Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου: "Εἰσαγωγή στό Τριώδιο καί ἡ Ἱερωσύνη"

Εἰσήγηση π. Σαράντου στίς 8 Μαρτίου 1988 στούς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως Νικαίας.

Δι’ εὐχῶν τοῦ ἁγίου Πατρός ἡμῶν Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Σεβασμιώτατε,

Σεβαστοί Πατέρες

Σᾶς παρακαλῶ προκαταβολικά νά συγχωρέσετε τή θρασύτητα πού θά τολμήσω νά ἀνοίξω τό στόμα μου καί νά «κομίσω γλαῦκα εἰς Ἀθήνας», σέ σᾶς πού μεγαλύτερη ποιμαντική πεῖρα διαθέτετε, πού περισότερη σωφροσύνη καί ἁγιότητα ἔχετε καί πού ἀπό τήν ἡλικία καί τήν Ὀρθόδοξη διακριτική ἄσκηση δοκιμότεροι εἶσθε. Τολμῶ νά σᾶς μιλῶ ἀπό ὑπακοή στή σεπτή ἐπισκοπική πρόσκληση. Γι’ αὐτό καί ἐπικαλοῦμαι τήν ἐπιείκεια στήν κρίση σας... καί ἐξαιτοῦμαι εἰλικρινά τίς εὐχές σας.

Ἐπιτρέψτε μου λοιπόν νά βάλω σάν προμετωπίδα τῆς ἀποψινῆς εἰσηγήσεώς μου τό κοντάκιο τοῦ Τριωδίου τῆς περασμένης Κυριακῆς, πάνω στό ὁποῖο καί ἐπιθυμῶ νά θεμελιώσω τό ὅλο θέμα μου.

«Τό τῆς σοφίας ἱερόν καί θεῖον ὄργανον, θεολογίας τήν λαμπράν συμφώνως σάλπιγγα, ἀνυμνοῦμεν σέ Γρηγόριε θεορρῆμον. Ἀλλ’ ὡς νοῦς Νοῒ τῷ πρώτῳ παριστάμενος, πρός αὐτόν τόν νοῦν Ἡμῶν Πάτερ ὁδήγησον, ἵνα κράζωμεν Χαῖρε κήρυξ τῆς Χάριτος».

Φαίνεται πώς καθόλου τυχαῖα δέν ὅρισε ἡ Ἐκκλησία μας τή δεύτερη Κυριακή τῶν Νηστειῶν, σάν Κυριακή πού τιμᾶται ἰδιαίτερα ἕνας ἱεράρχης καί μάλιστα ἀσκητής ἱεράρχης.

Προηγήθηκαν στό ἱερό Τριώδιο οἱ τέσσερις πρῶτες Κυριακές τοῦ Τελώνου καί τοῦ Φαρισαίου, τοῦ Ἀσώτου, τῆς Ἀποκρέω καί τῆς Τυρινῆς μέ τίς ὁποῖες σ’ ὅλο τό πλήρωμα τῶν πιστῶν κληρικῶν, λαϊκῶν καί μοναχῶν τέθηκαν οἱ βάσεις τῆς ἐκλεκτῆς αὐτῆς περιόδου τοῦ ἱεροῦ Τριωδίου.

Μέ φιλάνθρωπες παραβολές προσπαθεῖ ὁ Κύριος νά στιγματίσει τή Φαρισαϊκή ἔπαρση καί ὑποκρισία, νά ἀποκαλύψει τίς ἀπέραντες διαστάσεις τῆς θεοπατερικῆς ἀγάπης στό ἀποστασιοποιημένο ἄσωτο πλάσμα Του μέ τήν ἀπεριόριστη ἐλευθερία πού τοῦ χαρίζει, καί νά ἀπειλήσει γιά νά κατορθώσει νά φέρει σέ αὐτογνωσία καί σέ θεογνωσία τό ἀνεκτίμητο δημιούργημά Του. Ἐπίσης τήν τέταρτη Κυριακή προσπαθεῖ ἡ Ἐκκλησία μέ τήν ὑμνολογία της νά ἀνασύρει ἀπό τό χάος τῆς πεπτωκυίας ἀνθρώπινης μνήμης τή ζωή τοῦ Παραδείσου καί Ἐκκλησιολογικά ἀνανεωμένη νά τήν ἀναπλάσει σά

νοσταλγία καί ὀντολογική πιά ἐπιστροφή στό νέο παράδεισο τῆς Ἐκκλησίας.

Τήν Τετάρτη Κυριακή, τήν Κυριακή τῆς Τυρινῆς σάν Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα δέ διαβάζεται πιά παραβολή, ἀλλά λόγος σαφής καί αὐθεντικός μέ τόν ὁποῖο ζητάει ὁ Κύριος συγχωρητικότητα, κρυφή νηστεία καί ἀποδέσμευση ἀπό τούς ὑλικούς θησαυρούς πού ἐπιβεβαιώνεται μέ τήν ἐλεημοσύνη.

Ἀμέσως μετά, μέ τήν Καθαρή Ἑβδομάδα προτείνεται καί ζητεῖται ἀπό τούς πιστούς Ὀρθοπραξία. Καί Ὀρθοπραξία σημαίνει πρῶτα πρῶτα νηστεία. Τό ἱερό τριήμερο, τῶν τριῶν πρώτων δηλ. Ἡμερῶν τῆς Καθαρῆς ἑβδομάδας ἀποτελεῖ τό θεμέλιο τοῦ θεσμοῦ τῆς νηστείας. Ἀπόλυτη ἀποχή τροφῆς προκαλεῖ μεταβολή αἰσθημάτων, βιωμάτων καί ἀλλαγή τῶν ὀργανικῶν λειτουργιῶν. Κόβονται τά