Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Τό θέμα τοῦ ἀθεϊσμοῦ, οὔτε
μοντέρνο εἶναι, ἀλλ’ οὔτε καμιά
σχέση ἔχει μέ τήν ἐπιστήμη.
Οἱ
ρίζες του βρίσκονται στήν προμηθεϊκή ἀνταρσία τοῦ πρώτου
ἀνθρώπου.
Τότε, πού θέλησε ὁ
ἄνθρωπος νά γίνει θεός, χωρίς
τό Θεό. Τότε, πού κυοφορήθηκε
καί γεννήθηκε ἡ πρώτη ἀνθρώπινη τραγωδία. «Καί ἔσεσθε ὡς
θεοί» (Γεν. Γ΄ 5).
Καί τό κακό κληρονομήθηκε
πιά, γιά πάντα, στό ἀνθρώπινο
γένος καί σ’ ὅλες του τίς μορφές
καί μ’ ὅλες του τίς διαστροφές.
Ἡ δραματική πάλη διεξάγεται
στήν ἀνθρώπινη καρδιά: «Οὐ
γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὅ
οὐ θέλω κακόν, τοῦτο πράσσω»
(Ρωμ. Ζ΄ 19).
Ἡ ἁμαρτία ἔχει σκοτίσει τό
νοῦ καί τή συνείδηση, «τοῦ
ποιεῖν τά μή καθήκοντα». Γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος τό καλό, ἀλλά
γιά νά τό ἐπιτύχει, πρέπει νά παλέψει σκληρά.
Ἔτσι, ἀποδιοργανωμένος ὑπαρξιακά καί ἠθικά,
ὄχι μόνο ἀποστρέφεται τό καλό,
ἀλλά ἀποστρέφεται καί τόν ἴδιο
τό Θεό, πού εἶναι ἡ πηγή τῆς
ἠθικῆς τελειότητας.
Ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ ψυχοπαθολογία τοῦ ἀθεϊστῆ καί
τοῦ ἀθεϊσμοῦ.
Ἡ μελέτη τῶν ψυχολογικῶν
διαταραχῶν καί τῶν ἐσωτερικῶν
ἀπωθημένων ἀντιδράσεων, τοῦ
ἀφαιροῦν κάθε νηφάλια σκέψη
περί Θεοῦ. Καί εἶναι πολύ φυσικό. Πῶς εἶναι δυνατό ὁ ἁμαρτωλός ν’ ἀκούσει γιά Θεό καί ἁγιότητα;
Πῶς ὁ ἔνοχος θά θελήσει
νά δεχτεῖ ἀποτίμηση τῶν πράξεών του; Πῶς ὁ ὑλιστής καί μονιστής θά πιστέψει σέ Θεό καί σέ
μεταθανάτια, αἰώνια ζωή;
