Ἡ ἀξία τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως. Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

 Ἡ ἀξία τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως

Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Ὁ σεβασμός στήν ἐκκλησιαστική παράδοση εἶναι ἀπόδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται κατά Θεόν καί βρίσκει ἀνάπαυση στίς ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἀπό τήν ἱστορία γνωρίζουμε ὅτι οἱ Ἅγιοι ἦταν φίλοι τῆς παράδοσης καί ἀπέφευγαν κάθε ἐκσυγχρονισμό καί ἀναθεώρηση.
Ὅσοι ἀρνοῦνται τήν παράδοση, ἀγνοοῦν τήν πνευματική της ἀξία καί ὁ ἐκκοσμικευμένος νοῦς τους δέν μπορεῖ νά κατανοήσει καί τά ἁπλούστερα τῆς κατά Θεόν ζωῆς.

Ἐάν ζούσαμε στόν α´ μ. Χ. αἰώνα, δίκαια μερικοί θά ἀμφισβητοῦσαν κάποιες παραδόσεις, γιατί δέν θά ὑπῆρχαν πολλοί, οἱ ὁποῖοι θά εἶχαν ζήσει σύμφωνα μέ αὐτές, γιά νά ἔδιναν σέ αὐτές τό ἀπαραίτητο κῦρος.
Οἱ εἴκοσι αἰῶνες ὅμως χριστιανικοῦ βίου, πού ἔχουν περάσει, διαμόρφωσαν τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι τήν ἔχουν ἀναγνωρίσει ὡς ἀναγκαία καί σωτηριώδη.
Ἡ παράδοση διαμορφώνει τό μοναδικό ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας, πού στίς ἡμέρες μας εἶναι χαρακτηριστικό τῶν λίγων.Ἡ ἐποχή μας εἶναι δύσκολη καί οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν
Ἐκκλησία καί ζοῦν χωρίς τήν παράδοση.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας φορείς και εκφρασταί της Αλήθειας της Πίστεώς μας. Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε καί Ἀγκόλας Σεραφείμ

Τό παρόν θεολογικόν κείμενον ἀναφέρεται εἰς τήν ἑορτήν τῶν Πατέρων τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Νικαίας καί ἐγράφη ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε καί Ἀγκόλας κ. Σεραφείμ Κυκκώτη.*

Τό ἄρθρον–κήρυγμα θά ἠδύνατο νά ἀποτελέση ἀπάντησιν εἰς τήν μεταπατερικήν θεολογίαν τοῦ Δημητριάδος

Τό κείμενον ἔλαβε μεγάλην δημοσιότητα τήν Κυριακήν 17 Ὀκτωβρίου ὑπό τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Πρακτορείου «amen».
Τό κείμενον τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου εἶναι πατερικόν, ὑπερασπίζεται τήν Πατερικήν θεολογίαν καί τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι, ὡς ἐπισημαίνει ὁ Σεβασμιώτατος, εἶναι φορεῖς καί ἐκφρασταί τῆς ἀληθείας, ὡς εἶναι διατυπωμένη εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν καί τήν Ἱεράν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας μας. Τό κείμενον αὐτόν τοῦ Σεβασμιωτάτου Ζιμπάμπουε καί Ἀγκόλας τό ἀφιερώνομεν εἰς τόν Μητροπολίτην Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιον καί εἰς τήν θεολογικήν του Ἀκαδημίαν μέσῳ τῆς ὁποίας διεκήρυξεν ὅτι ὀφείλομεν νά γνωρίσωμεν τήν μεταπατερικήν θεολογίαν, ἡ ὁποία διδάσκει ὅτι ὅλαι αἱ «Ἐκκλησίαι» σώζουν.

Τό κείμενον τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε καί Ἀγκόλας κ. Σεραφείμ ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἡ Ἐκκλησία μας κάνοντας ἀναφορά στή μνήμη τῶν ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων τῆς ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, πού συνῆλθαν στή Νίκαια τό 787, τιμοῦμε τούς προμάχους τῆς πίστεως καί τῆς Ἐκκλησίας, πού μέ τούς ἀγῶνες τους καί τίς θυσίες τους κατόρθωσαν νά νικήσουν τούς πολλούς

Ἐπίθεση κατά τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας: Θεολογία τῆς συνάφειας ἤ ἀθεολογησία;

Ακούγεται απίστευτο, είναι όμως αληθινό! Κάποιοι «θεολόγοι» των καιρών μας, αφού εξάντλησαν κάθε μέθοδο εντυπωσιασμού των ανθρώπων, επιχειρούν τώρα ένα προκλητικό βήμα στη θεολογική τους σκέψη: Όμιλούν για νέο είδος θεολογίας, την όποια τοποθετούν πάνω και πέρα από την πατερική θεολογία και την ονομάζουν «συναφειακή θεολογία».
Τί σημαίνει ο όρος «συναφειακή θεολογία»; Σύμφωνα με την ερμηνεία πού δίνουν οι ίδιοι, σημαίνει το να βρίσκεται ή θεολογική σκέψη σε επαφή (συνάφεια) με το σύγχρονα προβλήματα. Τα σημερινά προβλήματα, λένε, διαφέρουν πολύ από αυτά πού αντιμετώπισαν οι Πατέρες στην εποχή τους- επομένως δενμπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε με την πατερική θεολογία- χρειαζόμαστε μια σύγχρονη θεολογική σκέψη! Χρειαζόμαστε τη θεολογία της «συνάφειας»!’Ο προβληματισμός αυτός αναδείχθη κε κυρίως σε διεθνές συνέδριο πού δι οργανώθηκε από την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών στο Βόλο, συνεχίζεται όμως με σχετικές δημοσιεύσεις σε θεολογικά περιοδικά.

Μελετώντας τα σχετικά κείμενα διαπιστώνει κανείς και μια πρωτοφανή επίθεση κατά του κορυφαίου Ρώσου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ό όποίος προ αρκετών δεκαετιών είχε ρίξει το σύνθημα