«Κάϊν πού είναι ο αδελφός σου; ...Μάχαιραν έδωκες μάχαιραν θα λάβεις»

«Κάϊν πού είναι ο αδελφός σου; ...Μάχαιραν έδωκες μάχαιραν θα λάβεις»

Πολλοί σκεφτόμαστε τις πολιτικές και κομματικές παραμέτρους ενός γεγονότος, μιας δολοφονίας. Τα αίτια και τις αφορμές. Είναι και αυτά. Χρειάζονται για την ανθρώπινη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Το βασικότερο όμως είναι αυτό που είπε ο Χριστός: "Ου φονεύσεις". Και για να μη φονεύσεις, δεν πρέπει να θυμώνεις και να οργίζεσαι. Πρέπει να ξέρεις που να σταματάς την αγανάκτησή σου. Αυτό όμως δε φτάνει.
Για να γίνει όλο αυτό χρειάζεται πνευματικό και θεολογικό υπόβαθρο. Ο άλλος άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού και έχει μέσα του αθάνατη ψυχή, η οποία συνεχίζει το αιώνιο ταξίδι της μετά θάνατο. Ο άνθρωπος έχει αρχή, αλλά δεν έχει ουσιαστικά τέλος. Τήν αρχή του όμως και το βιολογικό του τέλος τα καθορίζει μόνο ο Θεός. Κανένας άνθρωπος δεν έχει τέτοιο δικαίωμα.
Ο Θεός ορίζει την ημερομηνία της εξόδου μας από αυτό τον κόσμο ως Καρδιογνώστης, παίρνοντας τον άνθρωπο στην κατάλληλη στιγμή για να τον σώσει και να τον βάλει στον Παράδεισο.
Η δαιμονική επέμβαση του ανθρώπου στη διαδικασία του θανάτου, πέραν του πένθους και της απωλείας, συνιστά αντιποίηση αρχής έναντι του Θεού. Ο διάβολος ασφαλώς είναι ο ανθρωποκτόνος και αυτός συνδέει τα νήματα μιας δολοφονίας εκμεταλλευόμενος τα πάντα για να στείλει τον άλλον αδιάβαστο κυριολεκτικά.
Μίση προσωπικά, ιδεολογίες ακραίες, νοοτροπία της μάζας, ομαδικό ντοπάρισμα, ψυχολογικά προβλήματα, συμβόλαια θανάτου, μειωμένη αντίληψη της ζωής και της πίστης, προληπτικοί πόλεμοι και εμφύλιοι σπαραγμοί, όλα αυτά μπαίνουν στο μίξερ του διαβόλου για να επιφέρουν το κακό.

Ἡ δαιμονική «χρηστολογία». Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ δαιμονική «χρηστολογία» 

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

 Ὁ διάβολος στόν Παράδεισο μέ δόλο ἐξαπάτησε τόν ἄνθρωπο καί τόν ἐχώρισε ἀπό τήν θεία δόξα καί ἀπό τήν οὐράνια ἄκτιστη καί αἰώνια Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ δῆθεν καλωσύνη-χρηστολογία τοῦ διαβόλου (ἀπό δῆθεν ἐνδιαφέρον γιά αὐτούς) ἐξαπάτησε τήν Εὔα καί τόν Ἀδάμ.

Ὁ σκοπός τοῦ διαβόλου εἶναι νά «ἐξωεκκλησιάσει» τόν ἄνθρωπο πού ἔχει ἐνταχθεῖ στήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μέ ψεύτικα δῆθεν ἀπό καλωσύνη καί ἐνδιαφέρον λόγια προσπαθεῖ νά τόν ἀπομακρύνει ἀπό τόν Θεό καί τήν Ἁγία μας ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Τόν προετοιμάζει μέ, δῆθεν ἀπό ἐνδιαφέρον, ἐρωτήματα τοῦ τύπου:«τί σᾶς διδάσκει ὁ Θεός; Τί εἶναι αὐτά πού λέει ἡ Ἐκκλησία; Γίνονται αὐτά σήμερα; κ.λ.π.» Κατόπιν ἔχει ἕτοιμη τήν πρόταση-διαβολή γιά ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ὑπακοή στό Θεό καί τήν Ἐκκλησία καί συγχρόνως μία δική του συνταγή αὐτοθέωσης…