«Άλας, άναλον». Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου Ιγνατίου

Άλας άναλον, λοιπόν θέλουν να προσφέρουν στους Νέους μας οι νέοι Θεολόγοι. Και μάλιστα αυτό θέλουν να το κάνουν εκ πεποιθήσεως. 

Τουλάχιστον, αν το αποδέχονταν σαν συμβιβασμό, κάτω από το βάρος των κυβερνητικών πιέσεων και των οικογενειακών τους αναγκών, αν αυτό το αποδέχονταν σαν αβαρία - προκειμένου να μη χάσουν τη θέσι -που ωστόσο τους βάραινε την συνείδησι, θα λέγαμε: «άντε, δεν πειράζει, ας μπαίνη ο Θεολόγος στην τάξι κι ας κάνη αυτή την ύλη. 

Μας αρκεί που αυτός θα βρίσκη τρόπο να μιλάη για την πίστι μας στα παιδιά μας». 

Να βγαίνουν όμως και να υποστηρίζουν με πάθος αυτό το δεινό, αυτή τη συμφορά που μας επιβάλλεται, είναι πόνος. Είναι καϋμός για μας τους μεγάλους. Είναι ξεπεσμός γι’ αυτούς. 

Λυπούμαι ειλικρινά που τα γράφω αυτά. Αλλά δεν θα μπορούσα να κοιμηθώ ως Ορθόδοξος Επίσκοπος, αν δεν έβγαινα να πω τον πόνο μου. Εμείς, παιδιά μου, ζήσαμε δασκάλους που μιλούσαν όλη μέρα για το Θεό κι εσείς ούτε την ώρα των Θρησκευτικών δεν διεκδικείτε;