«Μαρία γύρνα πίσω. Σε θέλει ο Παππούλης». π. Ευμένιος

 Διορατικό χάρισμα 

«Μαρία γύρνα πίσω. Σε θέλει ο Παππούλης»

«Εκείνο το πρωί, κατέβηκα στον ναό πολύ πικραμένη, γιατί έβλεπα τον σύζυγό μου χωρίς δουλειά, τουλάχιστον δύο μήνες. Είχαμε δικό μας μαγαζί, τα έξοδα και οι υποχρεώσεις πολλές.
Έξω από το κελλάκι του βρήκα επτά-οκτώ γυναίκες, να περιμένουν τον Γέροντα. Μου λέει μια κυρία: ‘‘Ο Παππούλης δεν είναι καλά. Έχει πέσει σε κώμα. Περιμένουν τον γιατρό και δεν ξέρουμε αν θα μπορέσουμε να τον δούμε’’.
Σε λίγα λεπτά ήρθε ένας γιατρός και μια νοσηλεύτρια. Βγήκε η κυρία Ντίνα, που επί χρόνια εξυπηρετούσε τον γέροντα Ευμένιο με πολλή αγάπη, και μας είπε να μην περιμένουμε άδικα. Ο Παππούλης δεν μπορούσε να μας δή. Οι άλλες κυρίες έφυγαν.
Εγώ έμεινα για πέντε λεπτά έξω από το κελλάκι και αποφάσισα να γυρίσω σπίτι μου. Είχα διανύσει είκοσι μέτρα περίπου και ακούω την κυρία Ντίνα, να μου φωνάζη: ‘‘Μαρία γύρνα πίσω. Σε θέλει ο Παππούλης’’. Γύρισα και μπήκα μέσα. Έβαλα μετάνοια στον Γέροντα, ο οποίος είχε συνέλθει από το κώμα. Μου λέει ο Παππούλης: ‘‘Να πάρης από τα κουτιά κουραμπιέδες και μελομακάρονα, να πάς στα παιδιά’’.
 Μπήκα στην κουζίνα, έβαλα δύο κομμάτια από το κάθε κουτί και ακούω τον Γέροντα να μου λέη: ‘‘Εγώ δεν σου είπα να βάλεις δύο κομμάτια. Ποιος θα τα φάη. Να πάρης και άλλα για τα παιδιά’’.
Επέστρεψα στον καναπέ.

«Κάποια μέρα». Πατήρ Εὐμένιος - ὁ κρυφός Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας".

ΚΑΠΟΙΑ ΗΜΕΡΑ, πού λειτουργοῦσε ὁ πατήρ Εὐμένιος στόν Ἱερό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων τοῦ Νοσοκομείου Λοιμωδῶν, στό Αἰγάλεω, εἶχε πολύ κόσμο καί πολλά παιδιά. Τήν ὥρα τοῦ Χερουβικοῦ, βγῆκε στήν Ὡραία Πύλη νά συγχωρεθῆ ἀπό τό ἐκκλησίασμα. 
Ἐκείνη τήν στιγμή, βλέπει νά κάθωνται μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας μας, κοντά στό τέμπλο, 3-4 παιδάκια. 
Λέει στό ἐκκλησίασμα: «Σᾶς ἔχω πεῖ ὅτι δέν θέλω, τήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας, παιδιά νά κάθωνται ἐδῶ μπροστά». Καί κατεβαίνει κάτω, παίρνει τά παιδάκια ἀπό τό χέρι καί τά πάει πίσω-πίσω στόν ναό. 
Μετά, μπαίνει στό Ἱερό καί  παίρνει τά Ἅγια γιά τήν Μεγάλη Εἴσοδο. Ὡστόσο, ἕνα ἀπό τά παιδάκια αὐτά φεύγει ἀπό πίσω καί πάει πάλι μπροστά, στήν βορεινή ὅμως τώρα Πύλη, καί, τήν ὥρα πού ἔβγαινε ὁ πατήρ Εὐμένιος μέ τά Ἅγια, φωνάζει τό παιδάκι στήν μητέρα του: «Μαμά, μαμά, ὁ Παππούλης πετάει, ὁ Παππούλης πετάει!»

  Ἕνα παρόμοιο γεγονός μαρτυρεῖ καί ἡ κυρία (Φωτεινή Γιαννάκη), ἀσθενής τοῦ Λεπροκομείου. Μᾶς εἶπε ὅτι τόν εἶχε κάποια γυναίκα, συνασθενής της, καί δέν πατοῦσε κάτω. Αὐτή ἡ γυναίκα καθόταν κοντά στό Ἱερό, ὅταν λειτουργοῦσε ὁ πατήρ Εὐμένιος. 
«Φαινόταν», μᾶς εἶπε, «ὅτι δέν πατοῦσε στήν γῆ. 

"Σίμωνος Μοναχοῦ: Πατήρ Εὐμένιος - ὁ κρυφός Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας".

Ο πατήρ Εὐμένιος (κατά κόσμον Κωνσταντῖνος Σαριδάκης) γεννήθηκε τήν 1^η Ἰανουαρίου 1931 στό χωριό  Ἐθιά τοῦ Νομοῦ Ἡρακλείου, ὄγδοο καί τελευταῖο παιδί μιᾶς πτωχῆς οἰκογενείας. Οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς δέν τοῦ ἐπέτρεψαν νά προχωρήση στό σχολεῖο πέρα ἀπό τήν Τρίτη τοῦ Δημοτικοῦ. 

Σέ ἡλικία 14 ἐτῶν, μετά ἀπό θεία κλήση, ἀποφάσισε ὅτι θά γινόταν μοναχός. Πράγματι, 17 ἐτῶν πῆγε στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Νικήτα, ὅπου τό 1951 ἐκάρη μοναχός καί ἔλαβε τό ὄνομα Σωφρόνιος.

Τό 1954 ἐστρατεύθη, ἀλλά πρίν ὁλοκληρώσει τήν θητεία του, τοῦ παρουσιάσθηκε ἡ βασανιστική νόσος τῆς λέπρας. Περιπλανήθηκε σέ διάφορα νοσοκομεῖα καί κατέληξε στό «Λοιμοδῶν».

Ἐκεῖ θεραπεύθηκε καί παρέμεινε διακονώντας ἀκούραστα μέ πολλή ἀγάπη τούς συνασθενεῖς του.

Τότε ὁ Θεός τοῦ ἐχάρισε τήν μεγάλη εὐλογία, νά ἀναλάβη καί τήν φροντίδα τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ, ὁ ὁποῖος μετεκομίσθηἐκεῖ ἀπό τό «λωβοκομεῖο» τῆς Χίου, τό ὁποῖο εἶχε κλείσει. Στό πρόσωπο τοῦ Ἁγίου, ὁ νέος μοναχός βρῆκε τόν θεοφόρο Γέροντα, στόν ὁποῖον ἔκανε τελεία ὑπακοή.

Ὁ πατήρ Σωφρόνιος θεραπεύθηκε ἀπό τήν λέπρα, ἀλλά ἔμελλε νά πληγῆ ἀπό ἄλλη μάστιγα: τόν σακχαρώδη διαβήτη καί, ἀργότερα, τήν νεφρική νόσο.

Στίς 19 Ἀπριλίου 1975 χειροτονήθηκε ἱερεύς στήν Κρήτη, ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Τιμόθεο καί ἔλαβε τό ὄνομα Εὐμένιος. 

"Σίμωνος Μοναχοῦ: Πατήρ Εὐμένιος - ὁ κρυφός Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας". «Φρού-φρού οἱ Ἄγγελοι».

«φρού-φρού οἱ Ἄγγελοι»

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Γεωργίου Βρανᾶ, Θεοτίμη μοναχή, μᾶς διηγήθηκε ὅτι, ὅταν πήγαινε ὁ πατήρ Εὐμένιος καί τούς λειτουργοῦσε, ὅλο γελοῦσε μέσα στό Ἱερό.

Ἡ ἴδια λέει: «Κάποια φορά, πού θά εἶχαμε Λειτουργία, μέ ρώτησαν ποιός παπᾶς θά ἔλθη νά λειτουργήση καί λέω: ’’Αὐτός ὁ Παππούλης, πού ὅλο γελάει μέσα στό Ἱερό καί γελάω κι ἐγώ’’. Ἀπό ἐκείνη τήν φορά καί μετά, ὅσες φορές ἦλθε νά μᾶς λειτουργήση ὁ πατήρ Εὐμένιος, δέν ξαναγέλασε ποτέ».

«Κάποια φορά ἦλθε καί μᾶς λειτούργησε πάλι ὁ πατήρ Εὐμένιος. Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας καθήσαμε στό μικρό μας Ἀρχονταρίκι καί μᾶς ἔλεγε διάφορα πράγματα. Σέ κάποια στιγμή τόν ρωτάω: ’’Γέροντα, κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, μέσα στόν ναό, ἕνας Ἄγγελος μόνο ὑπάρχει;’’. Δέν μοῦ ἀπήντησε, ἀλλά μόνον χαμογέλασε. Ἐγώ τόν ρωτάω καί δεύτερη καί τρίτη φορά. Τίποτε. Μόνο χαμόγελο. Ὁπότε, τήν τέταρτη φορά, μοῦ λέει: ’’Φρού-φρού οἱ Ἄγγελοι, φρού-φρού οἱ Ἄγγελοι. Πολλοί Ἄγγελοι, πολλοί Ἄγγελοι’’. Καί γελοῦσε.»