Επί δυόμισι χρόνια ο Σταύρος παρέμενε «φυτό», τώρα
χρειάζεται φυσιοθεραπεία, αλλά δεν βρίσκει ανταπόκριση
Της
Μαριλένας Παναγή
Μέχρι τον περασμένο Απρίλιο, ο
Σταύρος, ένας νέος 27 ετών, έμοιαζε με ένα άψυχο σώμα τοποθετημένο σε
ένα κρεβάτι.
Ακίνητος, άκαμπτος και
ανέκφραστος, δεν είχε επικοινωνία με το περιβάλλον του. Μισάνοιγε
κάποτε το ένα του μάτι ή κουνούσε στιγμιαία το ένα του χέρι, αλλά οι
γιατροί υποστήριζαν ότι επρόκειτο για σπαστικές κινήσεις. Για την
ακρίβεια, οι γιατροί που τον παρακολουθούσαν από τον Δεκαπενταύγουστο
του 2007, όταν είχε εμπλακεί σε τροχαίο δυστύχημα, υποστήριζαν από
την αρχή ότι ο Σταύρος θα έχανε τη μάχη για ζωή.
Επί οκτώ μήνες
νοσηλευόταν σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο της Λευκωσίας.
Μεταφέρθηκε μετά σε κωματώδη κατάσταση, στο Μέλαθρο Αγωνιστών στην
Παλώδια οπού παρέμεινε για άλλους 8 μήνες. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε
κλινική για χρόνιους ασθενείς στη Λάρνακα. Η κατάσταση του παρέμενε
για δυόμισι χρόνια η ίδια. Καμία κίνηση, καμία επικοινωνία με το
περιβάλλον. Ήταν αυτό που συνήθως αποκαλείται «φυτό». Οι γιατροί
επέμεναν ότι δεν είχε επιστροφή. Η οικογένεια του όμως δεν πίστεψε ποτέ
αυτό τον ισχυρισμό. Άλλωστε από την πρώτη στιγμή, ο πατέρας είχε
μεριμνήσει να έρθει στην Κύπρο γιατρός από το Ισραήλ για να δει το
παιδί του. Από τότε, τον Αύγουστο του 2007, ο Ισραηλινός γιατρός τους
είχε πει ότι ο Σταύρος θα ζούσε, απλώς δεν μπορούσε να εκτιμήσει σε
ποια κατάσταση.
Σε κάποια στιγμή οι Κύπριοι γιατροί έκριναν ότι
έπρεπε να τοποθετηθεί τεχνητό μέλος σε κάποιο σημείο του κρανίου του
που είχε καταστραφεί στο δυστύχημα. Η επέμβαση έγινε, αλλά το τεχνητό