Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Σύγχρονα Πνευματικά θέματα. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος. Μέρος Γ. Τελευταῖο


 Σύγχρονα Πνευματικά θέματα. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος. Μέρος Γ'

Καί συνέχισε ὁ Γέροντας λέγοντας: «Ἄν μποροῦσε, ὑποθετικά, νά γίνη μεταμόσχευση μυαλοῦ, ἀπό ἄνθρωπο σέ ἄνθρωπο, ὁ μεταμοσχευόμενος ἄνθρωπος, δέν θά εἶχε τήν ἐξυπνάδα ἤ τήν ἡλιθιότητα, τούς καλούς ἤ τούς κακούς λογισμούς, τά πάθη ἤ τίς ἀρετές κ.λ.π. τοῦ Δότη, -διότι ὁ Δότης- εἶχε τήν δική του πνευματική καρδία».
Διότι σέ Ἐκεῖνον πού θά ἐγίνετο, -ὑποθετικά πάντα-, ἡ Μεταμόσχευσις, ὁ δικός του νοῦς, ἡ δική του πνευματική καρδία-θά ἐκινοῦσε τό ὄργανο ἐγκέφαλος καί εἶπε ὁ Γέροντας ὅτι· Ὁ νοῦς -ἡ πνευματική καρδία τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι σάν τόν σκληρό δίσκο τοῦ Ὑπολογιστή.
Ὅ,τι ἀποθηκεύει ἐκεῖ, αὐτά δίνει στόν ἐπεξεργαστή του ἐγκέφαλο. Ὅπως βλέπουμε παρομοίασε, ἀγαπητοί ἀδελφοί ὁ Γέροντας, τήν πνευματική καρδία τοῦ ἀνθρώπου, μέ τόν λογισμό καί τό λειτουργικό σύστημα τῶν Ὑπολογιστῶν.
Ὅ,τι ἀποθηκεύει ἐκεῖ, αὐτά δίνει εἰς τόν ἐπεξεργαστή του ἐγκέφαλο. Ὅ,τι διά της μετανοίας σβύνει ἐκεῖ, δέν ἐπανέρχεται καί μπορεῖ διά τῆς μετανοίας καί τοῦ Ἁγιασμοῦ, νά σβύση ἐντελῶς τήν ψυχική του ἀσθένεια, ὅπως ἔκαναν οἱ Ἅγιοί μας! 
Στούς Ἁγίους μας, τό μόνο πού εἶχε ἀπομείνει στόν «σκληρό Δίσκο» (διά τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας -ἀσκήσεως-προσευχῆς κ.λπ.) ἦταν ἡ ἐνέργεια τῆς χάριτος, πού ἀπό τήν πνευματική καρδιά τους, ἔβγαινε καθαρή -ἀβίαστη- εὐχή καί ἀγαθά πνευματικά νοήματα. Εἴτε ἐκοιμῶντο, εἴτε ἦσαν ξύπνιοι, εἴτε ἔκαναν κάποια σωματική ἤ ἀκόμη καί διανοητική ἐργασία.
Ὁ στόχος τῆς ζωῆς μας πρέπει νά εἶναι ὑγιής πνευματική καρδία, ὑγιής νοῦς.  Καί ὑγιής νοῦς εἶναι ὁ νοῦς ὁ ἀπηλλαγμένος ἀπό πάθη καί ἁμαρτίες ὅπως ἦσαν οἱ Ἅγιοί μας.
Ἔλεγε ὁ Γέροντας: «Τό νά ἔχης ὑγιή νοῦ καί ὑγιή ἐγκέφαλο εἶναι εὐχῆς ἔργο· διότι μόνο τότε ὁ ὑγιής ἐγκέφαλος θά συντελοῦσε στά ἔργα τῆς μετανοίας. Ἀλλά ὅταν ἔχης νεκρό νοῦ, δηλαδή ἄρρωστο ἀπό πάθη καί ἁμαρτίες κ.λ.π., τί νά τόν κάνεις τόν ὑγιή ἐγκέφαλο;».
Δυστυχῶς ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού δέν θέλουν νά μετανοήσουν καί ἄνθρωποι πού μετανοοῦν μέ δόσεις ἤ ἐν μέρει ἤ γιά λίγο καί ἐπανέρχονται!  Κάνουν δηλαδή πνευματικό « Back- up», διατηροῦν ἑπομένως ἀντίγραφα ἀσφαλείας τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς τους. Δηλαδή νομίζουν ὅτι μετενόησαν καί φοβούμενοι μή σβήσει,  ὁ «κακός -ἁμαρτωλός σκληρός δίσκος τους», ἔχουν φροντίσει νά κάνουν «back-up» -ἀντίγραφο ἀσφαλείας- γιά νά ἐπαναφέρουν τά πάθη τους μέ τήν πρώτη εὐκαιρία –παῦλα- δυσκολία- δοκιμασία, ἀποτυχία κ.λ.π.!!!!
Θλίβομαι καί λυπᾶμαι ἔλεγε ὁ Γέροντας, πού κάποιοι ἄνθρωποι καί δυστυχῶς ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, θεωροῦν τούς ἐκγεφαλικά νεκρούς, ὅτι εἶναι καί βιολογικά νεκροί. Αὐτό εἶναι ΕΓΚΛΗΜΑ, εἶναι ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.
Ἔνα ἀκόμη τελευταῖο, σύγχρονο πνευματικό πρόβλημα, πού θά ἀναφέρουμε εἶναι ἡ ἀναφυόμενη Μεταπατερική αἵρεση. –Τό νά ἀμφισβητῆς τό διαχρονικό κῦρος τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως, εἶναι σάν νά περιφρονῆς τήν ἴδια τήν Ἐκκλησία. Εἶναι σάν νά λές ὅτι τά «πανύχρυσα στόματα τοῦ Λόγου», δηλαδή οἱ Θεοφόροι Πατέρες, ἔχουν ἡμερομηνία λήξεως. Στήν οὐσία ἄνθρωπέ μου, εἴτε τό καταλαβαίνεις, εἴτε ὄχι, θεωρεῖς ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔσφαλε στό σύνολό της· πρᾶγμα ἄτοπο, διότι τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐδόθη συνοιγμένων ὅλων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.
Εἶναι σάν νά λές, ὅτι ἔσφαλε ὁ Χριστός, ὅταν προεφήτευσε ὅτι· τό Ἅγιο Πνεῦμα θά συμπληρώσει ὅσα δέν εἶπε ὁ ΙΔΙΟΣ. Μά οἱ Ἅγιοι Πατέρες εἶναι ἀναμφισβήτητα ἡ ζωντανή φανέρωση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!
Ἐάν κανείς υἱοθετήσει τήν Μεταπατερική Αἵρεση, δέν γίνεται ἁπλῶς πατρομάχος, ἀλλά γίνεται καί Χριστομάχος, δηλαδή Θεομάχος. Διότι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐδόξασε τούς Ἁγίους Πατέρες, τούς ἀνέδειξε σκεύη ἐκλογῆς του. Τί λέμε τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας; Ὁ Χριστός ὡς (ὅπως δηλ.) ἐβράβευσε, ὅπως ὁ Χριστός ἔκρινε καί ἐβράβευσε.
Ἄν λοιπόν περιθοριοποιοῦμε, αὐτούς πού ὁ Χριστός ἐμαγάλυνε, στήν οὐσία προσβάλουμε τόν ἴδιο τόν Θεό καί ἐν προκειμένῳ ἡ ἀτιμία «ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει», στόν ἴδιο τόν Θεό δηλαδή διαβαίνει.
Συμφέρει νά ἁμαρτήσουμε στόν Θεό παρά νά ἐναντιωθοῦμε στούς Ἁγίους Πατέρες καί μάλιστα ἐν συνόλῳ. Τό προαναφερθέν δέν εἶναι καθόλου ὑπερβολικό. Καί διά τοῦ λόγου τό ἀληθές, σᾶς παραπέμπω εὐθύς ἀμέσως, στήν κλίμακα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου.
Λέγει ὁ Ὅσιος Πατήρ: «Μή παραξενευτής, ἀδελφέ, γιά ὅ,τι πρόκειται νά σοῦ εἰπῶ. Ἔχω σέ αὐτό συνήγορο τόν ἴδιο τόν Μωϋσῆ». Εἶναι προτιμότερο νά ἁμαρτήσουμε στόν Θεό, παρά στόν Γέροντά μας. Διότι ἐάν παροργίσουμε τόν Θεό, ἔχει τήν δύναμη ὁ διδάσκαλός μας, νά μᾶς συμφιλιώση μέ αὐτόν. Ἐάν ὅμως ἐξοργίσουμε τόν διδάσκαλό μας, δέν ἔχουμε πλέον κανέναν, γιά νά μεσιτεύση στόν Θεόν πρός χάριν μας, καί καταλήγει λέγοντας· «ἐγώ ἔχω τήν γνώμη ὅτι· καί τά δύο ἔχουν τήν ἴδια βαρύτητα».
Καί πράγματι, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅταν οἱ Ἰσραηλίτες ἐξώργισαν τόν Θεό, ἐσώθησαν μέ τήν παρέμβαση τοῦ Μωϋσῆ. Ὅταν ὅμως οἱ Κορέ –Δαθάν καί Ἀβειρών ἐπανεστάτησαν κατά τοῦ Μωϋσῆ, δέν ἀπέφυγαν τήν τιμωρία τοῦ Θεοῦ, γιατί δέν ὑπῆρχε κανείς νά μεσολαβήση.
Ἔτσι ἀκριβῶς καί στήν περίπτωσή μας, ὁ κάθε Ἅγιος Πατέρας, εἶναι ἕνας νέος Μωϋσῆς, ἕνα νέο σκεῦος ἐκλογῆς.
Γνωρίζοντας λοιπόν ὅτι· ἡ πατερική παράδοσις εἶναι ὄχι ἁπλῶς ἰσόκυρος καί ἰσοστάσιος τῆς Ἀποστολικῆς τοιαύτης, ἀλλά καί Η ΜΟΝΗ ΟΡΘΗ της Ἑρμηνεία, πρέπει νά οἰκειοποιηθοῦμε πέρα γιά περά, τό Πατερικό λόγιο: «Ἐπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατρᾶσι», πού ὡς γνωστόν εἶναι μία θέση, πού ἰσχύει ἀπαραλλάκτως καί στόν χῶρο ἀκόμα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
Γι’ αὐτό λοιπόν ἀπερίφραστα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἁρμόζει Μέγας ἔπαινος στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Νικόλαο, πού ἀκριβῶς σέ αὐτή τήν χρονική συγκυρία, εὐστοχώτατα ἐθέσπισε τό ἔτος 2012, ὡς ἔτος τῶν Ἁγίων Πατέρων, μέ πλούσιο πνευματικό πρόγραμμα.
Καί ἐπιπλέον αὐτοῦ· ἐμερίμνησε νά βρίσκεται σήμερα ἀνάμεσά μας, ἡ ἱστορική θαυματουργός εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Γεροντίσσης, ἀπό Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ἁγίου Ὄρους.
Ἄς σταματήσουμε ὅμως, κάπου ἐδῶ, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, στρέφοντες ἱκετευτικῶς τό βλέμμα μας, πρός τήν Παναγία τήν Γερόντισσα καί ἄς τήν ἱκετεύουμε ὅπως ἀναδεικνύει καί νέα εὐωδιαστά πνευματικά λουλούδια ἀπό τό Δικό Της τό «περιβόλι» ὅλο τό ἁγιώνυμο Ὄρος, ὅπως καί ἀπό τό δικό Της τό Μοναστηρι, ὅπως ἔγινε μέ τόν Γέρο Κοσμᾶ τόν Παντοκρατορινό τόν Ἀμπελικό, πού ὅπως λένε πολλοί Πατέρες καί ὁ γνωστός μας π. Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, τήν τελευταία φορά πού τόν εἶχε συναντήσει τόν Γέρο Κοσμᾶ, εἶχε λάμψει, εἶχε κυριολεκτικά ἀστράψει τό πρόσωπό του καί εἶχε θαμπώσει τόν Γέροντα Παΐσιο αὐτή ἡ ὑπερβολική θεϊκή λάμψη του. Ἐκοιμήθη μόλις τό 1970 ὁ Γέρο Κοσμᾶς. Τήν εὐχή του νἄχουμε...
Καί τέλος Παναγία Γερόντισσα ὅπως τότε οἱ βάρβαροι ἀνεγνώρισαν τήν ἀκατανίκητη δύναμί σου, μεσίτευσε οὔτως ὥσ
τε καί τώρα οἱ φυλές τῆς γῆς, τό συντομώτερο δυνατόν, νά Σέ ἀναγνωρίσουν, ὄχι φυσικά, γιατί Ἐσύ ἔχεις καμμία περαιτέρω ἀνάγκη δοξασμοῦ, ἀλλά διά τήν αἰώνια σωτηρία τοῦ σύμπαντος κόσμου. Ἀμήν. Γένοιτο.

Ἐκδόσεις «Ὁρθόδοξος Κυψέλη»

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για να σχολιάσετε (με ευπρέπεια) πρέπει να συνδεθείτε με τον λογαριασμό google ή wordpress που διαθέτετε. Αν δεν διαθέτετε πρέπει να δημιουργήσετε έναν λογαριασμό στο @gmail ή στο @wordpress. Μπορείτε βεβαίως πάντα να στέλνετε e-mail στο anavaseis@gmail.com
Ευχαριστούμε.

Συνολικές προβολές σελίδας

Πρόσφατα δημοσιευμένα άρθρα

Αρχειοθήκη ιστολογίου