Ὁ ἐκκλησιασμός καί ἡ στάσις μας ἔναντι αὐτοῦ. Κωνσταντῖνος Γιαννούλας.

Ὁ ἐκκλησιασμός καί ἡ στάσις μᾶς ἔναντι αὐτοῦ

Εἰς τὴν ἐφημερίδα «Ἐλευθερία» τῆς Λαρίσης, ἡ ὁποία ἔχει ἡμερησία κυκλοφορία πολλαπλασίως μεγαλυτέραν ἀπὸ τὴν πρώτην εἰς κυκλοφορίαν ἐφημερίδα τῶν Ἀθηνῶν, ἐδημοσιεύθη ἕνα πολὺ σημαντικὸν κείμενον διὰ τὸν Ἐκκλησιασμὸν καὶ τὴν στάσιν τῶν Ὀρθοδόξων ἔναντι αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον ὑπογράφει ὁ κ. Κωνσταντῖνος Γιαννούλας. Τὸ ἄρθρον ἔχει ὡς ἀκολούθως:
«Ὁ ἐκκλησιασμὸς τῆς Κυριακῆς καὶ μάλιστα ὁ τακτικὸς ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ καθήκοντα τῶν χριστιανῶν, μικρῶν καὶ μεγάλων, ποὺ δὲν εἶναι μὲν ὑποχρεωτικὸς μὲ τὴ στενὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, εἶναι, ὅμως, τόσο στενὰ συνδεδεμένος μὲ τὴν οὐσιαστικὴ θρησκευτικὴ ζωὴ καὶ λατρεία κάθε πιστοῦ, ὥστε νὰ θεωρεῖται “ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ” στὴ ζωή του.
Ἐν τούτοις, ἂν ἐξαιρέσουμε τὶς μεγάλες θρησκευτικὲς γιορτὲς καὶ πανηγύρεις καὶ κυρίως αὐτὲς τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα, ποὺ γιὰ κάποιες στιγμὲς οἱ Ἱ. Ναοὶ ἀναστενάζουν ἀπ᾽ τὴν πολυκοσμία καὶ ἀδυνατοῦν νὰ χωρέσουν τὸ ἐκκλησίασμα, τὸν ἄλλο καιρὸ ὄχι μόνο ἐπαρκοῦν οἱ χῶροι τους ἀλλὰ καὶ περισσεύουν, γεγονὸς ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι πάρα πολλοὶ χριστιανοὶ δὲν ἐκκλησιάζονται τακτικά, ἀλλὰ μόνο στὴ χάση καὶ στὴ φέξη.