Άτυπος δαιμονισμός και βλασφημία του Αγ. Πνεύματος
Α] Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται περίτρανα η κακία του πονηρού πνεύματος. Στο Ευαγγέλιο της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γεργεσηνών παρουσιάζεται η καταστροφική δράση του κακού, το οποίο δεν είναι απρόσωπο και ακαθόριστο, αλλά προσωπικό και συγκεκριμένο.
Τα 5000 δαιμόνια, η λεγεώνα που είχαν μπεί μέσα στον δυστυχισμένο εκείνο άνθρωπο, είχαν εξαχρειώσει την εικόνα του Θεού, την είχαν κάνει ένα ερείπιο. Ο δαιμονισμένος των Γεργεσηνών δεν είχε δυστυχώς δική του προσωπικότητα. Είχε διαλυθεί σε 5000 κομμάτια.
Ρούχο δε φορούσε, σε σπίτι δεν έμενε, ξημεροβραδιαζόταν στις ερημιές και κατοικούσε στα μνήματα. Γυμνός και αλλοπρόσαλλος, τον τραβούσαν τα πονηρά πνεύματα μια από δώ και μια από κεί, χαρίζοντάς του συγχρόνως δυνάμεις υπερφυσικές ώστε να σπάει τις αλυσίδες και να βγάζει τις χειροπέδες, που του έβαζαν οι συνάνθρωποι, για να περιορίσουν το κακό, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των περιοίκων, της περιοχής καλύτερα. Πρόκειται ασφαλώς για περίπτωση εμφανούς και ενεργού δαιμονισμού.

