“Ἄν ἐξευτελίσεις τόν ἑαυτό σου, θά βρεῖς ἀναπαυση”.

 

«ΑΒΒΑΣ ΖΩΣΙΜΑΣ»

Ὁ βίος του

Ἀπό τό βιβλίο «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τόμος  Β΄

Ὁ ἀββάς Δωρόθεος, στίς περίφημες “Διδασκαλίές” του, κάνει συχνές ἀναφορές στόν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, σάν σέ αὐθεντικό διδάσκαλο τῆς ἁγιοπνευματικῆς ζωῆς, ἀπονέμοντάς του μεγάλο σεβασμό καί ἐκτίμηση.

Ὁ ὅσιος Ζωσιμᾶς, πού ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στίς 24 Ἰανουαρίου, ἔζησε ἀπό τά τέλη τοῦ 5ου ὡς  τίς ἀρχές τοῦ 6ου αἰῶνα. (Ἄλλος εἶναι ὁ ὁμώνυμος ἀββᾶς, πού ἀνακάλυψε καί κήδεψε τήν ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία. Αὐτός ἔζησε τόν 7ο αἰῶνα καί ἑορτάζεται στίς 4 Ἀπριλίου.)

Πῶς ἐπιβουλευόμαστε μόνοι μας τόν ἑαυτό μας...

 «ΤΙ ΚΟΠΟ ΕΧΕΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ;»
Ἀπό τό βιβλίο «ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΩΦΕΛΙΜΑ»
τοῦ Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ

Καί πάλι ἔλεγε ὁ μακάριος:
Μοῦ εἶπε κάποιος :
- Ἀββᾶ, πολλές εἶναι οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί σκοτίζεται ὁ νοῦς, ποιά νά φυλάξει καί ποιά νά μή φυλάξει.
- Αὐτό νά μή σέ ταράζει, τοῦ ἀποκρίθηκα. Τοῦτο μόνο συλλογίσου, πώς εὔκολα κατορθώνεις τήν ἀρετή, ἄν ἀντιμετωπίζεις τά πράγματα χωρίς προσπάθεια. Γιατί ἔτσι, ἀφοῦ δέν τά διεκδικεῖς, δέν θά μνησικακήσεις.

Τί κόπο ἔχει ἡ προσευχή ὑπέρ τῶν ἐχθρῶν;

Σκάψιμο εἶναι; Μήπως ὁδοιπορία; Μήπως ζημία οἰκονομική; Νά εἶσαι εὐχαριστημένος πού ἀτιμάζεσαι. Γιατί ἔτσι γίνεσαι μαθητής τῶν ἁγίων ἀποστόλων, πού “ἐπορεύοντο χαίροντες, ὅτι κατηξιώθησαν ὑπέρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ ἀτιμασθῆναι” (πρβλ. Πράξ 5, 41). Κι ἐκεῖνοι βέβαια, σάν καθαροί καί ἅγιοι, ὑπέμεναν ἀτιμίες γιά τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἐμεῖς ὅμως ἔχουμε χρέος νά τίς ὑπομένουμε γιά τίς ἁμαρτίες μας.

«Ἄν κάποιος σέ πικράνει σέ ὁ,τιδήποτε, νά μήν πεῖς τό παραμικρό» . Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς

ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΩΦΕΛΙΜΑ 

(ὑπέροχες συμβουλές γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων)
Ἀββᾶ Ζωσιμά

Ἔλεγε ἀκόμα πώς, ὅ,τι κι ἄν συμβεῖ στόν ταπεινό, ἀμέσως καταφεύγει στήν προσευχή, καί ὅλους τούς θεωρεῖ σάν εὐεργέτες. Ἐμεῖς ξεφύγαμε ἀπό τόν δρόμο τῆς ἀλήθειας καί ἀπό τίς ὑποδείξεις τῶν ἁγίων, καί θέλουμε νά χαράξουμε μόνοι τόν δρόμο μας, σύμφωνα μέ τά πονηρά μας θελήματα.

Τί εἶναι τάχα εὐκολότερο ἀπότό ν’ ἀκούσουμε ἕναν ἅγιο καί πρακτικό δάσκαλο, τόν ἀββᾶ Ἀμμωνᾶ, πού λέει:«πρόσεχε μέ ἀκρίβεια τόν ἑαυτό σου, ὥστε, ἄν κάποιος σέ πικράνει σέ ὁ,τιδήποτε, νά μήν πεῖς τό παραμικρό. Σώπαινε, μέχρι νά ἠρεμήσει ἡ καρδιά σου μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή, καί τότε βοήθησε τόν ἀδελφό πού σ’ ἔθλιψε».
Πραγματικά, ὅποιος ποθεῖ τόν ἴσιο δρόμο, κάθε φορά πού ταράζεται, μαλώνει τόν ἑαυτό του καί τόν ἐλέγχει ἀδιάκοπα, λέγοντας:
· Τί μανιάζεις, ψυχή μου; Τί ταράζεσαι σάν τούς ἐπιληπτικούς; Αὐτό ἀκριβῶς δείχνει πώς εἶσαι ἄρρωστη. Ἄν δέν ἤσουν, δέν θά πονοῦσες.Γιατί, ἀντί νά μέμφεσαι τόν ἑαυτό σου, τά βάζεις μέ τόν ἀδελφό σου, πού σοῦ φανέρωσε τήν ἀρρώστεια σου στήν πράξη καί σ’ ὅλη της τήν σοβαρότητα;