Η ἀπουσία τοῦ Θεοῦ
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ εἶναι εὐτυχέστεροι ἀπό τούς φτωχούς; Ποιοί χαίρονται περισσότερο τή ζωή τους; Τά ἄφθονα ὑλικά ἀγαθά χαρίζουν τήν εὐτυχία; Οἱ φτωχοί εἶναι καταδικασμένοι στή μιζέρια καί τή δυστυχία; Σέ ὅλα αὐτά τά ἐρωτήματα ἀπαντῶ ὄχι. Τά πράγματα δέν εἶναι ὅπως φαίνοται.Ἡ ἐξωτερική λάμψη δέν ἀνταποκρίνεται στήν ψυχική τους πραγματικότητα. Ἡ ὡραία ἐνδυμασία, οἱ κοινωνικές σχέσεις, τά πολυτελῆ καί ἀρχοντικά σπίτια, τά ἀποστράπτοντα αὐτοκίνητα, ἡ εὐμάρεια κ.λπ εἶναι τά ὑποκριτικά ἐνδύματα τῆς δυστυχίας, θά ἔλεγα.
Καί αὐτό συμβαίνει, γιατί ἀπό τή ζωή τῶν εὐκατάστατων ἀνθρώπων ἀπουσιάζει ὁ Θεός. Ἀπό παππού, πατέρα καί παιδιά ἦταν καί εἶναι ἀδιάφοροι γιά τή θρησκεία.
Γι᾽ αὐτό καί ὑποφέρουν, χωρίς νά μποροῦν οἱ ἴδιοι νά ἐξηγήσουν τήν αἰτία. Αἰσθάνονται κενό, ἀνασφάλεια καί φόβο. Διερωτῶνται γιατί ὑποφέρουν, ἀφοῦ τά ἔχουν ὅλα; Τό μυαλό τους δέν πηγαίνει στό Θεό, ὁ ὁποῖος γαληνεύει τούς ἀνθρώπους καί δίνει νόημα στή ζωή τους.
Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε: «Ὅταν δοῦμε ἄνθρωπο μέ μεγάλο ἄγχος, στενοχώρια καί λύπη, ἐνῶ τά ἔχει ὅλα, πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι τούς λείπει ὁ Θεός. Τελικά, οἱ ἄνθρωποι βασανίζονται καί ἀπό τόν πλοῦτο, γιατί τά ὑλικά ἀγαθά δέν τούς γεμίζουν καί εἶναι διπλό βάσανο».
Στή διαπίστωση αὐτή εἶχε καταλήξει ὁ Γέροντας ἀπό τίς ἐπισκέψεις πολλῶν πλούσιων ἀνθρώπων στό κελί του, οἱ ὁποῖοι βίωναν τή δυστυχία μέσα στά ὑλικά τους ἀγαθά. Ἐκεῖνος προσπαθοῦσε μέ τό δικό του τρόπο καί τήν κατά Θεόν σοφία του νά τούς ἐξηγήσει ὅτι πρέπει νά ἐπιστρέψουν στό Θεό καί νά τηρήσουν τίς ἐντολές του.
