Μεταποστολικὴ θεολογία! Νικολάου Σωτηροπούλου.

ΜΕΤΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ!
Τοῦ κ. Νικολάου Ἰω. Σωτηροπούλου,
Θεολόγου-Φιλολόγου

Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος ᾿Ιγνάτιος, σφόδρα οἰκουμενιστής, μὲ τὴν περιβόητη ᾿Ακαδημία του στὸ Βόλο, ᾿Ακαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν, στὸν ἔσχατο τοῦτο καιρὸ διατύπωσε τὴ θεωρία τῆς Μεταπατερικῆς Θεολογίας ἢ Θεολογίας τῆς συναφείας.

Καὶ τί σημαίνει αὐτὴ ἡ Θεολογία; Σημαίνει ὅτι ἡ Θεολογία τῶν Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας, τοῦ ᾿Ιγνατίου τοῦ Θεοφόρου, τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τοῦ ᾿Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ Μεγάλου Φωτίου, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καὶ τῶν ἄλλων Πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς ᾿Εκκλησίας δὲν ἰσχύει πλέον, εἶνε ἕωλη, ξεπερασμένη.

Καὶ γιατί; Διότι ἄλλη ἦταν ἡ ἐποχὴ τῶν Πατέρων, καὶ ἄλλη εἶνε ἡ σημερινὴ ἐποχή.
Στὴ σημερινὴ ἐποχὴ ὑπάρχουν νέα προβλήματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἡ Θεολογία τῶν Πατέρων δὲν δύναται νὰ ἔλθῃ σ᾿ ἐπαφὴ καὶ νὰ τὰ λύσῃ.

Αὐτὰ λέγουν οἱ δημιουργοὶ τῆς Μεταπατερικῆς Θεολογίας ἢ Θεολογίας τῆς συναφείας, ὅλοι οἰκουμενισταί. ᾿Επίσης λέγουν, ὅτι οἱ Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας ἦταν φανατικοί, ἀντιφεμινισταὶ καὶ φονταμενταλισταί.

῾Ωραία θεωρία! Καὶ ἡ κορυφὴ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος ἐγκρίνει, ὅπως φαίνεται, τὴ νέα θεωρία, διότι καμμία ἀντίρρησι δὲν ἔφερε σ᾿ αὐτή. 
᾿Αλλὰ καὶ οἱ πλεῖστοι ῾Ιεράρχες τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος δὲν ἔφεραν ἀντίρρησι. Οὔτε κατέκριναν οὔτε ἁπλῶς ἔκριναν τὴ θεωρία τοῦ ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ τους ᾿Ιγνατίου. ῾Ωραία θεωρία!

Ο θεολογικός εκμοντερνισμός (στην Ορθοδοξία και στη Δύση), η Ι. Μητρ. Δημητριάδος και η ζωντανή Ιερή Παράδοση

Το παρόν κείμενο συνεγράφη με αφορμή δύο πρόσφατες δημοσιεύσεις, οι οποίες αναφέρονται στο μάθημα το θρησκευτικών, στη λειτουργική αναγέννηση, στη μοντερνιστική θεολογία και στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος (1, 2).
Εδώ και αρκετές δεκαετίες επικρατεί στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική ένα νέο πνεύμα εκσυγχρονιστικής θεολογίας. Τα θέματα τα οποία συζητήθηκαν στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών του Βόλου (βλέπε τα δύο προαναφερθέντα κείμενα 1, 2) δεν αποτελούν μια ελληνική ή Ορθόδοξη επινόηση, αλλά είναι εκφράσεις - αναμασήσεις αυτής ακριβώς της νέας θεολογίας.
Αυτά τα θέματα αποτελούν διαρκές αντικείμενο συζήτησης στους κύκλους των Προτεσταντών και των Ρωμαιοκαθολικών, αλλά και των διαφόρων οικουμενιστικών συναντήσεων. Έρχονται με καθυστέρηση αρκετών δεκαετιών στον Ορθόδοξο χώρο, και προβάλλονται ως νέες ιδέες, οι οποίες υποτίθεται ότι "θα βοηθήσουν το σύγχρονο άνθρωπο να πλησιάσει το υπερβατικό στοιχείο".

Στο χώρο της Ορθοδοξίας δεν χρειαζόμαστε:
   - ούτε τη θρησκειολογία της νέας τάξης πραγμάτων (ήδη σε αρκετές δυτικές χώρες τα θρησκευτικά αντικαταστάθηκαν από την θρησκειολογία, ενώ το επόμενο στάδιο – το οποίο άρχισε να εφαρμόζεται – είναι η αντικατάσταση της θρησκειολογίας από ένα ακόμη πιο αόριστο και γενικόλογο μάθημα, την "ηθική"),