Ὁ ἀόρατος κόσμος τῶν ἀγγέλων. (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Ὁ ἀόρατος κόσμος τῶν ἀγγέλων

 (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Ακούσατε, ἀγαπητοί μου, πρὸ ὀλίγου τὸ «Πιστεύω». Εἶνε δώδεκα ἄρθρα. Σπανίως κείμενο ἔχει τόσο μεγάλη ἀξία  ὅση  ἔχει τὸ κείμενο τοῦ «Πιστεύω». Λίγα λόγια, ἀλλὰ μεγάλη οὐσία, πολλὰ τὰ διδάγματα.  Στὸ  πρῶτο ἄρθρο τοῦ «Πιστεύω»  ὁμολογοῦμε - διακηρύσσουμε ἐκ βάθους καρδίας τὴν πίστι μας ὅτι ὑπάρχει Θεός· εἰς πεῖσμα τῶν δαιμόνων καὶ εἰς πεῖσμα τῶν  ἀθέων ὑπάρχει Θεός· αὐτὴ εἶνε ἡ βάσις, τὸ θεμέλιο.
Στὸ Σύμβολο τῆς πίστεως διακηρύσσουμε ἀκόμη, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶνε ὅπως οἱ ἀρχαῖοι εἰδωλολατρικοὶ θεοί, ποὺ κάθονται μὲ χλιδὴ καὶ ῥαστώνη ἐπάνω στὶς κορυφὲς τοῦ Ὀλύμπου, ἀλλὰ εἶνε Πατέρας ποὺ ἀγκαλιάζει ἀνατολὴ καὶ  δύσι, βορρᾶ καὶ νότο, καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του φτάνει μέχρι τὰ μικρότερα πλάσματά του.
Διακηρύσσουμε ἀκόμη, ὅτι  ἡ δύναμί του εἶνε ἀσύλληπτη· αὐτὸς εἶνε ἡ ὄντως ὑπερδύναμις· κακῶς λέγονται ὑπερδυνάμεις μερικὰ ἐπίγεια κράτη· τίποτα δὲν εἶν᾽ αὐτὰ μπροστὰ στὴν  ἄπειρη δύναμι τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Ὁμολογοῦμε ἀκόμα, ὅτι  ὁ Θεὸς εἶνε «ποιητὴς οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων» (ἄρθρ. 1).

Ἀγγελολογία – δαιμονολογία. Πρωτοπρ. Άγγελος Αγγελακόπουλος

Ἀγγελολογία – δαιμονολογία

Πρωτοπρ. Άγγελος Αγγελακόπουλος  εφημέριος Ι. Ν. ΠαναγίαςΜυρτιδιωτίσσης Πειραιώς

Ἑν Πειραιεί 7-11-2012
Βασική διάκριση της Ορθοδόξου Θεολογίας είναι η διάκριση μεταξύ κτιστού και ακτίστου. Άκτιστος, δηλ. αδημιούργητος, χωρίς αιτία δημιουργίας είναι μόνον ο Άγιος Τριαδικός Θεός, ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα. Κτιστός, δηλ. δημιουργημένος, με αιτία δημιουργίας είναι ο νοερός και αισθητός κόσμος.
 Ο άκτιστος, παντοδύναμος, άπειρος και πανάγαθος Άγιος Τριαδικός Θεός πριν δημιουργήσει τον κτιστό αισθητό, υλικό και ορατό αυτόν κόσμο, δημιούργησε τον κτιστό νοητό, πνευματικό και αόρατο κόσμο. Δημιούργησε τον κόσμο των αΰλων, των επουρανίων Ασωμάτων Δυνάμεων.
Γι’αυτό λέει : «όταν εποίησα άστρα, ήνεσάν με άγγελοι». στήν αρχή, όταν δημιούργησε τούς Αγγέλους, τούς άφησε στην εξουσία τους. Ένας, λοιπόν, από τούς Αγγέλους, ο λεγόμενος Εωσφόρος, πρώτος ανάμεσα στούς Αγγέλους καί διορισμένος από τόν Θεό νά είναι αφέντης, αρχηγός σ’ ένα Αγγελικό Τάγμα, υπερηφανεύθηκε καί σκέφθηκε νά βάλει τόν θρόνο του πάνω από τόν Θεό.
Καί παρευθύς μόνο πού τό συλλογίσθηκε, έπεσε κάτω στήν άββυσο της γης καί από Άγγελος, πού ήταν, έγινε διάβολος. Καί καταπόδι του, μαζί του πήγε όλο τό τάγμα του και έγιναν από φωτεινοί σκοτεινοί και από Άγγελοι δαίμονες.

Άγγελοι συλλειτουργοί

Ο Άγιος Νήφων, επίσκοπος Κωνσταντιανής (4ος αι.) αξιώθηκε νά δει πολλά θεϊκά οράματα με τα φωτισμένα από το Άγιο Πνεύμα μάτια της ψυχής του.
Κάποτε, σε Μια θεία λειτουργία, μόλις ο λειτουργός εκφώνησε: «Ευλογημένη ή βασιλεία...», ο άγιος είδε φωτιά νά κατεβαίνει από τον ουρανό και νά καλύπτει το άγιο θυσιαστήριο και τον ιερέα, χωρίς εκείνος νά καταλάβει τίποτα.

Αργότερα, όταν άρχισε νά ψάλετε ο τρισάγιος ύμνος από το λαό, τέσσερις άγγελοι κατέβηκαν κι έψαλλαν μαζί τους, στον 'Απόστολο, φανερώθηκε ο μακάριος Παύλος νά καθοδηγεί τον αναγνώστη.
Στο «Αλληλούια», μετά τον' Απόστολο, οι φωνές του λαού ανέβαιναν ενωμένες στον ουρανό σαν ένα πύρινο σφιχτοπλεγμένο σχοινί.

Υπάρχουν και ενεργούν οι Άγιοι και οι Άγγελοι στη ζωή μας; Ομιλίες Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

1. Οι Άγιοι στη ζωή μας(6 λεπτά)
Απόσπασμα από ομιλία π. Αθανασίου (Μ. Λεμεσού) που έγινε στον Ι. Ν. Αποστόλου Βαρνάβα στις 29/4/98 (6 λεπτά) (2.97)
(Αναφορά σε περιστατικά μοναχών όπου μέσω μιας απλής πράξης έφεραν την επέμβαση των Αγίων στη ζωή τους.)

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


2. Αποκαλύψεις κατά τη Θεία Λειτουργία (9’5 λεπτά)
Απόσπασμα από ομιλία π. Αθανασίου (Μ. Λεμεσού) που έγινε στον Ι. Ν. Αποστόλου Βαρνάβα στις 28/1/98  (9’5 λεπτά) (2.91)

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)
Πηγή αρχείων omilies.net

Η σύγχρονη ψευδοαγγελολογία. πρωτ. Βασιλείου Γεωργοπούλου

Η σύγχρονη ψευδοαγγελολογία

πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ

Ανησυχητικό φαινόμενο της εποχής μας, νεοεποχίτικη πρακτική πνευματικής σύγχυσης  αποτελεί το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό υπάρχει μία αυξανόμενη ενασχόληση και αναφορά στους αγγέλους σε πλήθος νεοεποχίτικων περιοδικών, κοσμικών εντύπων, βιβλίων και διαδικτυακών τόπων, ακόμη και με την έκδοση ειδικών ad hoc περιοδικών¹.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι αυτή η έκρηξη ενασχόλησης με τους αγγέλους έχει οδηγήσει κάποιους ετερόδοξους θεολόγους ερευνητές  να κάνουν λόγο για  μία «νέα θρησκεία των αγγέλων»², η οποία μάλιστα, όπως έχει ορθώς επισημανθεί, δεν χρειάζεται καμμία πίστη στο Θεό³.
Σύμφωνα με μία άλλη προσέγγιση το φαινόμενο μπορεί να χαρακτηριστεί, επίσης, ως μία εκκοσμικευμένη μορφή λαϊκής θρησκευτικότητας του δυτικού ανθρώπου⁴.

Ὁ φίλος τῶν ἀγγέλων. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.114-119)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Ὁ Ἅγιος Νήφων, ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς, ἄρχαῖος ἱεράρχης τῆς Ἀλεξανδρινῆς Ἐκκλησίας καί σύγχρονος τοῦ Μ. Ἀθανασίου (4ος αἰ.), ἀξιώθηκε νά δεῖ στήν ἐπίγεια ζωή του πλῆθος ὁραμάτων, κι ἀνάμεσα σ’ αὐτά πολλές ἀγγελοφάνειες.
Ἦταν οἰκεῖος καί ἀγαπητός στούς ἀγγέλους.  Συχνά τοῦ φανερώνονταν, χάρη στήν ἁγία του βιοτή, καί τοῦ ἀποκάλυπταν μυστήρια τοῦ οὐρανοῦ, ὠφέλιμα καί διδακτικά σέ ὅλους.

Νέος ἀκόμη ὁ ἅγιος, ζώντας στήν Κωνσταντινούπολη, ὑποχώρησε στήν κακή ἐπιθυμία  Οἱ δαίμονες πανηγύρισαν γιά τήν ἦττα του, πού εἶχαν προκαλέσει οἱ ἴδιοι μέ φοβερούς πειρασμούς. Ἐκεῖνος ὄμως, μετανοημένος, τά ἔβαλε μέ τή σάρκα του κι ἄρχισε μ’ ὅλη τή δύναμη νά χτυπάει τό πρόσωπό του.  Πύρινη προσευχή ἔβγαινε ἀπό τά χείλη του μέ κατάνυξη καί συντριβή.
Ἀμέσως παρουσιάστηκε ἅγιος ἄγγελος καί τόν στεφάνωσε γιά τή μετάνοιά του. Ὕστερα ἅπλωσε ἕνα σχοινί κι ἔδεσε ὅλους μαζί τούς δαίμονες, πού τόν εἶχαν ρίξει στήν ἁμαρτία.  Καί βγάζοντας ἕναν-ἕναν, τούς ἔδινε ἀπό χίλιους ραβδισμούς, λέγοντας:
-Ἄλλη φορά νά μή γίνεστε αἰτία νά χτυποῦν οἱ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τό κρομί τους!
Ὁ ἄγγελος τούς τυράννησε γιά πολύ, κι οἱ δαίμονες χάλαγαν τόν κόσμο μέ τίς κραυγές τους. Ἀπό τότε, ὅταν ἔβλεπαν τόν Νήφωνα, γίνονταν ἄφαντοι, γιατί φοβοῦνται τό ξύλο...

Ὁ Πανορμίτης. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.237-241)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Στή Σύμη, τό νησάκι τῆς Δωδεκανήσου μέ τά ἑβδομήνταεφτά ἐξωκκλήσια καί μοναστήρια, οἱ κάτοικοι εὐλαβοῦνται ἰδιαίτερα τούς Παμμεγίστους Ταξιάρχες. Ὑπάρχουν ἐκεῖ ἐννέα μοναστήρια τῶν Ταξιαρχῶν, ὅσα δηλαδή καί τά τάγματα τῶν Ἀσωμάτων Ἀγγέλων.
Τό πιό φημισμένο μοναστήρι εἶναι ὁ Πανορμίτης, ἀφιερωμένο στόν ἀρχάγγελο Μιχαήλ καί χτισμένο στά βυζαντινά χρόνια πάνω στά ἐρείπια ἀρχαίου ναοῦ, τοῦ Πανορμίου Ποσειδώνα. Ἔτσι ὁ Πανορμίτης πῆρε ὄχι μόνο τή θέση, ἀλλά καί τήν ἰδιότητα τοῦ ἀρχαίου θεοῦ, γιατί ἀπό τότε θεωρεῖται προστάτης τῶν θαλασσινῶν μας.  Γι’ αὐτό τά περισσότερα συμιακά καΐκια ἔχουν τ’ ὄνομά του.
Ἄν καί τά ἱστορικά στοιχεῖα εἶναι πενιχρά, εἶναι ὅμως πλούσια ἡ συμιακή παράδοση, πού ἀναφέρεται στήν ἵδρυση τῆς μονῆς τοῦ Πανορμίτη:
Μιά εὐλαβής νοικοκυρά, καθώς ἔσκαβε στήν τοποθεσία Πάνορμο, βρῆκε κάτω ἀπό ἕνα σχίνο μιά πολύ μικρή καί παλαιά εἰκόνα τοῦ ἀρχαγέλλου Μιχαήλ.  Τήν πῆρε κρυφά στό σπίτι της καί τήν ἔβαλε στό εἰκονοστάσι, μπροστά στό ὁποῖο ἄναβε ἀκοίμητο καντήλι.

Ὁ παρήκοος ὑποτακτικός μάρτυρας. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.112-114)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Ἕνας μοναχός σκητιώτης ἦταν γιά μερικά χρόνια ὑποτακτικός σέ κάποιο γέροντα. Ἀπό φθόνο ὅμως τοῦ δαίμονα, ἀθέτησε τήν ὑπακοή του χωρίς σοβαρή αἰτία. Ὁ γέροντας τοῦ ἔβαλε κανόνα γιά τήν παρακοή του, μά ἐκεῖνος τόν καταφρόνησε κι αὐτόν.
Ἔφυγε λοιπόν καί πῆγε στή Ἀλεξάνδρεια. Ἐκεῖ τόν συνέλαβε, σάν χριστιανό, ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας, καί τόν πρόσταξε νά θυσιάσει στά εἴδωλα. Ὁ μοναχός ἀρνήθηκε. Οἱ δήμιοι τόν ἔδειραν ἄσπλαχνα μέ βούνευρα καί, τέλος, τόν ἀποκεφάλισαν.
Τή νύχτα οἱ χριστιανοί πῆραν κρυφά τό μαρτυρικό σῶμα , κι ἀφοῦ τό ἄλειψαν μέ μύρα καί τό τύλιξαν μέ σεντόνια, τό ἔβαλαν σέ λάρνακα καί τό τοποθέτησαν στό ἱερό μιᾶς ἐκκλησίας, τιμώντας το ἔτσι σάν μαρτυρικό λείψανο.
Ἀπό τότε, σέ κάθε θεία λειτουργία συνέβαινε τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός: Στήν ἐκφώνηση, «Ὅσοι κατηχούμενοι προέλθετε», ἔβλεπαν οἱ πιστοί τή λάρνακα νά βγαίνει μόνη της καί νά πηγαίνει στό νάρθηκα.  Μόλις τελείωνε ἡ λειτουργία, ἐπέστρεφε πάλι μόνη της στό ἅγιο βῆμα.

Ἡ ἀγγελική ζωή τοῦ μεγάλου Παϊσίου. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.109-112)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

 Ὁ Μέγας Παΐσιος, αἰγύπτιος ἀσκητής καί δεινός νηστευτής, γεννήθηκε γύρω στό 300 ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς, κι ἦταν τό ἕβδομο καί τελευταῖο παιδί τῆς οἰκογένειας.

Ἡ μητέρα του ἔμεινε χῆρα καί ἡ μέριμνα τόσων παιδιῶν τήν ἔκανε συχνά νά λυγίζει.  Μιά νύχτα παρουσιάζεται ἄγγελος Κυρίου καί τῆς λέει:
-Μ’ ἔστειλε ὁ Θεός, ὁ πατέρας τῶν ὀρφανῶν, νά σέ ρωτήσω γιατί ταράζεσαι τόσο μέ τή φροντίδα τῶν παιδιῶν σου.  Μόνη σου τά φροντίζεις; Δέν μεριμνᾶ γι’ αὐτά κι ὁ Θεός; Μή λυπᾶσαι λοιπόν.  Ἀφιέρωσε μάλιστα ἕνα ἀγόρι σου στό Θεό, γιά νά δοξάσει τό πανάγιο ὄνομά Του.
-Ὅλα τά παιδιά μου εἶναι δικά Του. Ἄς διαλέξει ὅποιο θέλει, εἶπε ἡ μητέρα.
-Αὐτός εἶναι εὐάρεστος στὸ Θεό, εἶπε ὁ ἄγγελος, πιάνοντας τόν Παΐσιο ἀπ’ τό χέρι.
-Αὐτός δέν εἶναι ἱκανός. Πάρε καλύτερα ἕναν ἀπό τούς μεγάλους.
-Καλή μου γυναίκα, λές πώς ὁ Παΐσιος δέν εἶναι ἱκανός νά ὑπηρετήσει τόν Κύριο, ἐπειδή εἶναι ἀνήλικος.  Νά ξέρεις ὅμως, ὅτι ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ συνήθως φανερώνεται στούς ἀδυνάτους.  Τοῦτος ἐδῶ, ὁ μικρότερος, εἶναι ὁ ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ καί πρόκειται νά Τόν εὐαρεστήσει.
Αὐτά εἶπε ὁ ἄγγελος κι ἔγινε ἄφαντος.  Μεγαλώνοντας ὁ μικρός ἀλλά καί ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ, πόθησε τή μοναχική πολιτεία. Ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί πῆγε στήν ἔρημο, κοντά στόν ἀββά Παμβώ, πού τόν ἔκειρε μοναχό.

Τό μάθημα τοῦ Πατριάρχη. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.247-248)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλος Ε΄ (1748-1751,1752-1757), ταλαιπωρημένος ἀπό τούς Τούρκους, καθώς καί ἀπό ὁρισμένους δύστροπους ἀρχιερεῖς, ἐγκατέλειψε τό θρόνο του καί ἦθε στό Ἅγιον Ὄρος (1757), ὅπου κοινοβίασε σάν ἁπλός μοναχός στήν καλύβη τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, στή σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης.

Ἄν καί προχωρημένος στήν ἡλικία, καλλιεργοῦσε μέ ἀπαράμιλλη ὑπομονή καί ἀντοχή ἕνα κτῆμα τῆς καλύβης μέ ἐλαιόδενδρα, πού βρισκόταν στήν παραλία.
Οἱ πατέρες τῆς Σκήτης τοῦ ἔδωσαν, ἀπό σεβασμό καί συμπάθεια, ἕνα γαϊδουράκι, γιά νά μεταφέρει τά ἐργαλεῖα του καί ὅ,τι ἄλλο ἀναγκαῖο.
Μία καλοκαιρινή μέρα μέ δυνατή ζέστη ὁ πατριάρχης ἀνέβαινε μέ τό ὑποζύγιο ἀπό τό κτῆμα πρός τό κελλί.  Καί ξαφνικά, στό δυσκολότερο σημεῖο τοῦ δρόμου, βλέπει δύο λαμπρούς νέους, πού σκούπιζαν τόν ἱδρώτα ἀπό τό πρόσωπο ὅσων ἀνέβαιναν τό κουραστικό μονοπάτι.

Ἡ δύναμη τῆς πίστεως. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.232-235)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Ὁ Γιάννης Ἀπῆκος, ἀπό τό Μανταμάδο τῆς Λέσβου, ξενιτεμένος στὴ Γερμανία, ζοῦσε ἥσυχα καί χριστιανικά μέ τή γυναίκα του Καλλιόπη.
Τό Νοέμβριο τοῦ 1987 ἡ Καλλιόπη ἀρρώστησε σοβαρά μέ βαρύ ἐγκεφαλικό.  Μεταφέρθηκε ἀμέσως σέ γερμανικό νοσοκομεῖο, ὅπου παρέμενε σέ κωματώδη κατάσταση γιά πέντε βδομάδες. Οἱ γιατροί δέν τῆς ἔδιναν ζωή. Ὥρα μέ τήν ὥρα περίμεναν τό μοιραῖο.
Στήν οἰκογένεια ἐπικρατοῦσαν πόνος καί θλίψη.  Νά ὅμως πού φάνηκε κάποια ἐλπίδα: Ὁ προστάτης τοῦ Μανταμάδου, τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας τους, ὁ Ταξιάρχης Μιχαήλ.
Ὅλη ἡ οἰκογένεια γονάτισε αὐθόρμητα μπροστά στό εἰκονοστάσι καί σήκωσε τά μάτια ἱκετευτικά στό εἰκόνισμα τοῦ ἀρχάγγελου.  Προσευχήθηκαν μέ πόνο, μέ πίστη, μέ δάκρυα. Ὕστερα σηκώθηκαν γαληνεμένοι, μέ κάποια κρυφή ἐλπίδα.
Ἀπ’ αὐτήν ὅμως τήν ὁμαδική προσευχή ἀπουσίασε ὁ ἀδελφός τῆς ἄρρωστης, ὁ Ἡρακλῆς. Ἦταν μάρτυρας τοῦ Ἰεχωβᾶ, γι’  αὐτό εἶχε ἀνοίξει ἀθόρυβα τήν πόρτα κι εἶχε ἐξαφανιστεῖ.
Πρωί-πρωί ξεκίνησαν γιά τό νοσοκομεῖο. Ἐκεῖ δοκίμασαν μιά ἔκπληξη. Ἡ ἄρρωστη, πού μέχρι χθές βρισκόταν σέ κῶμα, εἶχε ἀνοιχτά τά μάτια καί τούς κοιτοῦσε.
-Τί συμβαίνει, Καλλιόπη; ρώτησε ὁ Γιάννης.
-Ποῦ πήγατε τήν εἰκόνα τοῦ Ταξιάρχη πού εἴχαμε σπίτι; ρώτησε ἐκείνη μέ δυσκολία.
-Ἐκεῖ εἶναι, στή θέση της.
Τότε φάνηκε ἡ γυναίκα νά ἡσυχάζει, καί μέ πολύ κόπο συνέχισε.

Τό τάμα. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.241-244)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

 Ὁ Καπετάν Κυριάκος, ἀπ’ τή Σύμη, ἕνας θεοφοβούμενος θαλασσόλυκος, κάθε χρόνο, πρίν φύγει γιά τή Μπαρμπαριά μέ τό βουτηχτάδικό του, θά πήγαινε στόν Πανορμίτη κερί καί λάδι, θά κολλοῦσε ἕνα πεντόλιρο στό μέτωπο τοῦ Ταξιάρχη καί θα’ παιρνε τόν παπά νά τοῦ κάνει ἁγιασμό.
Ἔτσι ἔκανε καί σέ τοῦτο τό ταξίδι.  Ξαφνικά φύσηξε πουνέντες, ἀπό κείνους πού τύχαιναν μιά φορά τό μήνα.  Γιά νά μή χάσει τόν εὐνοϊκό αὐτό καιρό ὁ καπετάνιος, πρόσταξε καί λύσανε τούς κάβους, σηκώσανε τήν ἄγκυρα κι ἁπλώσανε τά πανιά. Ὕστερα ἔριξε ἁγιασμό στή θάλασσα καί σάλπαρε μέ τή «Βασιλική», τήν τρικάταρτη μπρατσέρα του.
Μά πρίν φτάσει στόν κάβο τοῦ λιμανιοῦ, τό καΐκι τραβοῦσε ἴσα γιά τήν ξέρα.  Τοῦ κάκου ὁ καπετάνιος στριφογύριζε τό διάκι δεξιά. Ἡ «Βασιλική» δέν ἄκουγε τιμόνι.
-Κάτω τά πανιά παιδιά, πιάστε τά κουπιά, θά τρακάρουμε!  Φώναξε ὁ καπετάν Κυριάκος.  Ρίξτε τήν ἄγκυρα κι ἐλᾶτε ὅλοι ἐδῶ.
Ἀμέσως ὅλο τό τσοῦρμο –βουτηχτάδες, κουπάδες, μοῦτσοι- συνάχτηκαν γύρω του. Ἔφερε ἐκεῖνος ἀπό τήν κάμαρα τόν Ἅη Νικόλα καί τόν Ταξιάρχη, καί, κρατώντας τό εὐαγγέλιο, τούς εἶπε ἐπίσημα:
-Θά ὁρκίστηκαν ὅλοι, μέ τήν σειρά, πώς δέν πήρατε τίποτα ἀπό Τόν Πανορμίτη, οὔτε γρόσια οὔτε τάματα οὔτε λουλούδια.
Ὁρκίστηκαν ὅλοι,  ἐκτός ἀπό ἕνα καινούργιο βουτηχτή.
-Ὁρκίσου κι ἐσύ, Μιχάλη.

Ὁ μοναχός κι ὁ ἄγγελος. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.257-258)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

 Ὁ μακαριστός γέροντας Ἰωσήφ ὁ Σπηλαιότης (†1959), προσπαθώντας νά στήρίξει ἕνα νέο μοναχό, πού τόν πολεμοῦσαν λογισμοί φυγῆς κι ἐπιστροφῆς στούς γονείς του, διηγήθηκε τό ἀκόλουθο θαυμαστό γεγονός:
 Λίγο πρίν ἔρθω ἐδῶ, στά Κατουνάκια, ἔκοιμήθη κάποιος μοναχός, ὑποτακτικός σ’ ἕνα τυφλό γέροντα. Ἄκουσε τί ἔγινε κάποτε μ’ αὐτόν: 
Μιά μέρα πέρασε ἀπό τό κελλί τους ἕνας κοσμικός.
 -Ἀπό ποῦ εἶσαι; ρώτησε ὁ μοναχός.
 Ἀπό τήν ἀπάντηση κατάλαβε πώς ἦταν χωριανός του, ἀλλά δέν τοῦ συστήθηκε.
 -Τί γίνεται ὁ τάδε; Ξαναρώτησε ὁ μοναχός, ἐννοώντας τόν πατέρα του.
 -Πέθανε, ἀπάντησε ὁ ξένος, κι ἄφησε τή γυναίκα καί τρία κορίτσια ὀρφανά στούς δρόμους. Εἴχανε κι ἕνα γιό, ἀλλ’ αὐτός εἶχε φύγει ἀπό χρόνια καί δέν ἤξεραν τί ἀπέγινε.
 Μόλις τ’ ἄκουσε ὁ μοναχός, σάν νά χτυπήθηκε ἀπό κεραυνό. Ἀμέσως ἄρχισαν νά τόν προσβάλλουν οἱ λογισμοί τῆς φυγῆς.
  Ὁ γέροντας δέν τοῦ ἔδωσε εὐλογία.  Τόν συμβούλεψε κλαίγοντας. Ἐκεῖνος ἐπέμενε.  Τελικά δέν μπόρεσε νά τόν μεταπείσει καί τόν ἄφησε στό θέλημά του.
 Ὁ ὑποτακτικός ἔφυγε. Ἀφοῦ βγῆκε ἀπό τό Ὄρος, κάθησε στή σκιά ἑνός δέντρου νά ξεκουραστεῖ. Ἐκεῖ καταφτάνει σέ λίγο ἱδρωμένος ἕνας ἄλλος μοναχός, καί κάθεται κοντά του.

Ἡ νηστεία τῆς Τετάρτης καί τῆς Παρασκευῆς. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.259-260)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

 Ὁ μοναχός Γαλακτίων Ἰλλίε, κοινοβιάτης στή μονή Συχάστρια τῆς Ρουμανίας ἀπό τό 1918, τηροῦσε μέ ἀκρίβεια τή νηστεία. Ἄν δέν τελείωνε τόν μοναχικό του κανόνα, δέν ἔτρωγε τίποτα.  

Τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή νήστευε μέχρι τό βράδυ, τήν ὥρα πού ἔβγαιναν τ’ ἀστέρια.  Τότε ἔκανε τόν σταυρό του, ζητοῦσε συγχώρηση ἀπ’ ὅλους, ἔπαιρνε ἀντίδωρο καί ὕστερα ἔτρωγε.
-Γέροντα, τοῦ εἶπε ὁ μαθητής του, ἡ μέρα εἶναι μεγάλη, κι ἐσύ ἡλικιωμένος καί ἀδύνατος.  Δέν εἶναι καλύτερα νά τρῶς τό φαγητό σου νωρίτερα;
-Κάποτε, ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος, ἕνα ἅγιος εἶδε νά πηγαίνουν κάποιο νεκρό στόν τάφο.  Μπροστά καί πίσω τῶν συνόδευαν δυό ὡραῖοι ἄγγελοι. ‟Ποιοί εἶστε ἐσεῖς;’’ ρώτησε ὁ ἅγιος. 

‟Ἐγώ ὀνομάζομαι Τετάρτη καί ἐγώ Παρασκευή!’’ ἀπάντησαν οἱ ἄγγελοι. ‟ Ἤρθαμε ἐδῶ, μέ ἐντολή τοῦ Κυρίου, νά βοηθήσουμε αὐτή τήν ψυχή, γιατί σ’ ὅλη τή ζωή της νήστευε τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή γιά νά τιμήσει τά Πάθη τοῦ Κυρίου’’.

Ἀπό τότε, συμπλήρωσε ὁ π. Γαλακτίων, δέν ἔφαγα ποτέ πιά αὐτές τίς μέρες, γιά νά μέ βοηθήσουν κι ἐμένα ἡ Τετάρτη καί ἡ Παρασκευή τήν ὥρα τοῦ θανάτου μου.

Τό πηγάδι τῆς μονῆς Δοχειαρίου. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.216-217)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

 

Ὅταν βασίλευε στό Βυζάντιο ὁ Ἀνδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (1282-1328), Οἰ ἀρχάγγελοι Μιχαήλ καί Γαβριήλ εὐεργέτησαν θαυματουργικά τούς πατέρες τῆς μονῆς Δοχειαρίου, ἀποκαλύπτοντάς τους  πηγή νεροῦ.
Μέχρι τότε τό νερό ἔφτανε στή μονή μέ αὐλάκια, ἀπό τρία μίλια ἀπόσταση, μέ ἀποτέλεσμα νά μολύνεται καί νά προξενεῖ στούς μοναχούς ἀρρώστιες, κυρίως πρηξίματα καί ποδαλγίες.  Συνάχθηκαν λοιπόν κι ἀποφάσισαν νά σκάψουν.  Συνάχθηκαν λοιπόν κι ἀποφάσισαν νά σκάψουν βαθιά καί νά τοποθετήσουν μεγάλους σωλῆνες, ἀπ’ ὅπου θά περνοῦν πιά τό νερό ἀσφαλισμένο.
Ἀνέθεσαν τό ἔργο σ’ ἕναν μοναχό χτίστη, τό Θεόδουλο, κι αὐτός ἀποφάσισε νά τό βάλει τήν ἑπόμενη κιόλας μέρα σ’ ἐφαρμογή.
Τήν ἴδια νύχτα παρουσιάζονται, οἱ ἀρχάγγελοι Μιχαήλ καί Γαβριήλ στό Θεόδουλο, σέ ὄνειρο, καί τοῦ λένε:
-Γιατί κουράζεστε καί ταλαιπωρεῖστε μάταια κι ἐσύ καί τό μοναστήρι; Μάθε, πώς τό νερό βρίσκεται μέσα στή μονή.
Μόλις τ’ ἄκουσε ἐκεῖνος, τοῦ φάνηκε πώς σηκώθηκε καί εἶπε:
-Δεῖξτε μου, σᾶς παρακαλῶ, πού εἶναι;
Τότε οἱ ἀρχάγγελοι τόν πῆραν ἀπ’ τό χέρι καί τόν πῆγαν στό σημεῖο πού βρίσκεται σήμερα τό πηγάδι. Ὕστερα ἔσκαψαν μ’ ἕνα δικέλλι, ἔβγαλαν νερό κι ἔδωσαν στό Θεόδουλο νά πιεῖ. Ἤπιε ἐκεῖνος καί τοῦ φάνηκε πολύ γλυκό.

Ἐπέμβαση τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ σέ ἐγχείρηση. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.230-231)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Ἕνα ἀπό τά πολλά θαύματα τοῦ Ταξιάρχη στό Μανταμάδο τῆς Λέσβου, μέ προσωπική παρουσία του, εἶναι καί ἡ θεραπεία ἑνός παιδιοῦ, τοῦ Βασίλη Καραστήρη ἀπό τήν Ἀθήνα.
Ἐνῶ ἔπαιζε ὁ μικρός, ἔπεσε καί χτύπησε ἄσχημα στό κεφάλι.  Τόν μετέφεραν στό νοσοκομεῖο, ὅπου διαπίστωσαν πώς εἶχε μείνει τυφλός καί παράλυτος.
Ὁ διευθυντής κάλεσε τούς γονεῖς τοῦ παιδιοῦ στό γραφεῖο του καί τούς εἶπε:
-Ἡ κατάσταση εἶναι σοβαρή.  Χρειάζεται ἄμεση ἐπέμβαση, ἀλλά οἱ ἐλπίδες ἐπιτυχίας εἶναι σχεδόν μηδαμινές, μία ὥς δύο στίς ἑκατό.  Πρέπει ν’ ἀποφασίσετε ἔγκαιρα, πρίν εἶναι ἀργά.
Ἡ μητέρα ἔνιωσε νά χάνει τόν κόσμο. Ὁ πατέρας ρώτησε:
-Δέν ὑπάρχει ἄλλη λύση, ἄλλη ἐλπίδα, γιατρέ μου;
-Δυστυχῶς, ὄχι.
Ἔσκυψε τότε καί ὑπέγραψε.  Τό παιδί ὁδηγήθηκε στό χειρουργεῖο. Ἐνῶ τό ἑτοίμαζαν γιά τήν ἐγχείρηση, καθώς διηγήθηκε ἀργότερα τό ἴδιο, τό σκοτάδι τῶν ματιῶν τοῦ διαλύθηκε, κι ἕνα φωτεινό ὅραμα πῆρε τή θέση του:
Βρέθηκε μπροστά σ’ ἕνα ναό μέ καμάρες, πού ἡ πρόσοψή τους ἦταν χτισμένη μέ κόκκινες πέτρες.  Ἀπό τήν ἀνοιχτή του πόρτα ἔβγαινε ἕνα ἐκτυφλοτικό φῶς.

Τό θαῦμα τῆς μονῆς Δοχειαρίου. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.213-216)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Στά χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ Νικηφόρου Γ΄ τοῦ Βοτανειάτη (1078-1081), ἡσύχαζε στό Ἅγιον Ὄρος, στήν τοποθεσία Δάφνη, ὁ μοναχός Εὐθύμιος μέ τή συνοδεία του. Ὕστερα ὅμως ἀπό ἐπιδρομή τῶν Σαρακηνῶν, ἀναγκάστηκαν νά φύγουν καί νά ἐγκατασταθοῦν στή θέση πού βρίσκεται σήμερα ἡ μονή Δοχειαρίου. Αὐτοί ἔχτισαν ἐκεῖ τήν μονή.
Τόν Εὐθύμιο διαδέχθηκε ὁ ἀνηψιός του Νεόφυτος. Ὁ Νεόφυτος εἶχε στόν κόσμο μεγάλη περιουσία, πού τή διέθεσε τώρα γιά νά χτίσει ἐκκλησία καί ν’ ἀσφαλισει τή μονή μέ τειχόκαστρο καί πύργο. Ἦταν ὅμως λυπημένος, γιατί τά χρήματα δέν ἐπαρκοῦσαν γιά τήν ἁγιογράφηση τοῦ ναοῦ.  Ζήτησε τότε τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, κι Ἐκεῖνος ἀπάντησε μέ τό ἀκόλουθο θαῦμα:
Ἐξήντα μίλια ἀπό τό Ἅγιο Ὄρος, στό νησί Λόγγος, εἶχε ἡ μονή ἕνα μετόχι, κι ἐκεῖ κοντά βρισκόταν στύλος ἀρχαῖος μέ τήν ἐπιγραφή: «Ὅποιος μέ χτυπήσει στό κεφάλι, θά βρεῖ χρυσάφι ἄφθονο».
Πολλοί δοκίμαζαν, πετώντας πέτρες στή κορυφή τοῦ στήλου, ἀλλά χωρίς ἀποτέλεσμα.

«Ἄξιόν ἐστιν...» . «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.211-213)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Σέ ἕνα ἀπό τά κελλιά ποὺ βρίσκονται στά περίχωρα τῶν Καρυῶν, στό Ἅγιο Ὄρος, ἀφιερωμένο στήν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡσύχαζε στά 982 κάποιος γέροντας μέ τόν ὑποτακτικό του.
Ἕνα Σάββατο βράδυ, 10 Ἰουνίου, ἔφυγε ὁ γέροντας γιά νά παραβρεθεῖ σέ ἀγρυπνία τοῦ ναοῦ τοῦ Πρωτάτου, κι ἀνέθεσε στόν ὑποτακτικό νά διαβάσει μόνος του τήν ἀκολουθία.
Τή νύχτα ὁ μοναχός ἄκουσε χτύπημα στήν πόρτα. Ἀνοίγει καί βλέπει κάποιον ἄγνωστο μοναχό.
Ὁ ἐπισκέτπης ἔμεινε τή νύχτα ἐκείνη στό κελλί, κι ἔψαλαν μαζί τήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθου.
Πρίν τήν ἐνάτη ὠδή τῶν κανόνων, ὁ μοναχός τοῦ κελλιοῦ ἔψαλε τόν μέχρι τότε γνωστό ὕμνο τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ ποιητῆ: «Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ....», ἐνῶ ὁ ξένος πρόσθεσε πρίν ἀπ’ αὐτόν τό ἄγνωστο μέχρι τότε: «Ἄξιον ἐστιν, ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν».
Ὁ πρῶτος τ’ ἄκουσε καί εἶπε μέ θαυμασμό:
-Ἐμεῖς μόνο «Τὴν τιμιωτέραν» ψάλλουμε. «Ἄξιος ἐστι»  μᾶς εἶναι ἄγνωστο.  Σέ παρακαλῶ, γράψε μου αὐτόν τόν ὕμνο γιά νά τόν ψάλλω κι ἐγώ στή Θεοτόκο.
-Φέρε μου μελάνι καί χαρτί, καί θά σοῦ τόν γράψω.
-Οὔτε μελάνι ἔχω οὔτε χαρτί!
-Φέρε μου τότε μιά πλάκα.

Ἡ τιμωρία τῆς μνησικακίας. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.198-199)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Ὁ πρεσβύτερος Τίτος καί ὁ διάκονος Εὐάγριος ἦταν ἐπίσης συμμοναστές στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
Ὁ διάβολος, πού πάντοτε σπέρνει ζιζάνια, δημιούργησε ἔχθρα ἀνάμεσά τους.  Κι ἐνῶ πρῶτα ἦταν ἀγαπημένοι, ἔφασαν τώρα στό σημεῖο νά μή θέλουν νά ἰδωθοῦν.
Στήν ἐκκλησία δέν θύμιαζε ὁ ἕνας τόν ἄλλο.  Κι ὅταν ὁ ἕνας θύμιαζε, ὁ ἄλλος ἔφευγε μακριά.
Οἱ ἄλλοι μοναχοί πάσχιζαν νά τούς συμφιλιώσουν, ἀλλά χωρίς ἀποτέλεσμα.
Κάποτε ὁ πρεσβύτερος Τίτος ἀρρώστησε βαριά.  Συνῆλθε τότε καί κάλεσε μετανοημένος τόν Εὐάγριο γιά νά συγχωρεθοῦν. Ἐκεῖνος ὅμως ἀρνήθηκε νά τόν συγχωρήσει, κι ἄρχισε ἀπό μακριά νά τόν καταριέται καί νά τόν βρίζει.  Τόν ἄρπαξαν τότε καί τότε τόν ἔφεραν μέ τή βία στόν ἄρρωστο.
-Συγχώρεσέ με, ἀδελφέ, ἱκέτεψε ὁ Τίτος μέ δάκρυα, μόλις τόν εἶδε.
-Ποτέ δέν θά συμφιλιωθῶ μαζί σου οὔτε σ’ αὐτήν τή ζωή οὔτε στήν ἄλλη,  δήλωσε ἄσπλαχνα ὁ Εὐάγριος.
Τήν ἴδια στιγμή ἔπεσε κάτω νεκρός. Ἀντίθετα ὁ Τίτος σηκώθηκε ἀπό τό κρεββάτι ὑγιής καί διηγήθηκε στους πατέρες τά ἀκόλουθα:
-Εἶχα φτάσει κοντά στό θάνατο, χωρίς νά ἔχω συμφιλιωθεῖ μέ τόν Εὐάγριο.  Καί τότε, τί νά δῶ!  Μέ πλησίασαν ἄγγελοι, ἀλλά ἔφυγαν ἀμέσως κλαίγοντας γιά τό χαμό τῆς ψυχῆς μου.  Τότε ἦρθαν κοντά μου οἱ δαίμονες, χαρούμενοι πού θά μέ κέρδιζαν, ἐξ αἰτίας τῆς ὀργῆς καί τῆς μνησικακίας.  Γι’ αὐτό φώναξα νά μοῦ φέρετε τόν ἀδελφό νά συγχωρεθοῦμε.

Ὁ μύστης τῶν ἀπορρήτων. «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων»

 Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων» (σελ.200-202)

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2007

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐμφανίζεται σάν φωτεινό ὁρόσημο στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τόν 14ον αἰώνα. Δέν ἔλαβε τήν προσωνυμία τοῦ θεολόγου ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ἔλαβε ὅμως σέ ὅραμα ἀπό τόν ἴδιο τό Θεό τό χάρισμα τῆς Θεολογίας, καί ἀναδείχθηκε «τῶν θεολόγων ὑπέρμαχος ἀπροσμάχητος».
Γεννήθηκε στή Βασιλεύουσα ἀπό εὐγενεῖς καί ἐνάρετους γονεῖς. Ὕστερα ἀπό λαμπρές σπουδές στήν κατά κόσμον σοφία, τόν εἵλκυσε ἡ μοναχική ζωή στόν Ἄθωνα. Ἐκεῖ ἀγωνίζεται μέ ζῆλο γιά τήν κατάκτηση τῆς θεωρίας, καί σύντομα ἀναδεικνύεται σέ κορυφαῖο μύστη τῶν ἀπορρήτων τοῦ Θεοῦ.
Σ’ αὐτή τήν περιοχή τῶν ἀπορρήτων θά κληθεῖ μέ οὐράνιο μήνυμα νά μυήσει καί ἄλλους.  Μιά μέρα, σέ ὥρα προσευχῆς, εἶδε ἕνα συμβολικό ὅραμα:
Κρατοῦσε στά χέρια του δοχεῖο γεμάτο γάλα, πού ἄρχισε νά ξεχειλίζει καί νά χύνεται. Ὕστερα τό γάλα ἔγινε κρασί ἐκλεκτό καί ἀρωματικό, καί συνέχισε νά χύνεται στά χέρια καί στά ροῦχα του καί νά τά γεμίζει εὐωδία.
Ἐνῶ χαιρόταν γι’ αὐτό πού ἔβλεπε και ἀπλάμβανε την εὐωδία, κάποιος ἀξιωματικός, γεμάτος φῶς, στάθηκε ξαφνικά μπροστά του καί τοῦ εἶπε: