Ο Μητροπολίτης Καστοριάς Σεραφείμ για τον εμπαιγμό του Γέροντος Παϊσίου στο facebook

Ο Μητροπολίτης Καστοριάς Σεραφείμ για τον εμπαιγμό του Γέροντος Παϊσίου στο facebook

Δεν είναι υπερβολή να γράψει κανείς και να πει ότι αυτό που αναφέρεται στις μεγάλες ασκητικές μορφές της Εκκλησίας μας, ότι «την οικουμένην εστήριξαν ταις ευχαίς αυτών», συμβαίνει και για τη μορφή του Γέροντος Παϊσίου.
Α) Στήριξε την οικουμένη με τις ευχές του αφού έφτασε στο σημείο της θεώσεως και η αγάπη του προς Θεό μετατράπηκε συγχρόνως και αγάπη προς το συνάνθρωπο.
Β) Στήριξε την οικουμένη με τις ευχές του αφού η προσευχή του για κάθε άνθρωπο γινόταν στήλη πυρός που έφτανε στο θρόνο του Θεού.
Πρόκειται για έναν μεγάλο Άγιο της Εκκλησίας μας και αυτό φαίνεται από τις χιλιάδες λαού που συρρέουν καθημερινά στην Ιερά Μονή του Προδρόμου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, για να προσκυνήσουν τον τάφο του.
Προσωπικά καταθέτω και τη δική μου μαρτυρία περί της Αγιότητός του και όταν ζούσε αλλά και μετά την οσιακή κοίμησή του, απολαμβάνοντας ζωντανή την παρουσία του πολλές φορές στη ζωή μου.
Γι’ αυτούς οι οποίοι φτάνουν στο σημείο του εμπαιγμού του προσώπου του, στη συγκεκριμένη περίπτωση σε σελίδα του facebook : τους αφήνουμε στα χέρια και στη δικαιοσύνη του Θεού.

Μεγάλου Αντωνίου - 170 Παραινέσεις - (Προίμνιον Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου)

ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ

ΥΠΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Αντώνιος ό μέγας πατήρ (της ορθοδοξίας), ο κορυ­φαίος στο χορό των ασκητών της ερήμου, ήκμασε επί της βασιλείας Κωνσταντίνου του Μεγάλου, γύρω στα 330 από τής γεννήσεως του Χριστού. Ήταν σύγχρονος του Μεγά­λου Αθανασίου, ο όποιος έγραψε κατά πλάτος καί βάθος τον βίον του.

Είχε απαλλαγή από τα πάθη καί έφθασε σε ακρότα­τα ύψη αρετής καί απάθειας.

Ονομάζει τον εαυτό του «ιδιώτην» καί ήταν αγράμ­ματος, είχε όμως διδάσκαλο άνωθεν τη σοφία του Πνεύ­ματος, πού συνετίζει, σωφρονίζει καί φωτίζει ψαράδες καί «νηπίους» (απλούς) ανθρώπους. Από τη σοφία αύτη φωτισμένος καί εμπνευσμένος έδωκε καί άλλες πολλές ιερές καί πνευματικές υποθήκες πού αφορούσαν διάφορες υποθέσεις, καθώς καί σοφότατες αποκρίσεις (γεμάτες πνευματικότητα) σε διαφόρους χριστιανούς, πού ζητού­σαν να ωφεληθούν ψυχικά, όπως φαίνεται σε πολλά μέ­ρη των «Γεροντικών» βιβλίων.

Άλλα έκτος άπ' αυτές άφησε ό αοίδιμος καί τα εκατόν εβδομήκοντα «κεφά­λαια» πού περιλαμβάνονται στο βιβλίο αυτό.

Ότι τα κεφάλαια αυτά είναι καθαρό γέννημα της«θεοειδούς» διανοίας του το επιβεβαιώνει, έκτος των άλ­λων, και ό οσιομάρτυς Πέτρος από την Δαμασκό. Άλλα και το ύφος της φρασεολογίας όχι μόνον αφαιρεί κάθε αμφιβολία, άλλα και κραυγάζει σ' όσους τα μελετούν από περιέργεια πώς είναι σύγχρονα της ιεράς εκείνης αρχαίας εποχής (του αγίου Πατρός).

Δεν πρέπει συνεπώς ν' άπορη κανείς αν χάριν της απλότητας ξέφυγε το φραστικό ύφος και είναι κάπως πα­ραμελημένο και αρχαϊκό.

Το θαυμαστόν είναι ότι με την τόση απλότητα της φράσεως προσφέρεται τόσο μεγάλη σωτηρία και ωφέλεια σ' όσους τα διαβάζουν. Πόσο ζωηρή πειστικότητα έχουν πραγματικά οι παραινέσεις αυτές!

Πόση γλύκα στάζουν και γενικά πώς αναβρύζουν το χρηστό ήθος και την σωστή ευαγγελική πολιτεία!

Πάντως θα τη γνωρίσουν την ηδονή τους όσοι θα γευθούν το πνευματικό αυτό μέλι στο «νοητό φάρυγγα» της διανοίας τους.

ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ

ΠΕΡΙ  ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

1. Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΟΣΕΒΕΙΑΣ

 Οι άνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί. Δεν είναι λογικοί όσοι έμαθαν απλώς τα λόγια και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλ' όσοι έχουν τη λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό και αποφεύγουν τα πονηρά και βλαβερά στην ψυχή, τα δε αγαθά και ψυχωφελή, τα αποκτούν πρόθυμα με τη μελέτη και τα εφαρμόζουν με πολλή ευχαριστία προς τον Θεό. Αυτοί μόνοι πρέπει να λέγονται αληθινά λογικοί άνθρωποι.

2. Ο ΑΛΗΘΙΝΑ ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 
Ο αληθινά λογικός άνθρωπος ένα μόνο ζήλο έχει: να πείθεται και να αρέσει στο Θεό των όλων.
Σ' αυτό και μόνον πρέπει να εκπαιδεύει την ψυχή του, ώστε ν' αρέσει στο Θεό, ευχαριστώντας για την τόσο μεγάλη Του πρόνοια και ρύθμιση των όλων, οτιδήποτε κι' αν του τύχη στη ζωή του.
Γιατί είναι άτοπο, τους μεν Ιατρούς, που μας δίδουν και πικρά και δυσάρεστα φάρμακα, να τους ευχαριστούμε για την υγεία του σώματός μας, προς τον Θεόν δε να είμαστε αχάριστοι, για τα πράγματα που μας φαίνονται δυσάρεστα και δύσκολα και να μην ξέρομαι ότι όλα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας κατά την Πρόνοιά Του.
Η γνώσης (του θελήματος του Θεού) και η πίστη στο Θεό, είναι η σωτηρία και η τελειότης της ψυχής.

3. ΟΙ ΜΕΓΙΣΤΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ

 
Την εγκράτεια, την ανεξικακία, την σωφροσύνη, την καρτερία, την υπομονή και τα όμοιά τους, τις έχουμε πάρει σαν μέγιστες και ενάρετες δυνάμεις από το Θεό. Αυτές αντιπαρατάσσονται και αντιστέκονται και βοηθούν σε όλες εκείνες τις δυσκολίες που προέρχονται εκείθεν (από τον αντικείμενων εχθρό — τον διάβολο).
Εάν τις γυμνάζομαι και τις έχομε πρόχειρες τις δυνάμεις αυτές, τότε πια τίποτε δεν φαίνεται να μας γίνεται δύσκολο ή οδυνηρό ή αφόρητο, γιατί αναλογιζόμαστε πως όλα είναι ανθρώπινα και νικώνται από τις (παραπάνω) αρετές που έχομε μέσα μας.
Αυτό δεν το σκέπτονται οι ψυχικά ανόητοι. Διότι ούτε καν λογαριάζουν πως όλα γίνονται καλά και όπως πρέπει προς το συμφέρον μας, για να λάμψουν τελείως οι αρετές και να στεφανωθούμε (βραβευθούμε) από το Θεό.

4. Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ
(Θα είσαι πνευματικός άνθρωπος), όταν λογαριάζεις για φαντασία και μόνον και μάλιστα ολιγοχρόνια την απόκτηση χρημάτων και την άφθονη χρησιμοποίησή τους και όταν γνωρίζεις ότι η ενάρετη και αρεστή στο Θεό πολιτεία διαφέρει πολύ από τον πλούτο.
Όταν το μελετάς αυτό, ασφαλώς και το διατηρείς στη μνήμη σου, δεν θα στενάξεις, δεν θα θρηνήσεις και δεν θα κατηγορήσεις κανέναν, αλλά για όλα θα ευχαριστήσεις το Θεό, βλέποντας τους χειρότερους από σένα να στηρίζονται στα λόγια και στα χρήματα.
(Έχε υπ' όψη σου, ότι τα χρήματα) είναι το χειρότερο πάθος της ψυχής, καθώς και η επιθυμία, η δόξα και η άγνοια.

5. ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 
Ο λογικός άνθρωπος εξετάζοντας τον εαυτό του, δοκιμάζει ποια πράγματα του πρέπουν και τον συμφέρουν, ποια είναι ζητήματα της ψυχής και ωφέλιμα και ποια ξένα προς την ψυχή. Έτσι αποφεύγει όσα βλάπτουν την ψυχή, διότι του είναι ξένα και τον χωρίζουν από την αθανασία.

6. ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ Η ΜΕΤΡΙΑ ΖΩΗ

 
Όσον μετριότερα ζει κανείς, τόσο ευτυχέστερος είναι (ευδαίμων), γιατί δεν φροντίζει για πολλά, για δούλους, γεωργούς και ν' αποκτήσει ζώα.
Διότι όταν προσηλωνόμαστε σ' αυτά και περιπέσομε αργότερα στις δυσχέρειες που τα επακολουθούν, κατηγορούμε το Θεό (ως αίτιον).
Από την αυθαίρετη αυτή επιθυμία μας (τον πλούτο), ποτίζεται ο θάνατος και έτσι πλανημένοι μένομε στο