ανταμοιβή των παλληκαριών σας, των οποίων η
αντρεία κάθε μέρα αποκτά νέα εκτίμηση στα μάτια μου. Αλής».
