Δοκιμαζόμενη Ρωσία. Π. Σεραφείμ Ρόουζ

 Δοκιμαζόμενη Ρωσία

 Η ζωή και τα έργα του

π. Σεραφείμ Ρόουζ, 

Ως  Ρώσος, ο π. Γερμανός αισθανόταν σεβασμό, δέος και κάποια κατωτερότητα μπροστά στον εκλεπτυσμένο ελληνοβυζαντινό πολιτισμό που είχε προσφέρει στη Ρωσία την Ορθοδοξία.
Από την άλλη μεριά, ο π. Σεραφείμ αγάπησε τη Ρωσία για τις μεγάλες δοκιμασίες που οι άνθρωποί της είχαν υπομείνει στην εποχή του, ανάβοντας τις λαμπάδες της ταπεινής ομολογίας και του μαρτυρίου και εμμένοντας στην πίστη, από τον αρκτικό κύκλο μέχρι την καυτή έρημο.
Υπήρξαν φορές που έκλαιγε ο π. Σεραφείμ παρατηρώντας ηλικιωμένες Ρωσίδες που γονάτιζαν και προσεύχονταν θερμά στην εκκλησία. Σε αυτές τις ηλικιωμένες μπάμπουσκες έβλεπε τα ίχνη ενός λαμπρού παρελθόντος:  τα υπολείμματα των Ρώσων εξορίστων, που θυμούνταν τη Ρωσία όπως ήταν κάποτε, γνώριζαν πλήρως αυτά που οι άνθρωποι τους είχαν χάσει και υπέφεραν μαζί με εκείνους που βρίσκονταν στην μακρινή πατρίδα τους.
Πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, η αντίθεση με τον Χριστιανισμό ήταν προφανής: ο υλισμός επιβαλλόταν στους ανθρώπους ως ιδεολογία. Στη Δύση, ο εχθρός ήταν πιο ύπουλος: ο υλισμός διαπερνούσε όλες τις πτυχές της ζωής, συμπεριλαμβανομένης της θρησκείας, και γινόταν αποδεκτός ασυναίσθητα, με συνέπεια πολύ δυσκολότερα να μπορεί να υπερνικηθεί.

Ένα μάθημα ορθόδοξης επιβίωσης. Π. Σεραφείμ Ρόουζ

 Ένα μάθημα ορθόδοξης επιβίωσης

π.Σεραφείμ Ρόουζ

Στην εισαγωγή της σειράς των μαθημάτων του ο, ο π. Σεραφείμ δήλωσε:
Ένας μεγάλος κίνδυνος της εποχής μας για την κίνηση αυτών που προσέρχονται στην Ορθοδοξία είναι αυτό που κάποιος μπορεί να αποκαλέσει, σε πολύ απλή γλώσσα, φαινόμενο των «πνευματικών μπαμπουίνων», δηλαδή των ανθρώπων που φαινομενικά είναι ορθόδοξοι και υπερηφανεύονται ότι είναι πολύ σωστοί στην ορθοδοξία τους, αλλά βαθιά μέσα τους δεν έχουν αλλάξει πραγματικά, δεν καλλιεργούνται στην Ορθοδοξία και παραμένουν κομμάτι του σύγχρονου κόσμου ο οποίος είναι ριζωμένος στον αντί-Χριστιανισμό.
Επειδή δεν καλλιεργούνται, δεν βλέπουν την σύγκρουση μεταξύ της αληθινής Ορθοδοξίας και του κόσμου, τον οποίο δεν έχουν ακόμη αφήσει πίσω τους. Σε αντιδιαστολή με αυτό, μια μεταστροφή στην αληθινή Ορθοδοξία πρέπει να είναι ολοκληρωτική, πρέπει να έχει επιπτώσεις σε όλα όσα κανείς πράττει, στον τρόπο που κάποιος βλέπει τα πράγματα και αξιολογεί το καθετί στην ζωή του. Διαφορετικά, η Ορθοδοξία γίνεται άλλη μια αίρεση, η οποία διαφοροποιείται μόνο εξωτερικά από άλλες αιρέσεις όπως ο Μορμονισμός.

Η συνάντηση του π.Σεραφείμ Ρόουζ με τον νεοφανή Άγιο Ιωάννη τον Μαξίμοβιτς

 Ό Ευγένιος ένιωσε αμέσως την αλλαγή. Όταν πήγαινε στις Ακολουθίες στον καθεδρικό ναό, έβλεπε το νέο επίσκοπο να συμμετέχει με όλη την καρδιά του- μερικές φορές μάλιστα, αφιέρωνε Λειτουργίες σε σχετικά άγνωστους άγιους, ειδικά δυτικοευρωπαίους. Υπήρχε κάτι απόκοσμο σ’ αυτόν τον μικροσκοπικό σκυφτό άνδρα, ό όποιος σύμφωνα με τα κοσμικά κριτήρια δεν έμοιαζε τόσο «αξιοσέβαστος».
 Τα μαλλιά του αρχιεπισκόπου Ιωάννη ήταν ακατάστατα, το κάτω χείλος του προεξείχε και είχε μια αισθητή δυσκολία στην άρθρωση πού καθιστούσε τον λόγο του σχεδόν ακατάληπτο για τούς ακροατές του. Μερικές φορές μάλιστα κυκλοφορούσε ξυπόλητος, γεγονός για το όποιο δεχόταν δριμεία κριτική.
Αντί της λαμπερής και διακοσμημένης με πολύτιμους λίθους μίτρας πού έφεραν άλλοι επίσκοποι, εκείνος φορούσε ένα καπέλο «πτυσσόμενο» και στολισμένο με εικόνες κεντημένες από τα ορφανά του. Το ύφος του ήταν μερικές φορές αυστηρό, αλλά συχνά έβλεπες να λάμπει στα μάτια του ένα παιχνίδισμα χαράς, ιδίως όταν βρισκόταν κοντά σε παιδιά.
Παρά το πρόβλημα ομιλίας του, είχε απίστευτη επικοινωνία με τα παιδιά, τα όποια τού ήταν απολύτως αφοσιωμένα. Υπήρξαν περιστάσεις πού οι κληρικοί ένιωθαν άβολα βλέποντάς τον στην μέση τής ακολουθίας, να σκύβει και να παίζει με κάποιο μικρό παιδί (ποτέ όμως μέσα στον ιερό).

Ὁ πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ γιά τά UFO’ s καί τόν Ἀντίχριστο.

… Εἶναι σαφές, ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις τῶν σημερινῶν ἰπτάμενων δίσκων μοιάζουν ἀρκετά μέ τήν «τεχνολογία» τῶν δαιμόνων. Πράγματι τίποτα ἄλλο δέν μπορεῖ νά τά ἐξηγήσει τόσο καλά. Οἱ πολυσχιδεῖς δαιμονικές ἐξαπατήσεις, ὅπως περιγράφονται στήν ὀρθόδοξη λογοτεχνία ἔχουν προσαρμοσθεῖ στή μυθολογία τοῦ ἐξωτερικοῦ διαστήματος. Τίποτα περισσότερο ἀπό αὐτό. ..

Ὁ σκοπός τοῦ «ἀγνώστου – μή ταυτοποιημένου» ἀντικειμένου σέ τέτοιες περιπτώσεις εἶναι σαφής: Νά γοητεύονται οἱ θεατές μέ μία αἴσθηση μαρτυρίου καί νά παραγάγουν «ἀπόδειξη» γιά τά «ὑψηλότερα νοήμονα ὄντα» («ἄγγελοι» ἐάν τό θῦμα πιστεύει σέ αὐτούς, ἤ «διαστημικοί ἐπισκέπτες» γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο) καί μέ αὐτόν τόν τρόπο νά κερδίσουν τήν ἐμπιστοσύνη τους γιά τό μήνυμα πού ἐπιθυμοῦν νά ἐπικοινωνήσουν.(π. Σεραφείμ Ρόουζ, Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Θρησκεία τοῦ μέλλοντος, σελ. 105-106).

Η αποκάλυψη του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά. Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ

Περιεχόμενα

Πρόλογος των εκδόσεων
Εισαγωγή στην ελληνική έκδοση
Εισαγωγή
1. Η έρευνα
2. Η αποκάλυψη
3. Ο πόνος
4. Η αναγέννηση
5. Συμπέρασμα
6. Ερωτήσεις και απαντήσεις
Κατόπιν

---

Πρόλογος των εκδόσεων

Η κατάσταση της καρδιάς μας είναι που καθορίζει τη στάση μας στη ζωή. Όταν ο νους είναι μέσα στην καρδιά και προσφέρει από εκεί μαζί της λατρεία στο Θεό, τα τραγικά φαινόμενα που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη εποχή – όπως η έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή, που μεταφράζεται σε πολέμους, εκμετάλλευση, εγκληματικότητα αλλά και εκτρώσεις, η αποφυγή των οποίων είναι σκοπός του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, στον οποίο ανήκουν οι εκδόσεις μας – δεν υφίστανται. Οι ιδεολογίες και οι απρόσωπες αρχές δεν είναι αρκετές για να δώσουν στον άνθρωπο το ανθρώπινο μέτρο. Μόνον ο Θεός, που έχει δημιουργήσει τον άνθρωπο, μπορεί να τον οδηγήσει σε ένα τρόπο ζωής και δράσης ελεύθερο, που σέβεται τις «προδιαγραφές» του και δεν τον βγάζει από τα όριά του, καθιστώντας τον καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό. Έχοντας γνώση αυτής της θεμελιώδους αλήθειας, αλλά και της τάσης που υπάρχει στις μέρες μας να ξεχαστεί ή να παρερμηνευτεί η σχέση του Θεού με τον άνθρωπο, οι εκδόσεις Εγρήγορση καταθέτουν το παρόν βιβλίο ως ελάχιστη συμβολή για ένα κόσμο περισσότερο ανθρώπινο.

Εκδόσεις Εγρήγορση

---

Εισαγωγή στην ελληνική έκδοση

Ο σημερινός Δυτικός άνθρωπος, που ζει μέσα σε συνθήκες υλικού ευδαιμονισμού, συχνά μπερδεύεται τόσο πολύ που φτάνει να πει, σαν τον άφρονα πλούσιο: «Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά, φάγε, πίε, ευφραίνου», λες και η ψυχή είναι κάτι που μπορεί να καταναλώσει υλικά αγαθά, και μάλιστα να χορτάσει μ’ αυτά την πνευματική της δίψα.

«Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος». Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ

Στις 10 Μαΐου του 1976, ο π. Σεραφείμ Ρόουζ οδηγούσε προς τον τόπο διαμονής του, στο μοναστήρι του αγίου Γερμανού στα βουνά της Βόρειας Alaska. Ερχόταν από το Oregon, όπου είχε πάρει ένα φορτίο από το πρωτοεκδιδόμενο βιβλίου του «Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος» - ένα βιβλίο που μια μέρα θα γινόταν πνευματικός δυναμίτης, ιδιαίτερα στη Ρωσία. Το βιβλίο ήταν μια εξέταση των σύγχρονων θρησκευτικών φαινομένων, συμπτωμάτων της «νέας θρησκευτικής συνείδησης» η οποία προετοίμαζε το δρόμο για μια παγκόσμια θρησκεία και σηματοδοτούσε την αρχή μιας «δαιμονικής πεντηκοστής» στους εσχάτους καιρούς. Ποτέ πριν δεν είχε γραφτεί μια τόσο διεισδυτική ανάλυση των πνευματικών ρευμάτων του 20ου αιώνα, επειδή μέχρι τώρα κανείς δεν τα είχε μελετήσει τόσο επισταμένα, με βάση την άχρονη σοφία των Αγίων Πατέρων.

Στην αρχή και στο μέσον της δεκαετίας του 1970, όταν ο π. Σεραφείμ έγραφε το βιβλίο του, πολλά από τα φαινόμενα που περιέγραφε θεωρούνταν μέρος ενός παρεκτρεπόμενου «περιθωρίου». Αλλά εκείνος είδε αυτό που ερχόταν: είδε ότι το «περιθώριο» θα γινόταν όλο και περισσότερο το κυρίαρχο ρεύμα, είδε την τρομακτική ενότητα σκοπού πίσω από ένα μεγάλο φάσμα εξωτερικά ξεχωριστών φαινομένων, και είδε το αποτέλεσμα όπου αυτά στόχευαν να διαγράφεται απειλητικό στον ορίζοντα. Καθώς ταξίδευε νότια με το βιβλίο, το οποίο επρόκειτο να ρίξει τη μάσκα των πιο απατηλών μορφών δαιμονικής πλάνης του καιρού μας, ταίριαζε να σταματήσει σ’ ένα πυρήνα του νεοπαγανισμού στην Αμερική: Το όρος Shasta.

Θεωρούμενο από κάποιους ως ιερό βουνό των αρχικών Ινδιάνων κατοίκων, το όρος Σάστα ήταν από

Η Αποκάλυψη του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά. Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ

Το Μάϊο του 1981, μόλις ένα χρόνο πριν αναπαυθεί, ο π. Σεραφείμ Ρόουζ προσεκλήθη να δώσει μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στη Σάντα Κρουζ. Το ακροατήριό του θα αποτελείτο από φοιτητές ενός τμήματος συγκριτικής των θρησκειών, που λεγόταν «Θρησκείες του κόσμου στις Ηνωμένες Πολιτείες».


Η Σάντα Κρουζ ήταν ένα κέντρο της πνευματικής αναζήτησης που είχε εξαπλωθεί σ’ όλο το έθνος, και έφτασε στο αποκορύφωμά της στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας
του ’70. Ίχνη της κίνησης αυτής συνέχισαν να υπάρχουν και στη διάρκεια του ’80. Οι νέοι που είχαν έρθει να ακούσουν την ομιλία του π. Σεραφείμ είχαν ταξιδέψει σε μια μεγάλη ποικιλία πνευματικών μονοπατιών. Εκείνη την εποχή ήταν δημοφιλείς στη Σάντα Κρουζ διάφοροι γκουρού που υπόσχονταν φώτιση ή θάμπωναν τους ανθρώπους με θαύματα: ο Ραζνίς, ο Μουκτανάντα, ο Σρι Τσινμόυ και πολυάριθμοι άλλοι που είχαν επιτύχει μια προσωρινή φήμη. Πολλοί αναζητητές στο Πανεπιστήμιο παρέκαμπταν τις πνευματικές πειθαρχίες που δίδασκαν οι γκουρού και ζητούσαν απ' ευθείας θρησκευτικές εμπειρίες μέσω των παραισθησιογόνων ναρκωτικών. Άλλοι πάλι, ανικανοποίητοι από την πνευματική φτώχεια της Δυτικής κουλτούρας, ζητούσαν την υψηλότερη πνευματικότητα στον θιβετιανό και στον Ζεν Βουδδισμό, ή σε

Ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς συμβουλεύει ότι στα έσχατα χρόνια μας κάθε Χριστιανός είναι υπεύθυνος για το σύνολο της Χριστιανοσύνης!

Ο Ευγένιος (μετέπειτα π. Σεραφείμ) και ο Γκλεμπ δούλευαν στην έκδοση του περιοδικού τους Ορθόδοξος Λόγος.

Από το βιβλίο: «π. Σεραφείμ Ρόουζ».  Η  ζωή και τα έργα του.

Όταν ο Γκλέμπ του εξήγησε τα περιεχόμενα του πρώτου υπό έκδοση τεύχους, ο αρχιεπίσκοπος Ιωάννης έδωσε αμέσως και ανενδοίαστα την έγκρισή του, λέγοντας με έμφαση: «Τυ­πωθήτω»! Όταν ζήτησαν την έγκριση του για τα επόμενα τεύχη, τα ενέκρινε αμέσως προτού καν οι αδελφοί του πουν τι περιείχαν.

Ο Γκλέμπ προβληματίστηκε. Γιατί άραγε δεν ήθελε ο αρχιε­πίσκοπος να εξετάσει το κάθε τεύχος, εφόσον το περιοδικό εκδιδόταν στην περιοχή της επισκοπικής δικαιοδοσίας του; Η κατάπληξή του εντάθηκε όταν, μετά απ΄την έκδοση του πέμπτου τεύχους, ένας αναγνώστης εξοργίστηκε με κάποιο άρθρο που είχε γράψει ο Ευγένιος.

Το επίμαχο άρθρο, στη στήλη με τίτλο «Η Ορθοδοξία στο Σύγχρονο Κόσμο», σχολίαζε την ομιλία του πάπα Παύλου του VI στα Ηνωμένα Έθνη. Ο αναγνώστης, εκφράζοντας την αγανάκτηση του, επέστρεψε το τεύχος με αρκετά σχόλια στο περιθώριο των σελίδων. «Ιδού» - έγραφε - «ένα