Πατρικαί Νουθεσίαι Γέροντος Εφραίμ, προηγουμένου Ι.Μ. Φιλοθέου - Περί θλίψεων

Πηγή: (Από το βιβλίο ΠΑΤΡΙΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ του Γέροντος Εφραίμ, έκδοση Γ', 1994)

Περί ασθενειών

* Αι ασθένειαι, αι θλίψεις και τα βάσανα των χριστιανών δημιουργούν την κάθαρσιν της ψυχής και την συγχώρηση των αμαρτιών.
 * Όταν υποφέρωμεν θλίψεις, σωματικώς και ψυχικώς. τότε κατέχομεν βεβαίαν την μαρτυρίαν ότι ο Θεός μας αγαπά, και ότι ημείς συγκατατιθέμεθα μεταξύ των προσφιλών τέκνων του Θεού.
 * Ποίος δεν πονεί, όταν εγχειρίζεται και ποίος δεν πονεί, όταν υποχωρήσει η χάρις του Θεού και βρίθουν μύριοι λογισμοί διεστραμμένοι; ούτως ωκονόμησεν η θεία Σοφία να κατεργάζεται την διόρθωσιν της ψυχής.
 * Η υπομονή και η μακροθυμία παρέχουν κατάστασιν ειρηνικήν και σκέψεις ωφελίμους, οπότε εξερχόμεθα εκ των πειρασμών με ωφέλειαν και γινόμεθα περισσότερον σοφοί και έμπειροι.
 * Η ασθένεια, όταν την υπομένωμεν, έχει πάρα πολύ το κέρδος εις την ψυχήν, αρκεί να κατηγορώμεν τον εαυτόν μας, διότι κυρίως δια τας αμαρτίας μας υποφέρουμε και κατά το πλείστον δια την υπερηφάνεια της καρδίας μας.
 * Πολλήν ωφέλειαν παρέχει η ασθένεια· συγχώρησιν αμαρτιών και μισθόν υπομονής· είναι πολύ δραστήριον φάρμακον δι' ανθρώπους που απεμακρύνθησαν από τον Θεό. Δόξα τω Θεώ, που εν στρυφνοίς πράγμασι κατεργάζεται την σωτηρίαν μας.
 * Όσοι υποφέρουν πειρασμούς και τους δέχονται με υπομονή και τους διέρχονται με σύνεση και διάκριση, εις αυτούς κατοικεί το Πνεύμα του Θεού. Εις εκείνους όμως, οι οποίοι ζουν με άνεση και ευημερία, χωρίς θλίψεις και δοκιμασίας, κατοικεί το πνεύμα του διαβόλου.
 * Ο πόνος του σώματος ή της ψυχής εξαγνίζει, καθαρίζει, λαμπρύνει το ένδυμα της ψυχής από κάθε σπίλον αμαρτίας.
 * Καθώς η γη γίνεται γονιμωτέρα, όταν το αλέτρι βαθιά την οργώσει, έτσι και η ψυχή τότε γίνεται καρποφόρος εις την αρετή, όταν ο πόνος, η ασθένεια βαθιά και συχνά την επισκέπτεται!
 * Από οιανδήποτε πλευρά και αν δοκιμάζεται ο άνθρωπος, όταν συν τη δοκιμασία υπάρχει και η ανάλογος υπομονή και ευχαριστία, πάντοτε ο άνθρωπος κερδίζει· και τούτο διαφαίνεται εις το τέλος της δοκιμασίας, όταν βλέπει την ελαφρότητα της ψυχής, την διαύγεια του νοός και την γλυκύτητα που έρχεται εις τον έσω άνθρωπο.
 * Εάν έλειπαν οι πειρασμοί, η υπερηφάνεια θα μας είχε κάνει άλλους εωσφόρους, αλλά ο αγαθός Πατέρας μας, ο Θεός, μας αφήνει τας θλίψεις, δια να ταπεινούμεθα...
 * Όσον πιο βαθιά οργώσει το αλέτρι την γη και όσον πιο συχνά κλαδεύωμεν και περιποιούμεθα την άμπελον, τόσον περισσότεραν και γλυκύτερον καρπόν θα λάβωμεν.
 * Όποιος θα θελήσει να βαδίσει το δρόμο του Θεού, της καθάρσεως, του αγιασμού και της απαθείας, πρέπει πρώτον να σκεφθεί το απαραίτητο χρέος, που θα επωμισθεί, δηλαδή την υποδοχή των πειρασμών, ανεξαρτήτως προελεύσεως, και ότι θα σφυρηλατηθεί κραταιώς εις την αρετή της ταπεινώσεως.
 * Εις τους πειρασμούς τελειώνεται ο άνθρωπος και γίνεται πνευματικός ενώ χωρίς πειρασμούς είναι