Ή θεολογική σημασία των αμφίων, ή οποία υπαγόρευσε τη χρήση τους, είναι ότι
ο Λειτουργός δεν τελεί αφ' έαυτου τα μυστήρια, αλλά δυνάμει Χρίστου και της
Ιεροσύνης της Εκκλησίας, την οποία κατέχει δια της χειροτονίας «εν Πνεύματι
Άγίω», «ενδεδυμένος την της Ίερατείας χάριν».
Διατηρούν κατά βάση την παλαιά τους μορφή και με αυτά διακρίνονται οι επί
μέρους βαθμοί της Ιεροσύνης. Είναι επτά, κατά τον τύπο των επτά χαρισμάτων
του Αγίου Πνεύματος και τον ιερό αριθμό της πληρότητας. Κατανέμονται
αναλόγως στους τρεις βαθμούς της Ιεροσύνης:
Στο Διάκονο τρία για το ιερό του αριθμού (1) Στιχάριο, (2) Οράριο, στη θέση
του Έπιτραχηλίου και (3) Έπιμάνικα.
Στον Πρεσβύτερο πέντε κατά τον αριθμό των πέντε αισθήσεων (1) Στιχάριο, (2)
Επιτραχήλιο, (3) Έπιμάνικα, (4) Ζώνη και (5) Φελώνιο.
Στον Επίσκοπο επτά για την πληρότητα της Ιεροσύνης
Τα τέσσερα πρώτα του Πρεσβυτέρου και (5) Αρχιερατικό
σάκκο (αντί φελωνίου),
(6) Έπιγονάτιο και (7) Ώμοφόριο. Για έξαρση του αρχιερατικού
αξιώματος
προστέθηκαν βαθμηδόν: ο επιστήθιος Σταυρός, το Αρχιερατικό Εγκόλπιο,
ή
Ποιμαντική Ράβδος και ή Μίτρα.
