Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

«Ἀπειλὲς τῆ «Νέας Ἐποχῆς» στὴν εὐαίσθητη ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας»(2ον). Ἰωάννης Μηλιώνης


 «Ἀπειλὲς τῆ  «Νέας Ἐποχῆς» στὴν εὐαίσθητη ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας»(2ον)

 Ἰωάννης  Μηλιώνης

Κράμα ἀκράτου τρόμου

 δ) Ὁ Ρόαλντ Ντάλ (Roald Dahl, 1916 - 1990). Οἱ ἄσχημες, τραυματικές παιδικές ἐμπειρίες τοῦ Dahl ἀντικατοπτρίζονται στό συγγραφικό του ἔργο, ἀλλά καί στήν ἐπαγγελματική του σταδιοδρομία, ἡ ὁποία ὑπῆρξε ταραχώδης.
Μέ τήν ἔκρηξη τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ὁ Dahl τοποθετεῖται στήν «Βρετανική Ὑπηρεσία Συντονισμοῦ Ἀσφαλείας» (British Security Coordination), ὑπηρεσία τῆς γνωστῆς MI6[6], συντάσσοντας προπαγανδιστικό ὑλικό ὑπέρ τῆς Ἀγγλο- Ἀμερικανικῆς συμμαχίας, κυρίως γιά Ἀμερικανική κατανάλωση.
Ἡ ἐργασία αὐτή ὑπῆρξε ἡ εἰσαγωγή τοῦ Dahl στόν κόσμο τῆς κατασκοπείας καί ἡ συνεργασία του μέ τόν Καναδό ἀρχικατάσκοπο William Stephenson καί ἄλλους διεθνῶς γνωστούς σήμερα πράκτορες ὅπως οἱ Ian Fleming καί David Ogilvy.
Ἡ οἰκογενειακή ζωή του ὑπῆρξε κι αὐτή περιπετειώδης.
Ὁ Roald Dahl ἔγραψε μυθιστορήματα, ἱστορίες γιά παιδιά, ποιήματα, κινηματογραφικά σενάρια... Τό πρῶτο «παιδικό» βιβλίο του, τό 1942 ἦταν «Τά Γκρέμλινς» (The Gremlins) μέ τρομακτικό καί «χιουμοριστικό» περιεχόμενο.
 Τό βιβλίο ἔκανε ταινία, τό 1984, ὁ Steven Spielberg· ἕνα ἀπαράδεκτο κράμα ἀκραίου τρόμου καί ἀμφίβολου χιοῦμορ, πού ἄν καί μετριότητα προωθήθηκε μέ ὅλα τά μέσα. Τά περισσότερα ἀπό τά βιβλία τοῦ Dahl κυκλοφοροῦν καί στή χώρα μας, μεταφρασμένα στά ἑλληνικά.
Μερικά ἀπό αὐτά εἶναι τά: «Ματίλντα» (Matilda), «Ὁ Τσάρλι καί τό ἐργοστάσιο σοκολάτας» (Charlie and the chocolate factory), «Ὁ Τσάρλι καί ὁ μεγάλος γυάλινος ἀνελκυστήρας» (Charlie and the great glass elevator), «Οἱ μάγισσες» (The Witches), «Ὁ Πέλης, ἡ Πάρδαλη κι ἐγώ» (The Giraffe and the Pelly and Me), «Ἄνω Λέχ» (Esio Trot), «Ὁ ΜΦΓ, ὁ μεγάλος φιλικός γίγαντας» (The BFG), «Ὁ Τζίμης καί τό γιγαντοροδάκινο» (James and the giant peach), «Τά παλιοτέρατα» (Dirty beasts), «Ὁ θεῖος Ὄσβαλντ» (My uncle Oswald), «Τά παραμύθια ἀνάποδα» (Revolting rhymes), «Οἱ βλακέντιοι» - «Τό θαυματουργό φάρμακο» (The twits - George’s Marvellous Medicine), «Ἀπροσδόκητες ἱστορίες» (Tales of the unexpected), «Ντάνι, ὁ πρωταθλητής τοῦ κόσμου» (Danny, the champion of the world), «Ἡ ὑπέροχη ἱστορία τοῦ Χένρι Σούγκαρ» (The wonderful story of Henry Sugar and six more) καί «Ὁ ἀπίθανος κος Φόξ» - «Τό μαγικό δάχτυλο» (Fantastic Mr. Fox - The Magic Finger)[7]. 

“Ἀπαγορευμένα” βιβλία προωθοῦν ἀποκρυφισμόν

Ἄν καί ὁ Dahl θεωρεῖται παγκόσμια ἀναγνωρισμένος συγγραφέας παιδικῶν βιβλίων, στό ἐξωτερικό καί εἰδικά στίς ΗΠΑ καταβάλλονται προσπάθειες ἀπό ἐπίσημους φορεῖς καί πρόσωπα γιά τόν ἀποκλεισμό τῶν ἔργων του ἀπό τίς σχολικές βιβλιοθῆκες.
Συχνά σύλλογοι γονέων καταλόγισαν στά βιβλία του χυδαιότητα καί σκληρότητα. Τέτοια κριτική προέρχεται ἐξ ἴσου ἀπό Δεξιούς καί Ἀριστερούς πολιτικούς χώρους, ἀλλά καί ἀπό ποικίλες ἰδεολογικές ὁμάδες. Ὁ ὀργανωμένος φεμινισμός π.χ. κατήγγειλε τό βιβλίο του «Οἱ Μάγισσες» (The Witches) γιά τή δυσμενῆ παρουσίαση τῆς γυναίκας, ἐνῶ Χριστιανικοί κύκλοι καταδίκασαν τό βιβλίο, γιατί εἰσάγει τά παιδιά στόν ἀποκρυφισμό.
Στά ἄλλα ἐπίσημα ἀπαγορευμένα βιβλία τοῦ Dahl περιλαμβάνονται: «Τό θαυματουργό φάρμακο» (George’s Marvellous Medicine) -ὅπου ἕνα ἀγόρι δολοφονεῖ τή γιαγιά του- καί «Ὁ Τζίμης καί τό γιγαντοροδάκινο» (James and the Giant Peach), τό ὁποῖο στοχοποιεῖται γιά τήν ἀνορθόδοξη χρήση τῆς γλώσσας, τή χρήση σεξουαλικῶν προτύπων καί τήν προβολή καταστάσεων μέ διεφθαρμένο, μακάβριο καί τρομακτικό περιεχόμενο.
Συχνά ἐκδότες στίς ΗΠΑ ἔχουν λογοκρίνει αὐστηρά βιβλία τοῦ Dahl, ἀφαιρώντας ὁλόκληρα ἐπιλήψιμα τμήματα. Οἱ ἀντιρρήσεις τοῦ Dahl στό θέμα αὐτό ἦταν ὅτι τά βιβλία του ἐνοχλοῦσαν περισσότερο τούς ἐνήλικες ἀπ’ ὅ,τι τά παιδιά, γιά τά ὁποῖα ἰσχυριζόταν ὅτι εἶναι πιό βάρβαρα ἀπό τούς μεγάλους. Βέβαια, σ’ αὐτό θά μπορούσαμε νά ἀντιτείνουμε:
α) ὅτι τά παιδιά εἶναι πιό εἰλικρινῆ στίς ἀντιδράσεις τους, καθώς δέν ἔμαθαν ἀκόμη νά κρύβουν τά συναισθήματά τους κι ἔτσι ἐκφράζονται πιό αὐθόρμητα ἀπ’ ὅ,τι οἱ μεγάλοι καί
β) ὅτι στό θέμα τῆς βίας, τά παιδιά διαμορφώνονται ἀνάλογα μέ τήν ἐκπαίδευσή τους. Ἀκόμη,
 γ) ὅτι συχνά δέν κατανοοῦν τά ὑπονοούμενα τοῦ συγγραφέα καί τείνουν νά θεωροῦν ἀστεῖο ὅ,τι τά κάνει νά ξεφεύγουν ἀπό τά πλαίσια –σωστά ἤ λανθασμένα- πού οἱ ἐνήλικοι, συχνά ἄκριτα, τούς ἐπιβάλλουμε.
Συλλογικά, τό ἔργο τοῦ Dahl διαπνέεται ἀπό τό παράδοξο, τό μυστηριῶδες, τό τρομακτικό, τό μαγικό-ἀποκρυφιστικό –στηριζόμενο συχνά στή μοντέρνα (τότε) θεωρία τῆς «παραψυχολογίας»- καί τά ἀντιπαιδαγωγικά μηνύματα, διανθισμένα μέ «βρετανικό χιοῦμορ» καί πυκνές ἀναφορές στή... σοκολάτα, πού ὑπῆρξε ἡ ἀγαπημένη του λιχουδιά. 

 Στρέφει τὰ παιδιά ἐναντίον τῶν γονέων

Κυρίαρχο ἐπικρατεῖ στά βιβλία του εἰδικά τό μήνυμα ὅτι «ἐπιτρέπεται στά παιδιά νά τιμωροῦν τούς μεγάλους, ὅταν οἱ μεγάλοι δέν φέρονται σωστά», μιά βραδυφλεγής βόμβα στά σπλάγχνα τῆς οἰκογένειας καί τῆς κοινωνίας μας ἐκ μέρους ἑνός ἀνθρώπου, πού ποτέ δέ βίωσε τό ἐκκλησιαστικό φρόνημα τοῦ «ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν...», ἀλλά παρέμεινε, στήν καλύτερη περίπτωση, στό ἐπίπεδο τοῦ «ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ...».
Μέ βάση αὐτό τό ἱστορικό μποροῦμε εὔκολα νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι ὁ Roald Dahl σέ ὅλη του τή ζωή ὑπῆρξε ἕνα «μεγάλο παιδί» -ὄχι πάντα μέ τήν καλή ἔννοια τοῦ ὅρου- πού μετέφερε στά μυθιστορήματά του –εἰδικά στά παιδικά- τά προσωπικά του βιώματα καί ἀδιέξοδα.
 Χρησιμοποιεῖ τό χιοῦμορ, πρᾶγμα πού καθιστᾶ τά βιβλία του εὐχάριστα μέν καί διασκεδαστικά στό παιδί, ἀλλά καί στόν ἐνήλικο, γεγονός, πού κάνει τό περιεχόμενό τους ἀκόμη πιό ἐπικίνδυνο, καθώς ἔτσι ἰσχυροποιεῖ καί ἐμπεδώνει τίς λανθασμένες συμπεριφορές, ἀναμασώντας ξανά καί ξανά –σ’ ὅλα του σχεδόν τά παιδικά βιβλία- τήν τιμωρία τῶν «κακῶν ἐνηλίκων» -τούς ὁποίους περιγράφει ἐφιαλτικά κακούς- ἀπό τά πρώην θύματά τους τά «βασανισμένα παιδιά».
 Λέγεται ὅτι ὁ Dahl ἔφερε ἐπανάσταση στό παιδικό βιβλίο, ὅμως -θά συμπληρώσουμε ἐμεῖς- πόσοι γνωρίζουν –καί εἰδικά οἱ γονεῖς- τί εἴδους εἶναι ἡ «ἐπανάσταση», πού ὁ Roald Dahl ἔφερε καί πόσο βλαπτική ἦταν καί εἶναι στή διαμόρφωση τῆς εὐαίσθητης παιδικῆς προσωπικότητας;
 Αὐτά, σχετικά μέ συγγραφεῖς πού δέ ζοῦν σήμερα, ἀλλά πού συνεχίζουν μέ τό ἔργο τους νά ἐπηρεάζουν τίς παιδικές ψυχές. Ὅμως στίς μέρες μας τό κακό ἔχει λάβει τεράστιες διαστάσεις.

 Ἡ προώθησις τοῦ «Χάρυ Πότερ» ἀπὸ τὴν Μασονίαν καὶ τὴν Νέαν Ἐποχήν

Θά ἀναφερθοῦμε σέ δύο μόνο συγγραφεῖς τήν J. K. Rowling, συγγραφέα τῆς γνωστῆς σειρᾶς τοῦ μάγου «Χάρι Πότερ» καί τόν PhilipPullman περισσότερο γνωστό ἀπό τό βλάσφημο ἔργο του «Τριλογία τοῦ Κόσμου» (His Dark Materials), πού περιλαμβάνει τά βιβλία: «Τό ἀστέρι τοῦ βορρᾶ» (Northern Lights), «Ὁ ἄρχοντας τῶν δυό κόσμων» (The Subtle Knife) καί «Τό κεχριμπαρένιο τηλεσκόπιο» (The Amber Spyglass).
Ἀλλά ἄς ξεκινήσουμε μέ τήν J. K. Rowling, γιά τήν ὁποία ἔχουμε γράψει πολλά καί στό περιοδικό τῆς Π.Ε.Γ. «Διάλογος», ἀλλά καί στό «ἐγκόλπιο αὐτοπροστασίας»: «Ναί ἤ ΟΧΙ στό Χάρι Πότερ»; Ἔχει συχνά τεθεῖ τό ἐρώτημα: «Τί εἶναι αὐτό πού ἕλκει τά παιδιά στίς περιπέτειες τοῦ Χάρι Πότερ»;
Πέραν ἀπό τήν πρωτοφανῆ διάδοση τοῦ ἔργου τῆς Ρόουλινγκ ἀπό τό διεθνές κύκλωμα τῆς Μασονίας καί τῆς «Νέας Ἐποχῆς», τί εἶναι αὐτό πού κάνει τήν Ρόουλινγκ ἀγαπητή στά παιδιά;
Ἡ ἀπάντηση εἶναι μία καί μοναδική: Τά παιδιά ἕλκονται ἀπό τά γραπτά τῆς Ρόουλινγκ, γιατί σ’ ὅλο της τό ἔργο ὑπάρχει διάχυτη ἡ θέση: «Οἱ γονεῖς σας δέν σᾶς καταλαβαίνουν. Ἐγώ, εἶμαι μαζί σας»! Βεβαίως, πουθενά δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ διατύπωση ἔτσι ἀκριβῶς.
Ὅμως, ἀφήνεται ἡ τοποθέτηση αὐτή νά αἰωρεῖται σέ κάθε κεφάλαιο, νά ὑποφώσκει σέ κάθε παράγραφο. Γιατί, τί ἄλλο ἀπ’ αὐτό εἶναι ἡ ἀποδοχή τῆς κακῆς συμπεριφορᾶς τῶν «ἡρώων» ἀπό τό περιβάλλον τῶν μάγων, σέ ἀντίθεση μέ τήν ἀπόρριψή τους ἀπό τόν κόσμο τῶν muggles (τῶν ἀνθρώπων πού ἀπορρίπτουν τή μαγεία);
Τά παιδιά τῆς ἡλικίας τῶν 10 ἐτῶν καί πάνω, μέχρι καί τήν ἐνηλικίωσή τους βρίσκονται σχεδόν συνεχῶς σέ μία «ἀντιπαράθεση» μέ τούς γονεῖς τους περισσότερο ἤ λιγότερο ἔντονη ἐξαρτώμενη ἀπό πολλούς παράγοντες, ἀλλά κυρίως ἀπό τήν ἀδυναμία τῶν γονέων νά ἀντιληφθοῦν τήν ἀνάγκη τοῦ παιδιοῦ νά ἀναγνωριστεῖ σάν ξεχωριστή προσωπικότητα καί νά σταθεῖ στά πόδια του χωρίς τά δεκανίκια τῆς ὑπερπροστασίας, τά ὁποῖα πολλοί γονεῖς ἐπιμένουν νά προσφέρουν συστηματικά καί μετά τήν ἐνηλικίωση τῶν βλαστῶν τους.
Ὁπότε, ὁ νέος μέσα στήν ἀντίδρασή του, εἶναι δεκτικός γιά κάθε φωνή πού δείχνει νά συμπαρίσταται στόν «πόνο» του καί στούς προβληματισμούς του. Ἔτσι, εὔκολα γίνονται ἥρωες τῶν παιδιῶν μας τά μέλη π.χ. τῶν μουσικῶν συγκροτημάτων, πού προβάλλουν μιά ἀνταρσία -τήν ὁποία ἐκμεταλλεύονται τά συστήματα προώθησης τῶν πωλήσεων- καί κάθε μορφή ἀνατρεπτικῆς συμπεριφορᾶς, πού συχνά φτάνει μέχρι καί τό σατανισμό.

 Ἡ δημιουργός, ἕνα περιθωριακὸν πρόσωπον

 Ἀντίστοιχα, ὁ Χάρι Πότερ προσφέρει στά παιδιά, ἀλλά καί σέ ἐνήλικες, πού «ἔχουν παραμείνει παιδιά», τήν ταυτότητα τοῦ ἐπαναστάτη, πού ἀνθίσταται στό γονικό καί κατ’ ἐπέκταση στό κοινωνικό κατεστημένο –δέν ἔχει σημασία, πού τό ρόλο τῶν γονιῶν τόν παίζουν οἱ θεῖοι του- καί παρ’ ὅλα αὐτά, ἐπιβιώνει δυναμικά, κερδίζοντας δόξα, φήμη καί χρῆμα· τό κλασσικό μοτίβο τῆς Σταχτοπούτας, ἰδωμένο ὅμως μέσα ἀπό τό πρίσμα τῆς ἀνταρσίας κατά τῶν γονιῶν, τῶν θεσμῶν καί τῆς κοινωνίας. Ἡ Ρόουλινγκ, ἡ ἴδια κορίτσι μέ ἀνατρεπτικές ἀρχές, πού σίγουρα δοκιμάστηκε καί δοκιμάζεται στή ζωή της –δύσκολα παιδικά χρόνια, διαζύγιο, φτώχια, κατάθλιψη- καί καλλιέργησε τήν ἐμπάθεια μέσα της, πρός μιά ψυχρή καί ἀδιάφορη κοινωνία, πού ἔνοιωθε ὅτι δέν τῆς συμπαραστάθηκε στίς δυσκολίες της, ἔρχεται τώρα νά διδάξει ἰσοπέδωση καί ἀπόρριψη τῶν πάντων - ἀρχῆς γενομένης ἀπό τήν τρυφερή ἡλικία τῶν παιδιῶν μας- καί πρόσληψη ἑνός περιθωριακοῦ συστήματος ἀξιῶν –τήν μαγεία καί τούς μάγους- μέ τό ὁποῖο ἀντικαθιστᾶ τό ὑπάρχον σύστημα ἀξιῶν, ἀντιστρέφοντας ὅλες τίς ἀποδεδειγμένες ἀξίες.
Ἡ Ρόουλινγκ ἐπιβεβαίωσε μέ τήν ζωή της αὐτό τόν κανόνα. Εἶναι ἡ κλασσική τοποθέτηση τοῦ κάθε περιθωριακοῦ προσώπου, νά προσπαθεῖ νά ἐπιβάλλει τίς θέσεις του μέ κάθε μέσον καί κερδίζοντας ὀπαδούς, νά καταφέρει νά ἀντιστρέψει τούς ὅρους τοῦ παιχνιδιοῦ.
Νά γίνει, δηλαδή, αὐτός τό «κατεστημένο» καί νά ἐκδιώξει στό περιθώριο αὐτούς πού «ἐξέβαλε τῆς ἀρχῆς των». Τό ὅτι, ὀφείλουμε νά διαπιστώνουμε κατά πόσον βιώνεται σωστά ἕνα σύστημα ἀξιῶν κι ἔτσι μόνον νά ἀξιολογοῦμε τήν βιωσιμότητά του, δέν φαίνεται νά τήν ἀγγίζει. Ἀφοῦ κατά τήν γνώμη της δέν λειτούργησε γι’ αὐτήν, τό χριστιανικό μοντέλο τῆς Δύσης –καί πῶς ἐξ ἄλλου νά λειτουργήσει...;- ὀφείλει νά καταργηθεῖ γιά ὅλους καί τήν θέση του νά λάβει αὐτό, πού πιστεύει ὅτι λειτουργεῖ γι’ αὐτήν, δηλαδή, τό σύστημα τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καί τῆς μαγείας.
Χωρίς πρόσβαση στήν πραγματική φιλευσπλαγχνία, τήν ὑγιῆ ἀλληλεγγύη καί τήν εἰλικρινή ἀγάπη, πού μόνον στήν Ἐκκλησία θά μποροῦσε νά βιώσει, ἀφέθηκε στήν ἀπόρριψη τῶν πάντων καί στήν ἀνταρσία στήν ὁποία, ὅμως, ὁδηγεῖ σήμερα τά παιδιά μας.
 Ὑποσημειώσεις: [6] Ἄλλο ὄνομα τῆς Secret Intelligence Service (SIS), τῆς μυστικῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ἡνωμένου Βασίλειου, πού ἐργάζεται γιά τήν προώθηση καί τήν ὑπεράσπιση τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας καί οἰκονομικῆς εὐρωστίας τῆς χώρας. Ἡ SIS δραστηριοποιεῖται διεθνῶς στή συγκέντρωση μυστικῶν πληροφοριῶν γιά ἄλλες χῶρες γιά τήν ὑποστήριξη τῆς πολιτικῆς τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου. Ἀντιστοιχεῖ στή CIA τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν.
 Ἔγινε ἰδιαίτερα γνωστή στό εὐρύ κοινό ἀπό τά μυθιστορήματα τοῦ Ian Fleming μέ ἥρωα τόν «πράκτορα 007», James Bond. [7] Ὅλα τά ἀνωτέρω ἔχουν μεταφραστεῖ καί διακινοῦνται ἀπό τίς Ἐκδόσεις Ψυχογιός, ἐκδότη καί τῶν βιβλίων τοῦ «Χάρι Πότερ».

* Ὁμιλία εἰς τὸ Σεμινάριον Ὀρθοδόξου Ἀπολογητικῆς τῆς Ἱ. Μ. Κηφισίας Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ.


 Διαβάστε ἐδῶ τὸ πρῶτο μέρος: «Ἀπειλὲς τῆ «Νέας Ἐποχῆς» στὴν εὐαίσθητη ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας». Ἰωάννης Μηλιώνης

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1996, 1 Νοεμβρίου 2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για να σχολιάσετε (με ευπρέπεια) πρέπει να συνδεθείτε με τον λογαριασμό google ή wordpress που διαθέτετε. Αν δεν διαθέτετε πρέπει να δημιουργήσετε έναν λογαριασμό στο @gmail ή στο @wordpress. Μπορείτε βεβαίως πάντα να στέλνετε e-mail στο anavaseis@gmail.com
Ευχαριστούμε.

Συνολικές προβολές σελίδας

Πρόσφατα δημοσιευμένα άρθρα

Αρχειοθήκη ιστολογίου