Ἡ
μοναχική ζωή κατ' ἀρχάς ὀνομαζόταν «ἀποστολική ζωή»· τοῦτο διότι αὐτή
δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά ἡ ἐφαρμογή -κατά τόν τελειότερο βαθμό- τῶν
ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου, πού μᾶς κήρυξε ὁ Κύριος καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι.
Ὁ
Κύριος μᾶς παρέδωσε μία κοινή διδασκαλία γιά ὅλους μοναχούς, ἀγάμους
καί ἐγγάμους. Ἄλλωστε, ὅταν μᾶς ἐκήρυττε, δέν ὑπῆρχε διαμορφωμένη ἡ τάξη
τῶν μοναχῶν. Ὅ,τι εἶπε ὁ Κύριος, σέ ὅλους μας τό εἶπε. Ὅ,τι ἔκανε, γιά
ὅλους μας τό ἔκανε· γιά νά μᾶς δώσει τό σωστό πρότυπο ζωῆς καί τόν τρόπο
τῆς σωτηρίας. Δηλαδή, μᾶς ἀποκάλυψε τόν τρόπο νά πραγματώσουμε τόν
προορισμό μας: νά ἐπιτύχουμε (μέ τήν βοήθεια τοῦ «κατ' εἰκόνα» καί τήν
Θεία Χάρη) τό «καθ' ὁμοίωσιν».
Ὁ
Κύριος ἐνήστευε (σαράντα ἡμέρες δέν ἔφαγε τίποτε), ἀγρυπνοῦσε
(«διανυκτέρευε στήν προσευχή κατά μόνας), προσευχόταν ἀδιάλειπτα,
κακοπαθοῦσε, δέν εἶχε σπίτι, δέν εἶχε περιουσία, δέν εἶχε χρήματα. Ὅλα αὐτά τά ζοῦν οἱ σημερινοί ἀληθινοί μοναχοί.
